All Chapters of เซวียนหรูย้อนเวลามาแหกบทภรรยาในยุค 80 : Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อวานเซวียนหรูกลับมากับหัวหน้าสถานี ที่พูดแปลก ๆ กับเธอ จนกระทั่งถึงมื้อเย็นเธอเห็นเขากลับมาอีกครั้งและรับประทานอาหารด้วยกันด้วยชุดเดิมที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเธอไม่รู้ว่าเขาไปไหนมา แต่ท่าทางเหมือนคุณย่าจะเชิญเขามาร่วมรับประทานอาหารด้วยเซวียนหรูรู้สึกเหมือนหงุดหงิดนิด ๆ ที่เขาแสยะยิ้มบาง ๆ มันชวนให้เธอดูเป็นผู้ต้องสงสัย ทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เธอต่างหากที่เป็นคนถูกลอบทำร้าย แถมเขาควรต้องไปจับคนที่ทำร้ายให้ได้ไม่ใช่หรือไงตลอดมื้ออาหารเธอเรียกได้ว่ากินข้าวไม่อร่อยเลยการทานอาหารผ่านไป เธอจึงหลบออกมาด้านนอกตอนเวลาของหวาน อ้างว่าอิ่มจนไม่สามารถกินอะไรลงไปได้อีกแล้ว อันที่จริงอยากหลบสายตาคมกล้าของเขาสายตาคู่นั้นช่างเหมาะสมกับหัวหน้าสถานีอย่างเขาเสียจริง สายตาที่อ่านทะลุไปยังก้นบึ้งหัวใจ ราวกับจับโกหกทุกคนได้ขณะยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งเธอได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งมาจอดที่หน้าบ้าน ทำให้เธอแปลกใจ จำได้ว่าช่วงนี้คนทั่วไปมักใช้จักรยานเป็นพาหนะ และคนที่มีมอเตอร์ไซค์ต้องเป็นคนที่มีฐานะมากพอสมควรแต่เสียงที่ได้ยินเป็นเจ้าต้วนต้วนที่ดังมาตั้งแต่สวัสดีคุณลุงเฝ้าประตูตั้งแต่หน้าบ้าน“ส

ต้วนต้วนตื่นตั้งแต่ตีห้า รีบอาบน้ำแม้อากาศจะเย็น แถมยังจัดเตรียมเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อคืน เลือกชุดที่หล่อที่สุดที่แม่ตัดเอาไว้ให้ใส่ไปงานเลี้ยงหรือไปเที่ยว และยังมีหมวกเบเรต์สีครีมอ่อนอีกหนึ่งใบสวมเข้ากับชุดเด็กน่ารัก ๆ ฉู่ซินเห็นลูกชายตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวแล้วยืนหมุนอยู่หน้ากระจกนานแล้วก็อดล้อไม่ได้ “ต้วนต้วนหล่อแล้ว แค่ไปตลาดไม่ใช่หรือไง” “ไม่ได้ครับแม่...ต้วนต้วนต้องแต่งตัวดี ๆ เดี๋ยวเขาจะว่าเอาได้ว่า แม่เป็นช่างตัดเสื้อแต่แต่งตัวมอมแมมไม่น่ามอง” ตั้งแต่ยังเล็กเจ้าเด็กน้อยเจ้าสำอางคนนี้ชอบแต่งตัว และไม่ชอบให้เสื้อผ้าสกปรกที่สุด ชุดใส่เข้าสวนก็ต้องแยกจะใส่ส่งเดชไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเสื้อผ้าจะเก่าจนหมด จนเธอต้องตัดให้แยกกัน วันนี้จะไปตลาดต้องแต่งตัวราวกับจะไปห้างในเมืองใหญ่ อดอมยิ้มไม่ได้จริง ๆ “ไม่กินอะไรรองท้องก่อนหรือ แม่ทำโจ๊กเอาไว้นะ” “ไม่เป็นไรครับ พี่สาวบอกจะเลี้ยงต้วนต้วน เดี๋ยวพี่สาวเสียน้ำใจ ต้วนต้วนยังต้องเตรียมชุดไปเปลี่ยนด้วย เดี๋ยวซื้อของเสร็จต้วนต้วนต้องช่วยพี่สาวทำงาน” เจ้าเด็กน้อยว่าพลางสะพายกระเป

เซวียนหรูสัมผัสกับอารมณ์ขุ่นมัวของหัวหน้าเฉิน แต่เธอก็เรียนที่รู้ที่จะทำให้เขาใจเย็นลง ด้วยการใช้น้ำเสียงเล็กเสียงน้อยพร้อมกับสีหน้าที่เจ็บปวด เรียกความสงสาร “หัวหน้าเฉินคะ...ฉันเจ็บ” น้ำเสียงแหบเครือนั้นทำให้เฉินฟ่านซางรู้ว่าเขาเผลอจับข้อมือเธอหนักเกินไป จึงผ่อนปรนแรง ทั้งยังลูบที่ข้อมือเธอเบา ๆ และนั่นทำให้เซวียนหรูรู้สึกได้ถึงชีพจรของเขากำลังเต้นแรงจากปลายนิ้วที่สัมผัสข้อมือเธอ มันเต้นเร็วมาก! เธอช้อนสายตามองใบหน้าคมที่คล้ายกำลังรู้สึกผิดนิด ๆ กับการกระทำของตนเองอย่างรู้สึกเอ็นดูแล้วลอบยิ้ม เรียวคิ้วที่หมวดแน่นด้วยความกังวล ดวงตาคมที่เคยอ่านผู้คนทะลุปรุโปร่งยามนี้มองเพียงข้อมือเธอที่ขึ้นริ้วแดง ด้วยความเป็นห่วง ทำให้การกระทำเล็ก ๆ นี้อ่อนโยนมากสำหรับเซวียนหรูที่ไม่เคยได้รับความรักเลยในชีวิตก่อน จะว่าไปหัวหน้าเฉินก็น่ารักนะ เธอเผลอคิดว่าเขาน่ารัก แล้วก็ต้องตกใจตนเองที่รู้สึกหวั่นไหวกับคนที่เพิ่งรู้จัก จนต้องสลัดศีรษะไล่ความสนใจคนตรงหน้าออกจากหัวฉับพลัน ก่อนจะชักมือเรียวบางของตัวเองออกอย่างเป็นธรรมชาติ “ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ

เธอที่หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูและยังไม่ได้เข้าไปด้านใน ทำให้คุณย่าต้องเรียกให้เข้าไปหา “มานี่สิหลาน วันนี้อารองของหลานมาเยี่ยมน่ะ” เสียงของคุณย่าทำให้เธอตื่นจากภวังค์ และฉีกยิ้มให้กับคุณย่าก่อนจะเข้าไปทักทายคุณอาด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “สวัสดีค่ะคุณอา มานานแล้วเหรอคะ” เธอยิ้มสดใสเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจก่อน อย่างไรก็ไม่แน่ใจเรื่องการพบหน้ากันในวันนี้ของคุณอา และเธอยังไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ด้วยซ้ำ เท่าที่สังเกต ไม่ว่าคุณอารองหรืออาหญิงสาม ล้วนแต่เป็นคนที่ไม่ลงรอยกับคุณพ่อเท่าไร เธอคิดว่ามีเหตุผลเดียวก็คือมรดก เพราะคุณพ่อได้รับมรดกจากกงสีในกิจการที่บริหารจนประสบผลสำเร็จแล้ว แต่คุณอาทั้งสองได้เงินทุนไปสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยตนเอง ดังนั้นความคลางแคลงใจย่อมมีไม่น้อย เพราะเริ่มจากศูนย์กับเริ่มจากร้อยความเหนื่อยต่างกันแน่นอน “มาสักพักแล้ว นั่นเอาลูกใครมาล่ะ” คุณอาตอบแล้วสนใจต้วนต้วนของเธอ ทำให้เธอต้องแนะนำต้วนต้วนให้รู้จักอีกคน “นี่ต้วนต้วน พนักงานคนใหม่ของหลาน” คำว่าพนักงานคนใหม่ ทำให้ทั้งคุณย่าและคุณอารองต่างมองหน้ากัน โดยเฉพาะคุณย่าคงส

หลังจากคุณอารองกลับไปเธอเข้าไปในครัวยกขนมมาให้คุณย่า ก่อนจะกลับเข้ามาเห็นว่าต้วนต้วนเปลี่ยนชุดแล้ว “อ้าว ต้วนต้วนเปลี่ยนชุดจะไปไหนเหรอ” “ก็ทำงานช่วยพี่สาวน่ะสิ สั่งมาได้เลยให้ต้วนต้วนทำอะไร ต้วนต้วนทำได้หมดเลยครับ” เจ้าเด็กน้อยขยันขันแข็งทันที นี่จะเป็นพนักงานของพี่สาวแล้ว ดังนั้นต้วนต้วนมีงานทำตั้งแต่เด็ก อีกหน่อยคงจะเลี้ยงแม่สบายแล้ว “ทำไมต้องเปลี่ยนชุดล่ะ” “ก็ชุดนี้แม่ตัดเอาไว้ให้ไปข้างนอก ถ้าใส่ทำงานจะเลอะเทอะ ดังนั้นเพื่อไม่ให้ชุดดี ๆ เก่าเร็วต้วนต้วนจะแยกออกจากกันชัดเจน” นับว่าพนักงานของเธอมีวิสัยทัศน์ไกลจริง ๆ แถมยังเตรียมตัวมาพร้อมอีกด้วย และเธอคิดว่าวันนี้จะเก็บส้มที่ไม่สามารถขายสดได้ นำมาทำแยมส้มกับชาส้มให้คุณย่าลองชิมดู “เช่นนั้นเข้าสวนกันเถอะ” เซวียนหรูเองก็ต้องเปลี่ยนชุดเช่นกัน หากเธอใส่กระโปรงทำงานคงดูไม่ทะมัดทะแมง เจ้าเด็กตัวน้อยถนัดอยู่แล้วเรื่องเข้าสวน ดังนั้นเขาเดินไปที่ห้องเก็บของหยิบตะกร้าสะพายหลัง เซวียนหรูก็อยากทำบ้าง แต่ทว่าโดนห้ามเอาไว้ก่อน “คุณหนูจะเอาอะไรคะ ให้นมบอกคนสวนไปเก็บให้ดีไหม”