Lahat ng Kabanata ng แผนรักจอมทระนง: Kabanata 61 - Kabanata 70

“ไม่เป็นไรหรอกลดา ถือซะว่าช่วงนี้พักร้อนเพราะถ้าทำงานเมื่อไหร่ไม่มีเวลาพักยาวขนาดนี้แล้วนะ เดี๋ยวช่วงที่ลดากลับไปพักฟื้นที่บ้านเจนจะไปอยู่เป็นเพื่อนลดาดีไหม” เจนิตาออกความเห็น“ดีสิ ดีมากๆ ด้วยลดาจะได้ไม่เหงา” ลดาวดีตอบอย่างเห็นด้วย“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะ” เจนิตาสรุปถึงแผนการชีวิตหลังจากที่ลดาวดีออกจากโรงพยาบาล“อ้อ พี่เอกคะ ลดาอยากย้ายโรงพยาบาล ที่นี่คงแพงมากลดาไม่มีปัญญาจ่ายหรอกค่ะ แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าจะต้องถอนเงินออกมาหมดบัญชีเพื่อจ่ายค่ารักษาหรือเปล่า รบกวนพี่เอกช่วยจัดการให้ลดาทีนะคะ ย้ายไปอยู่โรงพยาบาลรัฐบาลใกล้ๆ บ้านลดาก็ได้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้เยอะเลย”“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะจัดการให้นะ” เอกวุฒิรับปากโดยที่ยังไม่รู้ว่าเจ้าของไข้ที่อาสารับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะว่าอย่างไรถึงแม้ว่าจะเกลียดผู้เป็นลูกชายเข้าไส้ แต่คุณหญิงกอแก้วผู้เป็นแม่ของธีรภัทรนั้นก็เป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือคนหนึ่งจากการที่เขาได้สัมผัสเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แม้ตอนแรกจะพาลพาโลต่อว่าไปถึงท่านจากการกระทำของบุตรชาย แต่เมื่อได้พูดคุยด้วยเพียงเล็กน้อยก็พอจะรู้ว่าท่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของลดาวดีเ

เจนิตาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำอ้าวเพื่อจะรีบมาเยี่ยมเพื่อนถึงกับชะงักเมื่อเงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่ามีใครบางคนยืนแอบมองเพื่อนของเธออยู่ที่หน้าประตู“ทำอะไรน่ะ” ธีรภัทรหันไปมองตามเสียงเรียก“คุณเจน”“คุณมาที่นี่ทำไม ยังทำร้ายเพื่อนฉันไม่พออีกเหรอถึงได้ตามมาซ้ำเติมกันถึงที่นี่” เจนิตากล่าวอย่างไม่ไว้หน้า ถึงตอนนี้เธอไม่หลงเหลือความคลั่งไคล้ในตัวผู้ชายคนนี้อีกต่อไป“ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับคุณเจน ผมแค่อยากมาเยี่ยมลดา”“เยี่ยมเหรอ จะมาเยี่ยมทำไมในเมื่อคุณมีส่วนทำให้เพื่อนฉันต้องเป็นแบบนี้ คนไม่มีหัวใจอย่างคุณรู้จักห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหรอ อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย ฉันไม่เชื่ออะไรคุณอีกต่อไปแล้ว ที่ผ่านมาฉันกับเพื่อนก็โง่มากพอแล้ว ไม่ใช่เพราะเชื่อใจหรอกเหรอเพื่อนฉันเลยเกือบต้องตายเพราะคุณ” ธีรภัทรเหมือนถูกน็อกกลางอากาศกับข้อกล่าวหารุนแรงที่บอกว่าลดาวดีเกือบต้องตายเพราะเขา เมื่อเห็นว่าธีรภัทรนิ่งไปเจนิตาจึงหยุดการต่อว่าลงแต่เพียงเท่านั้น“ฉันว่าคุณกลับไปเถอะ แล้วถ้าจะให้ดีอย่ามาที่นี่อีกเลยดีกว่า ตอนนี้ลดามีคนดูแลอยู่แล้วและอีกอย่างคุณคงจำได้ดีว่าตอนที่ลดาเห็นหน้าคุณลดามีอาการเป็นยังไง ถ้าคุณอยากใ

เช้าวันต่อมาลดาวดีก็ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลคุณหญิงกอแก้วมารับเธอด้วยตัวเองพร้อมกับจารุณีพยาบาลที่เคยดูแลยายของเธอตอนท่านมีชีวิตอยู่“แม่เลือกคุณจารุณีมาเป็นพยาบาลพิเศษให้หนูระหว่างที่พักฟื้นอยู่ที่บ้านนะจ๊ะเห็นว่าเคยดูแลคุณยายชื่นมาก่อนคงจะคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว”“ลดาขอบคุณคุณแม่มากนะคะที่กรุณาต่อลดามากขนาดนี้ลดาไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร”“แม่สิจ๊ะที่ต้องขอบคุณที่ลดาให้โอกาสแม่ได้ไถ่โทษที่ลูกชายแม่ทำไม่ดีกับหนู” เมื่อเห็นว่าลดาวดีหน้าจ๋อยไปเมื่อท่านเอ่ยถึงลูกชายคุณหญิงกอแก้วจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง“โอเค เดี๋ยวเราไปกันเถอะจ้ะคนขับรถมารอแล้ว” จารุณีเดินเข้ามาประคองเธอนั่งบนรถเข็นแล้วเข็นไปยังลานจอดรถ ใช้เวลาไม่นานคนขับรถก็พาเธอมาถึงบ้านหลังจากเข้ามานั่งพักภายในบ้านและตรวจดูความเรียบร้อยจนพอใจคุณหญิงกอแก้วก็ขอตัวกลับ ก่อนจะกลับยังมิวายย้ำแล้วย้ำอีกให้คุณจารุณีดูแลเธอให้ดีและหากมีอะไรก็โทรหาได้ทันทีไม่ต้องเกรงใจ เมื่อเห็นว่าจารุณีรับปากแข็งขันคุณหญิงกอแก้วจึงยอมกลับไปในที่สุดโดยก่อนจะกลับได้ทิ้งแม่บ้านไว้คอยดูแลเรื่องความสะอาดและทำอาหารให้เธอหนึ่งคน“เจอกันอีกแล้วนะคะพี่จา”“ค่ะ ดีใจที่ได้เจ

ลดาวดีเดินไปแอบเปิดม่านดูคนที่มาจอดรถนอนหน้าบ้านของเธอแต่ก็ไม่สามารถมองเห็นภายในได้เพราะกระจกที่ติดฟิล์มสีดำสนิท เขาจะเป็นอย่างไรบ้างจะหนาวหรือเปล่าจะหลับสบายไหมในขณะที่เธอมีเตียงนุ่มๆ อุ่นๆ ให้นอนแต่เขามีเพียงเบาะแข็งๆ ในที่แคบๆ เธอยอมรับกับตัวเองว่าหลังจากได้รู้ความจริงทุกอย่างจากปากของเพื่อนสนิทความโกรธของเธอก็ลดลงจนแทบเป็นศูนย์ หัวใจของเธอเหมือนจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งเมื่อทราบว่าเขาเองก็รักเธอเหมือนกัน แม้ตอนแรกที่เขาเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเธอจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงแต่หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างที่แสดงออกมันมาจากความรู้สึกของเขาจริงๆเจนิตาเล่าว่าตอนที่เพื่อนสนิทของเขาตามไปภูเก็ตนั้นธีรภัทรพยายามอย่างมากที่จะซ่อนเธอให้พ้นจากสายตาของเพื่อนเพราะกลัวว่าคีตภัทรและตติยะจะเผลอพูดเรื่องเดิมพันให้เธอได้ยินเพราะเขาตั้งใจจะบอกยกเลิกเดิมพันบ้าๆ เหล่านั้นเมื่อสบโอกาส และวันที่เพื่อนสนิทของเขานัดออกมาดื่มที่คลับของ เจ๊หงส์คือวันที่ธีรภัทรตัดสินใจที่จะบอกความจริงกับเพื่อนว่าเขารักลดาวดีจริงๆ และต้องการยกเลิกเดิมพันเหล่านั้น แต่เธอก็ไปได้ยินเสียก่อนแถมยังไม่ยอมให้เขาพบหน้าเพื่ออธิบายใดๆ เขาจึง

พนักงานต่างจ้องมองกันเป็นตาเดียวเมื่อเห็นท่านประธานแห่งอัครโยธินกรุ๊ปจูงมือหญิงสาวเรือนร่างบอบบางหน้าตาสวยหวานเดินเข้ามาภายในบริษัท เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเจ้านายพาหญิงสาวมาที่นี่เพราะปรกติจะมีแต่บรรดาดารานางแบบเป็นฝ่ายมาหาเจ้านายของเขาทั้งนั้นบางทีก็เกิดรถไฟชนกันจนหวิดจะเกิดจลาจลเดือดร้อนบอดี้การ์ดของเจ้านายต้องมาห้ามทัพทุกทียิ่งเมื่อเห็นกิริยาทะนุถนอมที่เจ้านายของพวกเขาแสดงออกต่อหญิงสาวผู้นี้ก็เดาได้ไม่ยากว่าสงสัยคนนี้จะเป็นว่าที่นายหญิงของอัครโยธินกรุ๊ปแน่ๆ ลดาวดีรู้สึกเขินอายต่อสายตาพนักงานที่จับจ้องมายังเธอเป็นตาเดียวแต่ธีรภัทรก็หาสนใจไม่กลับเดินจูงมือเธอเข้าลิฟต์สำหรับผู้บริหารหน้าตาเฉย เขาคงชินกับการตกเป็นเป้าสายตาแต่เธอนี่สิรู้สึกอายมากเมื่อถูกจ้องเอาๆ จากคนนับสิบขนาดนี้“คุณธีไม่ต้องจูงก็ได้ค่ะลดาเดินเองได้” ลดาวดีบอกเขาพลางดึงมือของตัวเองออกจากฝ่ามือของเขาแต่ธีรภัทรจับไว้แน่น“ก็ผมอยากจูงนี่”“แต่คนอื่นเขามองไม่เห็นหรือไงคะ”“ก็ให้เขามองไปสิ ดีซะอีกเขาจะได้รู้ว่านี่คือว่าที่นายหญิงของพวกเขา”“คุณธีอ่ะ แต่ลดาอายนะคะ”“จะอายทำไมฝึกไว้ให้ชินดีกว่าต่อไปแต่งงานกันแล้วลดาก็ต้อง