《แผนรักจอมทระนง》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

เมื่อมาถึงโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารทะเลมากมายจนเกินกว่าจะกินกันแค่สองคนลดาวดีก็มองไปรอบๆ และเพิ่งจะรู้สึกว่าตั้งแต่มาถึงที่นี่เธอยังไม่เห็นคนสนิททั้งสองของธีรภัทรเลย“มองหาใครเหรอลดา” ธีรภัทรถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นลดาวดีหันซ้ายหันขวาเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง“ก็คุณกิตติกับคุณวีระไงคะ ตั้งแต่มาส่งเราแล้วก็หายไปเลย พวกเขาไม่มาทานข้าวกับเราเหรอคะ อาหารเยอะแยะขนาดนี้จะทานกันยังไงหมดเสียดายของ” ได้ยินดังนั้นแม้ธีรภัทรจะนึกหมั่นไส้ลูกน้องทั้งสองขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุก็ได้แต่เก็บอาการเอาไว้เพราะรู้ดีว่าลดาวดีเป็นคนที่มีน้ำใจมักจะห่วงใยคนอื่นเสมอแต่เขาไม่ชอบเลยจริงๆ ให้ตายเถอะกับการที่เธอคอยห่วงใยลูกน้องของเขาทั้งสองแบบนี้“อ้อ สองคนนั้นเขาเข้าไปเตรียมงานที่ไซค์งานน่ะครับ เดี๋ยวก็กลับมาลดาทานเถอะ ไม่ต้องห่วงสองคนนั่นหรอกเพราะนั่นน่ะคนโปรดป้าอิ่มเขาล่ะ พวกเรากินอะไรสองคนนั้นก็ได้กินเหมือนเรานั่นแหละ ส่วนกับข้าวถ้าลดาเสียดายเดี๋ยวเราก็แบ่งไว้กินตอนเย็นอีกก็ได้นี่นา” ได้ยินดังนั้นลดาวดีจึงลงมือทานอาหารอย่างสบายใจโดยมีธีรภัทรคอยเอาอกเอาใจแกะกุ้งแกะปูให้เธอจนเต็มจาน“พอแล้วค่ะคุณธี ดูสิเต็มจานเลย ค

ลดาวดีรู้สึกตัวตื่นและมองไปยังคนที่นอนข้างๆ แต่ก็ไม่เห็น เขาคงกลับไปห้องตัวเองตอนที่เธอหลับ ร่างบางขยับขึ้นนั่งพิงหัวเตียงและหยิบโทรศัพท์ต่อสายไปหาผู้เป็นยาย“ว่าไงลูก” ยายชื่นทักทายเสียงสดใสมาตามสาย“ยายเป็นไงบ้างคะ” ลดาวดีถามอย่างเป็นห่วง ยายชื่นหัวเราะเมื่อได้ฟังคำถาม“อะไรกันลูก ไปยังไม่ทันข้ามวันเลยโทรมาซะแล้ว ยายสบายดีลดาไม่ต้องห่วงยายนะ เที่ยวให้สนุกคุณพยาบาลเขาดูแลยายดีมาก แถมป้าสายสมรเขาก็มานั่งคุยเป็นเพื่อนยายด้วยนะ” ได้ยินดังนั้นลดาวดีก็โล่งใจเป็นเพราะเธอไม่เคยห่างจากยายไปไหนไกลๆ เลยอดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ แต่เมื่อได้รับการยืนยันขันแข็งมาจากผู้เป็นยายก็หมดห่วง“ได้ยินอย่างนี้ลดาก็สบายใจค่ะ” ลดาวดีหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเธอจึงบอกลายายชื่นแล้วกดวางสาย“ตื่นแล้วเหรอนางฟ้าของผม” ธีรภัทรถามแล้วเดินมาทรุดกายลงนั่งที่ริมขอบเตียง“แอบคุยกับใครอยู่หืม...” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นลดาวดีรีบกดวางสายเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา“ลดาไม่ได้แอบซะหน่อย ลดาโทรไปหายายมาค่ะ ลดาเป็นห่วงเพราะไม่เคยทิ้งยายไปไหนไกลๆ สักที” ลดาวดีบอกไปตามตรงเพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดว่าเธอแอบ

ร่างบางเดินออกมานั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นบริเวณด้านข้างสระว่ายน้ำ เธออยากเล่นน้ำใจแทบขาดแต่ธีรภัทรก็สั่งห้ามเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าห้ามเธอลงเล่นน้ำโดยลำพังโดยบอกว่า ถ้าเขาเสร็จงานจะพาเธอเล่นจนหนำใจ ลดาวดีถอนหายใจอย่างเบื่อๆ กับการต้องนั่งๆ นอนๆ เพราะเธอเคยทำงานมาโดยตลอดพอต้องมาอยู่เฉยๆ แบบนี้จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบื่อ หญิงสาวได้แต่ภาวนาให้ธีรภัทรเสร็จงานไวๆ เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเมื่อเห็นว่าผู้ที่โทรมาเป็นใครลดาวดีก็รีบรับอย่างยินดี“ค่ะ คุณธี” ลดาวดีทักทายเสียงหวาน“ลดาทำอะไรอยู่ครับ ทานข้าวหรือยังเอ่ย”“ทานแล้วค่ะ ลดากำลังดูทีวีอยู่ คุณธีล่ะคะ คนงานเป็นยังไงบ้าง”“ก็แขนหักคนหนึ่งแล้วก็บาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีอะไรต้องห่วงครับ ลดาอยู่คนเดียวได้หรือเปล่าครับ ผมไม่อยากทิ้งคุณไว้คนเดียว แต่มันฉุกเฉินจริงๆ ผมไม่อยากปลุกลดาเลยออกมาก่อน” ลดาวดียิ้มกว้างเมื่อได้ยินถ้อยคำแสดงความห่วงใยมาจากคนรัก”“ลดาอยู่ได้ค่ะ คุณธีไม่ต้องห่วงนะคะ”“ผมให้กิตติไปรับคุณมาที่ไซส์งานดีกว่า” ถึงแม้ลดาวดีจะอยากอยู่ใกล้ๆ เขาแต่เธอไม่อยากเป็นภาระเพราะรู้ว่าเขาต้องทำงานจึงปฏิเสธออกไป“อย่าดีกว่าค่ะ ลดาไปก็เกะกะ

ธีรภัทรอุ้มร่างปวกเปียกตรงกลับบ้านพักแต่ไม่ลืมที่จะหันไปสั่งสองคนสนิท“จัดการให้เรียบร้อย พวกนายคงรู้ว่าต้องจัดการอย่างไรที่มันบังอาจมาแตะต้องคนรักของฉัน” ธีรภัทรกล่าวเสียงเหี้ยมที่มีแค่กิตติและวีระเท่านั้นที่ได้เห็นด้านมืดด้านนี้ของเจ้านาย เมื่อสั่งเสร็จชายหนุ่มก็อุ้มร่างบางแนบอกเดินตรงกลับบ้านทันที กิตติและวีระรีบ ‘จัดการ’ ตามที่เจ้านายสั่งเมื่อเรียบร้อยก็เตรียมตัวเดินตามผู้เป็นนายกลับไปแต่หางตาของวีระสังเกตเห็นวัตถุสีขาวชิ้นหนึ่งตกอยู่บริเวณหลังโขดหินจึงหยิบขึ้นมาใส่กระเป๋าเสื้อสูทและเดินตามคู่หูกลับบ้านพักทิ้งร่างอันยับเยินของสองทรชนไว้เบื้องหลังแม้ระยะทางจากจุดเกิดเหตุกับบ้านพักจะไกลกันมากแต่ธีรภัทรก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย ในใจเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเจ็บปวดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นอีกครั้งที่เขาทิ้งลดาวดีให้พบกับเหตุการณ์เลวร้ายจนเธอต้องเจ็บ ไม่รู้ว่าถ้าเธอฟื้นขึ้นมาแล้วจะเป็นอย่างไร เรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอมันร้ายแรงมากสำหรับลูกผู้หญิงคนหนึ่ง เขานึกของคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรืออะไรก็ตามที่ทำให้เขาตามไปทันและสามารถช่วยเธอจากไอ้เดนนรกทั้งสองตัวนั้นไว้ได้ หากว่าเขาไปไม

เมื่อเดินออกมาด้านนอกธีรภัทรจึงเห็นว่าท้องฟ้ามืดครึ้มไปด้วยเมฆฝน เสียงฟ้าร้องคำรามและลมพัดแรงจนผ้าม่านปลิวไสว ชายหนุ่มเดินไปปิดประตูหน้าต่างก่อนจะเดินมาที่โซฟาก็พบว่าลดาวดีหลับสนิทไปแล้วธีรภัทรอุ้มลดาวดีไปส่งในห้องนอน เขาค่อยๆ วางร่างบอบบางลงบนที่นอนเพราะกลัวว่าเธอจะตื่นจากนิทราอันแสนสุข แต่ดูเหมือนฟ้าฝนจะไม่เป็นใจเพราะสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ลดาวดีตกใจตื่นแล้วกรีดร้องพลางขยับไปชิดหัวเตียงพร้อมยกสองมือขึ้นปิดหูไว้แน่น“ลดาไม่ต้องกลัวนะผมอยู่นี่” ธีรภัทรดึงร่างบางมากอดแนบอกอย่างปลอบขวัญ ลดาวดีกอดเขาไว้แน่นและซุกหน้าลงกับอกเขาอย่างต้องการที่หลบภัย เธอเป็นคนกลัวเสียงฟ้าร้องมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อยามเด็กถ้าคืนไหนฝนฟ้าคะนองเธอต้องนอนกอดยายชื่นแน่นทั้งคืน“คุณธีอยู่กับลดานะ ลดากลัว อย่าทิ้งลดาไว้คนเดียวนะคะ” ร่างบางออดอ้อนอย่างลืมตัว“ครับ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนลดาตรงนี้ไม่ไปไหน” เมื่อเห็นว่ามีเพื่อนลดาวดีจึงคลายความหวาดวิตกและถอดเสื้อคลุมออกเพื่อเตรียมตัวนอนบนร่างนุ่มนิ่มจึงเหลือเพียงชุดนอนบางเบาสีหวานที่ดูเย้ายวนเหลือเกินเมื่ออยู่บนร่างของเธอ ธีรภัทรพยายามข่มใจไม่ให้ทำอะไรเพื่อ