All Chapters of เซวียนหรูย้อนเวลามาแหกบทภรรยาในยุค 80 : Chapter 31 - Chapter 40

กลายเป็นว่ามื้อนี้เธอกินข้าวสองถ้วยได้แบบงง ๆ ทั้งที่ท้องไม่น่าจะรับไหว จนกระทั่งเขาเดินเข้าไปในห้องเพราะคนของคุณย่าให้มาตามเข้าไปพบ ตอนแรกคิดว่าเขาไม่น่าจะมีธุระกลับกลายเป็นว่าคุณย่านัดเขามาเสียอย่างนั้น แต่ไม่เป็นไรเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ และเธอจะไม่ถามอะไรเกี่ยวกับหัวหน้าเฉินเด็ดขาด เพราะไม่อยากร่วมวงสนทนา ที่มีสายตาประกายระยิบระยับยิ่งกว่าดาวบนท้องฟ้า เธอหั่นส้มชิ้นเล็ก ๆ ก่อนจะเอาใส่เครื่องปั่น และมันเป็นความโชคดีที่บ้านคุณย่ามีเครื่องใช้ไฟฟ้าเกือบทุกชนิดเลยก็ว่าได้ แม้แต่เตาอบขนมปังก็ยังมี เธอคิดว่าจะไปเรียนทำขนมปังมาใช้เตานี้สักวันหนึ่ง เธอนำส่วนผสมของส้มที่ทำชาเคี่ยวกับน้ำตาลกรวดและน้ำผึ้งพักให้เย็นใส่ขวดโหลดเอาไว้ จากนั้นก็เริ่มนำชากลิ่นหอมชั้นดีที่มีในบ้านมาชงและใส่ดอกมะลิไปด้วยช่วยเพิ่มกลิ่นและรสสัมผัส เมื่อได้ที่แล้วก็นำเนื้อส้มที่พักเอาไว้ใส่แก้วสีใสเติมน้ำแข็งให้เต็มแก้วก่อนจะนำชาที่ชงใส่แก้ว แต่งด้วยใบมินต์ปิดท้าย “โอ้โห...พี่สาว นี่มันน่ากินมาก” ต้วนต้วนเห็นแล้วก็อดน้ำลายสอไม่ได้ “เดี๋ยวสองแก้วนี้ให้แม่นมยกไปให้คุณ

ยังอีก ยังไม่เลิกเล่นอีก เธอมีเวลาไม่มากนักหรอกนะ เดี๋ยวก็ต้องรีบกลับและรีบเตรียมตัวรับศึกจากบ้านของพ่ออีกด้วย สุดท้ายเธอจึงได้กินร้านที่ต้วนต้วนเลือก คือขายทั้งโจ๊กและเกี๊ยวน้ำและดูเหมือนจะมีข้าวอบเผือกด้วย พวกเราใช้เวลากันราวครึ่งชั่วโมง จากนั้นก็ขับรถต่อไปยังห้างสรรพสินค้าซึ่งเป็นห้างในเครือของอารอง แต่เธอไม่ได้เข้ามาใช้บริการในฐานะหลานสาว แต่เข้ามาในฐานะลูกค้าคนหนึ่ง “โอ้โห...พี่สาว ที่นี่ใหญ่จัง” ต้วนต้วนที่เดินจูงมือพี่สาวมาในห้องมองเห็นความโอ่อ่าแล้วต้องบอกว่านี่คือครั้งแรกของเขา ที่ได้เดินห้างที่ใหญ่ขนาดนี้ “ถ้าอยากได้อะไรก็บอก พี่จะซื้อให้” เซวียนหรูเห็นเจ้าเด็กที่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้แล้วนึกเอ็นดู และอยากให้เขามีประสบการณ์เข้าห้างสรรพสินค้าบ้าง อย่างน้อย ๆ ก็ไปโม้ให้สหายที่บ้านฟังเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ของเขา “ต้วนต้วนไม่อยากได้ของแพง ขอแค่ซื้อขนมไปฝากเพื่อน ๆ ก็พอ” “มักน้อยจริง ๆ” เธอบิดแก้มเจ้าตัวน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปด้านในร้านที่ขายภาชนะ เธอเลือกหลายชิ้นทั้งแก้วทรงสูง แก้วทรงเตี้ย เซตชาร้อน ถาดไม้ใส่ขนม ช้อนรูปทรงสวยงามใน

“คุณป้าคะ...ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ คนกันเองทั้งนั้น” เซวียนหนิงเห็นว่าคนมองเยอะขึ้น เธอรีบประนีประนอมทันที แต่เซวียนหรูไม่คิดว่าแม่นางเอกที่นิสัยไม่ค่อยดีนี้จะประนีประนอมอะไรหรอก หล่อนน่าจะรับบทเหยื่อถูกกระทำเสียมากกว่า ดังนั้นไม่ควรมีช่องให้หล่อนพูดมากจะดีที่สุด “ฉันคิดว่าไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวนะ” เธอไม่พูดเปล่าพลางชี้นิ้วไปที่คุณนายหยูแล้วเอ่ยต่อ “คุณย่าของฉันไม่เคยสนิทสนมกับตระกูลหยู แต่แม่เลี้ยงของฉันไม่ใช่ ถึงขนาดยอมเป็นขโมย ขโมยของสำคัญของแม่ฉันไปกำนัลให้กับคุณนายหยูทีเดียว ใช่ไหมล่ะ” เธอเน้นย้ำเรื่องเป็นขโมย และแน่นอนทั้งร้านอาหารจีนฮกเกี้ยนพร้อมใจกันเงียบและเงี่ยหูฟัง แน่นอนว่าเรื่องชาวบ้านคือสิ่งที่สนุกมาก ยิ่งได้พูดต่อไปเรื่อย ๆ ยิ่งมันปากจนหยุดไม่ได้ และเธอต้องการให้เป็นอย่างนั้น “พี่สาว...เรื่องนั้นเข้าใจผิดทั้งนั้น” เซวียนหนิงไม่ได้อยากขึ้นชื่อว่าเป็นลูกสาวของคนขี้ขโมยสักหน่อย แต่ว่าเซวียนหรูไม่ยอมไว้หน้าเธอ ทั้งเอาเรื่องในบ้านมาพูดได้ยังไง หล่อนกลายเป็นคนพูดมากตั้งแต่เมื่อไหร่กัน “เข้าใจผิดเหรอ...

“ก็คุณชายน้อยท่านนี้ก็พูดไม่ผิดนี่...เห็น ๆ อยู่ว่าหล่อนแสดงเก่งแค่ไหน พวกเรายังรู้อีกว่า แม่ของคุณหนูรองเป็นชู้กับพ่อคุณหนูใหญ่มาตั้งนานแล้ว ก็ไม่แปลกอะไรที่จะทำตัวเช่นนั้นเรียกร้องความสงสาร”เป็นโต๊ะที่ยอมแลกกับเซวียนหรูเมื่อครู่ จึงช่วยออกหน้าอีกแรงเซวียนหนิงหลายวันนี้ก็เครียดเรื่องที่พี่สาวไม่ยอมโง่เหมือนเมื่อก่อน ยิ่งเธอทำตัวให้น่าสงสารกลับกลายเป็นฝังกลบตัวเธอ และนั่นก็ทำให้เธอหงุดหงิดอยู่แล้ว วันนี้จึงไม่ยอมเก็บอารมณ์เอาไว้อีกต่อไป“นี่ไม่รู้อะไรก็อย่าพูดจาให้ร้ายคนนะ” เซวียนหนิงโกรธมาก โกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ตวาดใส่หน้าคนที่พูดว่าเธอเป็นลูกชู้ใครกันแน่ที่เป็นลูกชู้ หากไม่ใช่ว่าแม่ของเซวียนหรูชิงแต่งกับพ่อของเธอแล้ว เธอกับแม่จะเป็นชู้กับลูกชู้ได้อย่างไร“ก็ถ้าไม่ใช่ลูกชู้แล้วหล่อนเป็นลูกที่เกิดกับคนอื่นเหรอ” อีกโต๊ะถามขึ้นบ้าง“หล่อนอายุห่างจากคุณหนูใหญ่สองปี หากไม่ใช่ชู้แล้วเป็นอะไร เมียเก็บ เมียนอกทะเบียน มันก็ขึ้นชื่อว่าชู้เหมือนกัน”คราวนี้ไม่ใช่โต๊ะเดียว ทุกโต๊ะในร้านต่างวิจารณ์เรื่องนี้กันสนั่น จนทำให้เซวียนหรูที่รอฟังนั่งยิ้มสบายใจในที่สุดคนก็มองออกสักทีว่าคนเหล่านี้

หัวหน้าเฉินคือคนลามก!เขาพูดออกมาได้ยังไงไม่อายปาก ยิ่งรอยยิ้มแบบนั้นอีก หากมีไม้สักอันจะตีปากให้“อย่าพูดลามกนะหัวหน้าเฉิน” เธอต่อว่าเขาจบก็ทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ แต่ทว่าใบหูร้อนไปหมดแล้ว“งั้นก็เรียกพี่สิ”ไม่...เธอไม่เรียกเด็ดขาด ต่อให้พูดจาอ่อนหวานแค่ไหนก็จะไม่เรียก ทั้งหันหน้าออกนอกหน้าต่างรถไม่พูดกับเขาแล้ว แต่ว่าอีกคนกลับหัวเราะชอบใจสนุกมากสินะแกล้งเธอเนี่ย@บ้านใหญ่ตระกูลเซวียน... เซวียนหนิงที่วิ่งโร่กลับบ้านมาฟ้องแม่เรื่องของพี่สาวที่ทำให้เธออับอาย แต่ทว่าบรรยากาศในบ้านขมุกขมัวทั้งที่ยังสว่างโร่ และสีหน้าคุณพ่อก็บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์ เธอจึงเดินเข้าไปสวัสดีคุณพ่อคุณแม่ ก่อนจะนั่งข้างคุณแม่คล้ายอยากถาม“เพราะคุณคนเดียว ทำอะไรไม่รู้จักยั้งคิด เห็นไหมว่าเราเสียหายไปเท่าไร” ห้องโถงที่เงียบมาสักพักในที่สุดเซวียนเหว่ยก็ระเบิดอารมณ์กับภรรยา ที่วันนี้เขาพลาดเรื่องจัดงานของสมาคมตอนแรกที่คิดคือจะเอาเงินชดเชยในส่วนที่คุณแม่ยึดไปให้ลูกสาวคนโตคืน แต่ตอนนี้เห็นทีว่าจะทำอะไรไม่ได้ เพราะคำสั่งนี้คุณแม่เป็นคนสั่งการลงมาด้วยตนเอง“โทษฉันคนเดียวไม่ได้นะคะ หากลูกสาวคุณรู้จักอ่อนน้อมให้ฉันบ้าง”