All Chapters of เซวียนหรูย้อนเวลามาแหกบทภรรยาในยุค 80 : Chapter 1 - Chapter 10

📻เสียงเพลงแจ๊สแผ่วเบาดังลอดจากลำโพงทรงกระบอกที่แขวนอยู่เหนือบาร์ไม้เก่า เคล้ากับเสียงเครื่องเล่นแผ่นเสียงบางเบาแทรกเป็นจังหวะขาด ๆ หาย ๆ ตามอายุของเครื่อง เสียงแก้วกระทบกันเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ปะปนกับเสียงหัวเราะคิกคักและกลิ่นควันบุหรี่ที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศเหมือนม่านหมอกจาง ๆบาร์แห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในตรอกแคบ ๆ ด้านหลังโรงภาพยนตร์เก่า ย่านการค้าริมแม่น้ำหวงผู่ แม้จะไม่มีป้ายไฟสว่างจ้า ไม่มีพนักงานแต่งตัวหรูหราแบบโรงแรมห้าดาว แต่กลับมีเสน่ห์แปลกประหลาดที่ดึงดูดคนที่ต้องการมุมสงบเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายของชีวิตแบบสังคมนิยม ที่ใช้ชื่อเสียงและเงินทองมานำมาวัดค่าความเป็นคนแทนจิตใจบนผนังยังแปะโปสเตอร์นักร้องฮ่องกงที่โด่งดังในตอนนั้น ข้าง ๆ โต๊ะไม้กลมเก่า ๆ มีถาดอลูมิเนียมเสิร์ฟเหล้าขาว บรั่นดีผสมโซดา เบียร์กวางโจวขวดเขียว และบุหรี่ยี่ห้อจงหัวที่จุดค้างไว้ครึ่งมวนไฟหลอดไส้สีส้มอ่อนเหนือโต๊ะกลาง ทำให้ทั้งร้านเหมือนหยุดนิ่งในบรรยากาศครึ่งฝันครึ่งจริง บรรยากาศชวนให้คนเข้ามาลืมโลกภายนอกชั่วขณะ…ราวกับต้องการพักพิงจิตใจที่แหลกสลาย...แก้วบรั่นดีสีอำพันตรงหน้าเธอถูกเสิร์ฟแก้วแล้วแก้วเล่าให้กับลูก

นอกจากมีบ้านพักที่สร้างจากไม้หลังใหญ่ ด้านข้างไหล่เขายังเต็มไปด้วยสวนผลไม้ ทั้งองุ่น ส้ม และแอปเปิล ที่นายหญิงผู้เฒ่าปลูกเอาไว้ทานเล่น เหลือจึงขายและแปรรูปบ้างแต่เด็กสาวกลับไม่เห็นคุณค่า เอาแต่ร่ำร้องอยากกลับบ้านใหญ่ทุกวี่วัน และบ่นเหม็นกลิ่นปุ๋ยหมัก ปุ๋ยคอก“สวัสดีค่ะคุณย่า เซวียนหรูมาแล้วค่ะ” เซวียนหรูยิ้มเบิกบานที่ได้มีโอกาสได้พบกับคุณย่าอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจะเป็นเด็กดีเชื่อฟัง และจะอยู่กับคุณย่าไปตลอดชีวิตและไม่คิดแต่งงานอีก“ฮึ...วันนี้เบิกบานใจอะไรยิ้มหน้าบานเชียว” ซินต้าเหนิงไม่ใคร่ไว้ใจหลานสาวตัวเองนัก ท่าทางแบบนี้ต้องมีแผนการอะไรในใจเธออาบน้ำร้อนมาก่อนหลายปีทำไมจะไม่รู้กันเล่า“ดีใจที่ได้พบคุณย่าต่างหาก” ร่างเล็กจนเรียกได้ว่าผ่ายผอมเกินไปด้วยซ้ำรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าเก้าอี้ของผู้หญิงที่หวังดีที่สุดที่เหลืออยู่ ก่อนจะแนบใบหน้าลงบนตักเหมือนตอนเด็ก ๆ“คนแก่ตัวเหม็นไม่ใช่หรือไง”เซวียนหรูรีบส่ายหน้าดิก ก่อนจะกดจมูกที่แก้มของคุณย่าสูดเข้าลึกเต็มปอด “หืม...หอมจะตายไปใครว่าเหม็น”ใบหน้ากระจ่างใสไร้เล่ห์เหลี่ยมทำให้คนเป็นย่าใจอ่อนยวบ ที่คิดจะสั่งสอนก็ลืมจนหมดสิ้น ยายเด็กคนนี้เ

ซินต้าเหนิงมีหรือจะอ่านไม่ทะลุในคำพูดที่หวังดีเป็นนักหนาของแม่ภรรยาลับ ๆ คนนี้ที่ตะเกียกตะกายจนได้ขึ้นมาเป็นนายหญิง มีลูกห่างจากลูกภรรยาเอกแค่สองปี หล่อนต้องแผนสูงขนาดไหนกัน ทั้งใบหน้าราวกับจะร้องไห้เรียกความสงสารอยู่ตลอด คงมีแค่ลูกชายตนที่หูหนวกตาบอดมองไม่เห็นหล่อนไม่ธรรมดาอยู่แล้ว “หวังดีงั้นเหรอ...ถ้าอย่างนั้นก็ให้ลูกสาวหล่อนแต่งแทนก็แล้วกัน” สามคนสีหน้าซีดเผือด “...” “เรื่องนี้ห้ามพูดอีก หากฉันไม่อนุญาต ใครก็มาบังคับให้หลานสาวของฉันแต่งออกไม่ได้ทั้งนั้น” เสียงประกาศกร้าวเช่นนี้ ทำให้ทั้งห้องอยู่ในความสงบทันที ไม่รู้ว่าวันนี้นายหญิงผู้เฒ่าอารมณ์ไม่ดีเรื่องอะไร แต่ทว่าคนที่รับโทสะไป กลับกลายเป็นครอบครัวของคุณชายใหญ่ สามพ่อแม่ลูกมองหน้ากัน หากไม่ขจัดความบาดหมางและชื่อเสียงใหม่ให้ดี เมื่อออกงานพวกเขาก็จะได้รับเพียงคำนินทาเท่านั้น แม้ต่อหน้าจะยิ้มแย้มให้ก็ตามเถอะ “คุณย่าคะ...เรื่องนี้เป็นความต้องการของพี่สาว พวกเราแค่ทำตามใจพี่สาวไปเจรจาให้เท่านั้น” ซินต้าเหนิงเหลือบมองด้วยสายตาเหยียดต่ำ พลางพินิจพิเคราะห์ให้ถี่ถ้วน และรู

“พ่อบ้านกัง พวกมันกลืนไปเท่าไรเอาออกมาให้ครบ ขาดแม้แต่หยวนเดียว ฉันจะยึดบริษัทคืนซะ!”คำว่ายึดบริษัทคืนทำให้เซวียนเหว่ยรู้ว่าคุณแม่เอาจริง นี่เขามีเรื่องเพราะทรัพย์สินของอดีตภรรยา กลับจะทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างไปงั้นเหรอเรื่องนี้เขาชักโมโห มองไปยังภรรยาที่ไม่มีความรอบคอบสักนิด จะแตะต้องทรัพย์สินชิ้นไหนก็ควรจะรู้ขอบเขตบ้าง“คุณพ่อคะ...อย่ามองคุณแม่อย่างนั้นสิ คุณแม่ก็แค่เห็นว่าหนูไม่มีเครื่องประดับใส่ออกงานเท่านั้น แค่จะหยิบยืม”ไม่พูดเปล่าเซวียนหนิงบีบน้ำตาร่วงเผาะ ราวกับไข่มุกร่วงลงจากตามาเป็นสาย แต่ซินต้าเหนิงหรือจะสงสาร“เฮอะ...ตระกูลอ้ายฉันได้ข่าวว่าเป็นพวกบ้านนอกมาหากินในเมือง แต่ไม่นึกว่าจะเอานิสัยขี้ลักขี้ขโมยมาใส่หัวลูกสาวด้วย แค่ตัวเองลักกินขโมยกินสามีคนอื่นก็พอแล้วมั้ง อย่าต้องให้ถ่ายทอดทางกมลสันดานเลย บางทีตระกูลเซวียนอาจจะมีเชื้อสายไม่ดีปะปนมา”เซวียนหรูถึงกับยกมือปิดปากให้กับคำด่าของคุณย่า นี่พูดแทนใจเธอชัด ๆ นึกอยากตบหน้าตัวเองเมื่อชีวิตก่อนที่ไม่ยอมฟังผู้หญิงคนนี้ เอาแต่หน้ามืดตามัวเชื่อฟังคำหวานหูของใครบางคน“ฮึก...คุณแม่...ด่าหนูคนเดียวเถอะค่ะ อย่าว่าเซวียนหนิงเลย เรื

อีกด้าน อ้ายฉิงทิ้งลูกและสามีเอาไว้ที่โรงพยาบาล ส่วนเธอรีบมาจัดการที่บ้านก่อน ก่อนที่แม่สามีจะขนสมบัติกลับไปหมด แต่เมื่อมาถึง กล่องเครื่องเพชร เครื่องทอง สร้อยไข่มุก กำไลหยก และของอื่น ๆ ถูกทยอยเรียงมาวางกลางห้องโถง จนเธอตะลึงนี่มันแทบเป็นสมบัติทั้งหมดของบ้านด้วยซ้ำ“คุณแม่คะ...ใจเย็นก่อนดีไหมคะ เรื่องของพวกนี้ฉันจะเป็นคนจัดการให้”ซินต้าเหนิงเห็นแต่ลูกสะใภ้ที่ไม่ต้องการกลับมาคนเดียว เธอก็เห็นทันทีว่าแม่คนนี้รักแต่เงินของลูกชาย ไม่ได้รักลูกชายสักกระผีกเดียว“ให้หล่อนจัดการเหรอ...คืนเงินที่ยักยอกของหลานสาวของฉันมาให้หมดก่อนเถอะ!”นายหญิงผู้เฒ่าเชิดหน้าไม่อยากจะพูดกับลูกสะใภ้คนนี้นักหรอก หล่อนก็แค่แสร้งมารยาใส่ลูกชายไปวัน ๆ“เอ่อ คุณแม่คะ...เข้าใจผิดแล้วเรื่องเงินเดือนนั้น”“ต่อให้หล่อนแก้ตัวก็ฟังไม่ขึ้น ต่อให้ฉันจะโมโหลูกชายฉันยังไง แต่ฉันก็รู้ว่าเขาไม่ได้โกหก ฉันเบ่งเขาออกมาเอง จะรู้ดีกว่าเธอที่เพิ่งมาเกาะเป็นปลิงดูดเลือดไม่กี่ปีได้ยังไง”อ้ายฉิงไม่คิดว่าแผนผลักลูกเลี้ยงออกจากบ้าน จะทำให้เธอโดนเปิดโปงขนาดนี้ นี่เธอให้คนโทรไปบอกคุณชายรอง กับคุณหนูสามแล้ว แต่ทว่ากลับไม่เห็นวี่แววของทั้