《แผนรักจอมทระนง》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ลดาวดีตื่นแต่เช้ามาใส่บาตรกับผู้เป็นยายซึ่งแต่ก่อนเธอไม่สามารถทำแบบนี้ได้เลยเพราะเลิกงานเกือบสว่าง กลับถึงบ้านก็นอนยาวตื่นอีกทีก็ยามบ่ายแก่ๆ ได้เวลาไปทำงานจึงไม่มีเวลามาทำสิ่งเหล่านี้แม้ว่าเธอจะอยากทำมากแค่ไหนก็ตาม ป้าสายสมรบ้านข้างๆ ก็ออกมาใส่บาตรเหมือนกัน เมื่อเห็นเธอจึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ“อ้าวหนูลดา ทำไมวันนี้ตื่นเช้ามาใส่บาตรได้ล่ะลูกปรกติต้องตื่นบ่ายๆ นี่นา” ลดาวดีหันไปยิ้มให้ป้าสายสมรเพื่อนบ้านที่แสนมีน้ำใจ“ช่วงนี้ลดาลางานมาดูแลยายน่ะค่ะป้าเลยได้นอนเร็วตื่นเช้าเหมือนคนปรกติเขาเลยขอมาใส่บาตรซะหน่อยไม่ได้ใส่มานานจนจะเป็นคนบาปไปแล้วค่ะ” ป้าสายสมรหัวเราะชอบใจในคำพูดของเธอ“ดีๆ ลูกเดี๋ยวนี้คนหนุ่มคนสาวเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องแบบนี้กันแล้วล่ะ ห่างวัดห่างวากันเหลือเกิน จะนึกถึงวัดอีกทีก็นู่นตอนมีเรื่องทุกข์กายทุกข์ใจหาทางออกไม่ได้ถึงจะนึกถึงไปขอพึ่งบารมีหลวงพ่อท่านบ้างล่ะ ให้ท่านช่วยอาบน้ำมนตร์ล้างซวยกันบ้างล่ะ ป้าเห็นแล้วก็ได้แต่ปลงยามดีๆ ก็ไม่มีนึกถึงกันล่ะ” ลดาวดีได้แต่ยิ้มฟังป้าข้างบ้านบ่นไปตามเรื่องตามราว“อุ๊ยตาย ป้าก็เผลอบ่นอะไรไปเรื่อย หนูลดาอย่าถือสาป้าเลยนะ คนแก่ก็อย่างนี้

เมื่อรถยนต์คันหรูจอดสนิทหน้า 66 CLUB ลูกน้องของ ธีรภัทรก็รีบมาเปิดประตูให้ผู้เป็นนาย ลดาวดีก้าวตามธีรภัทรลงมาจากรถก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างต้องการเรียกขวัญและกำลังใจให้ตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เธอจะต้องบอกลาสถานที่อันคุ้นเคยเจ้านายที่แสนดีและเพื่อนร่วมงานที่มีน้ำใจเพื่อก้าวไปสู่อีกการเปลี่ยนแปลงหนึ่งของชีวิตแต่เธอคิดดีแล้วว่ามันถึงเวลาที่เธอจะต้องเลือก ไม่ใช่เพื่อใครแต่เพื่อผู้มีพระคุณของเธอนั่นเองการย้ายไปทำงานเวลาปรกติเหมือนคนอื่นๆจะช่วยให้เธอมีเวลาได้ดูแลยายผู้เป็นที่รักมากขึ้น และอีกอย่างมันก็เป็นความต้องการของคนที่เธอรัก เธอไม่อยากให้เขาต้องมาคอยเป็นห่วงและเป็นกังวลถ้าเธอยังทำงานอยู่ที่นี่ เมื่อตัดสินใจได้แน่วแน่แล้วลดาวดีก็หันไปบอกธีรภัทรที่ยืนอยู่ข้างๆ“คุณธีส่งลดาแค่นี้ก็พอค่ะ เดี๋ยวลดาคุยธุระเสร็จแล้วก็จะกลับเองค่ะ” ธีรภัทรส่ายหน้าปฏิเสธ“ผมจะเข้าไปกับลดาด้วย” ลดาวดีเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ“คุณธีจะเข้าไปทำไมคะ”“ก็ผมเป็นห่วงลดานี่ เผื่อเจ๊หงส์เขาไม่พอใจที่ลดาจะลาออกผมจะได้ช่วยเคลียร์ให้ไง”“โธ่ คุณธีคะ เจ๊หงส์ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกค่ะ ลดารู้จักเจ๊ดี คุ

ลดาวดีนำชุดที่มีอยู่ในตู้มาทาบลงบนตัวแล้วหมุนไปหมุนมาอยู่หน้ากระจกแต่ก็ยังไม่ถูกใจ ธีรภัทรจะพาเธอไปเดินชอปปิงเย็นนี้การเดินเคียงข้างผู้ชายระดับเขานั้นเธอจะต้องดูดีเพื่อไม่ให้เขาขายหน้า เธอไม่อยากให้ใครมาว่าเขาได้ว่าไร้รสนิยมในการเลือกแฟน เธออยากจะดีพอสำหรับเขา ในที่สุดลดาวดีก็เลือกชุดเดรสลายดอกไม้สีชมพูหวานเป็นเดรสเกาะอกแฝงความเซ็กซี่เล็กๆ ด้วยการคว้านหน้าอกลงมาเล็กน้อยพอให้เห็นเนินอกอิ่มรำไรความยาวเคลียขาอ่อนทำให้ลดาวดีดูเป็นสาวหวานอมเปรี้ยวขึ้นมาทันที หญิงสาวแต่งหน้าบางๆ แล้วปล่อยผมยาวสลวยตามธรรมชาติ ลดาวดีมองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มอย่างพอใจ หญิงสาวหยิบกระเป๋าและเดินลงมารอธีรภัทรที่ด้านล่างก็พอดีกับที่ได้ยินเสียงรถจอดที่หน้าบ้าน“จะออกไปข้างนอกเหรอลดา” ยายชื่นถามหลานสาว“ค่ะยาย คุณธีจะมารับไปซื้อของเตรียมตัวไปภูเก็ตวันมะรืนค่ะ” หญิงชราพยักหน้ารับรู้แล้วหันไปมองธีรภัทรที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับหญิงสาวที่นางจำได้ว่าเป็นพยาบาลที่หลานสาวตัวเองบอกเลิกจ้างเมื่อคราวที่แล้ว“สวัสดีครับคุณยาย” ธีรภัทรยกมือไหว้ยายของคนรัก “ไหว้พระเถอะคุณธี” ยายชื่นยกมือรับไหว้แล้วมองหน้าพยาบาลสาวก่อนจะหันมามอง

ธีรภัทรพาเธอเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์เนมชื่อดังซึ่งในชีวิตนี้ลดาวดีคงไม่คิดจะย่างกรายเข้ามาถ้าไม่ได้มากับเขา ธีรภัทรเห็นชุดไหนสวยเหมาะกับเธอก็หยิบส่งให้พนักงานโดยไม่ดูราคาเลยด้วยซ้ำจนเธอต้องคอยห้าม“คุณธีคะ พอเถอะค่ะ เราไปแค่ไม่กี่วันทำไมต้องซื้อมากมายขนาดนี้ด้วยคะ”“ก็ผมเห็นว่ามันสวยเหมาะกับลดานี่ครับ อีกอย่างก็เก็บไว้ใส่โอกาสอื่นได้ ผมอยากซื้อลดาอย่าห้ามเลยนะครับ ไม่รู้เหรอว่าผมรวยแค่ไหน แค่นี้ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงหรอก”“ลดาทราบค่ะว่ามากับเศรษฐี แต่มันเยอะเกินไปพอแล้วนะคะ นะ” เมื่อเจอกิริยาออดอ้อนธีรภัทรก็ต้องยอมตามใจคนตัวเล็กตามเคยพลางคิดในใจอย่างแปลกใจ ลดาวดีเป็นผู้หญิงคนแรกที่บอกให้เขาหยุดเรื่องชอปปิง ถ้าเป็นคู่ควงที่ผ่านมาของเขาล่ะก็ไม่มีทางที่จะห้าม มีแต่จะอยากได้นู่นได้นี่ไม่มีหยุดกว่าเจ้าหล่อนพวกนั้นจะพอใจ นี่เป็นความแตกต่างอีกอย่างหนึ่งระหว่างลดาวดีและอดีตคู่นอนของเขาทั้งหลาย“เอ๊ะ ผมว่ายังขาดอะไรอีกหนึ่งอย่างนะ”“อะไรคะ”“ชุดว่ายน้ำไง เราจะไปทะเลกันนะจะขาดชุดว่ายน้ำได้ไง” ลดาวดีหน้าแดงเมื่อเขาพูดถึงชุดว่ายน้ำ“เอ่อ ลดาว่าไม่ต้องก็ได้มั้งคะ”“ได้ไงลดา นั่นนะของสำคัญเลยล่ะ ถ้าไม่ม

และแล้ววันเดินทางสู่ภูเก็ตก็มาถึง ลดาวดีลากกระเป๋าลงมารอธีรภัทรที่ชั้นล่างตั้งแต่เช้า“จะไปแล้วเหรอลูก มากินข้าวกินปลาก่อนมา” ยายชื่นเอ่ยเรียกเมื่อเห็นหลานสาวลากกระเป๋าใบโตลงมา ลดาวดีตรงไปที่โต๊ะอาหารที่ผู้เป็นยายและพยาบาลประจำตัวกำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่ ตั้งแต่มีพยาบาลมาคอยดูแลผู้เป็นยายลดาวดีก็เบาใจไปมากเพราะจารุณีเป็นพยาบาลที่มีประสบการณ์สูงอัธยาศัยดีทำให้เธอไปเที่ยวกับธีรภัทรได้โดยไม่ต้องเป็นกังวล เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จก็พอดีกับได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดหน้าบ้าน ยังไม่ทันที่เธอจะได้ออกไปต้อนรับร่างสูงของธีรภัทรก็ก้าวเข้ามาเสียก่อน“สวัสดีครับคุณยาย” ธีรภัทรยกมือไหว้หญิงชราและหันไปทักทายพยาบาลสาว“สวัสดีจ้ะ จะไปกันแล้วใช่ไหม ยายขอให้เดินทางปลอดภัยนะ” ธีรภัทรแย่งกระเป๋าลดาวดีมาถือไว้และเอ่ยลา“ผมขอตัวก่อนนะครับเดี๋ยวไม่ทัน คุณยายไม่ต้องห่วงลดานะครับ ผมจะดูแลให้อย่างดี” หญิงชราพยักหน้ารับรู้และยิ้มรับ“ลดาไปก่อนนะคะยาย พี่จาลดาฝากยายด้วยนะคะ มีอะไรโทรหาลดาได้ทันที” ลดาวดีฝากฝังผู้เป็นยายไว้กับพยาบาลประจำตัว“ไม่ต้องห่วงค่ะ พี่จะดูแลให้อย่างดี” ลดาวดีเข้าไปกอดผู้เป็นยาย“ลดาไปก่อนน