《แผนรักจอมทระนง》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

เมื่อมาถึงสนามบินคนสนิททั้งสองของธีรภัทรก็ทำหน้าที่จัดการเรื่องสัมภาระของเจ้านายทั้งสองหลังจากผ่านขึ้นตอนด้านความปลอดภัยต่างๆ ของสนามบินมาได้ธีรภัทรก็พาลดาวดีมานั่งรอขึ้นเครื่องในห้องรับรอง ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นเมื่อเห็นว่าสายเรียกเข้าเป็นใครธีรภัทรก็เดินเลี่ยงออกไปคุยให้ห่างพอที่ลดาวดีจะไม่ได้ยิน“ครับคุณจา” ธีรภัทรกรอกเสียงไปตามสาย“ตอนนี้คุณธีรภัทรอยู่ที่ไหนคะ คุณยายชื่นอาการไม่ดีเลยค่ะ” น้ำเสียงพยาบาลประจำตัวยายของคนรักกล่าวอย่างเป็นกังวล“ผมกำลังรอขึ้นเครื่องแล้วครับ”“ค่ะ ดิฉันเกรงว่าคุณลดาเธอจะมาไม่ทันดูใจคุณยายชื่นน่ะค่ะ” ธีรภัทรถึงกับอึ้งไปเมื่อได้ยินดังนั้น“คุณจาหมายความว่า...”“ใช่ค่ะ คุณหมอบอกว่าให้ทำใจที่คุณยายยังฝืนอยู่จนถึงตอนนี้เหมือนว่าท่านจะรอคุณลดาน่ะค่ะ” จารุณีบอกไปตามที่ได้คุยกับคุณหมอเจ้าของไข้“โอเคครับ เดี๋ยวผมต้องไปขึ้นเครื่องแล้วเจอกันที่กรุงเทพเลยนะครับ ผมคงไปถึงก่อนเที่ยงแน่นอน” ธีรภัทรกดวางสายและเดินกลับไปหาลดาวดีที่นั่งหงอยอยู่ที่เก้าอี้“ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วครับลดาไปกันเถอะ” ลดาวดีเดินตามการจับจูงของธีรภัทรอย่างว่าง่าย ใช้เวลาไม่นานเ

“ป้าเสียใจด้วยนะลดา ทำใจนะลูกเกิดแก่เจ็บตายเป็นของธรรมดา ป้าเองก็คงจะได้ตามยายชื่นไปอีกไม่นานนี้หรอก มีอะไรให้ป้าช่วยก็บอกได้นะ ป้าจะมาฟังพระทุกคืน แล้วหนูอยู่ได้หรือเปล่าลูก ต้องการคนไปอยู่เป็นเพื่อนไหม” ป้าสายสมรถามอย่างห่วงใย ลดาวดียกมือไหว้อย่างซึ้งในน้ำใจของเพื่อนบ้านสูงวัยคนนี้“ไม่เป็นไรค่ะป้า ลดาอยู่ได้” ธีรภัทรที่เห็นว่าหญิงสูงวัยยังลังเลอย่างเป็นห่วงจึงเอ่ยขึ้นเพื่อให้นางคลายกังวล“ไม่ต้องห่วงนะครับคุณป้า ผมจะดูแลลดาเอง” นางสายสมรหันมามองธีรภัทรอย่างแปลกใจ“เอ...พ่อหนุ่มคนนี้เป็นใครกันจ๊ะ ป้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”“ผมเป็นคนรักของลดาครับ”“อ้าวเหรอ คงจะเป็นเจ้าของรถคันใหญ่ที่มาบ้านลดาบ่อยๆ สินะ”“ใช่ครับ”“ดีๆ ป้าจะได้หมดห่วง ฝากลดาด้วยนะ คงอีกนานกว่าจะทำใจได้ เขามีกันแค่สองคนยายหลานผูกพันกันมาก พ่อหนุ่มก็ช่วยดูแลเป็นกำลังใจให้หนูลดาหน่อยนะ อย่าปล่อยให้อยู่คนเดียวเดี๋ยวจะคิดมากไปกันใหญ่”“ครับ ผมจะดูแลลดาเป็นอย่างดี คุณป้าเรียกผมว่าธีก็ได้นะครับ ธีรภัทร”“จ้ะคุณธี ป้าไปก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน” ธีรภัทรและลดาวดียกมือไหว้ลาป้าสายสมรอีกครั้งก่อนที่นางจะเดินไปขึ้นรถที่ลูกๆ ขับพาม

วันเวลาช่วยให้สภาพจิตใจของลดาวดีดีขึ้นตามลำดับนับจากวันที่สูญเสียผู้เป็นยายจนถึงตอนนี้ผ่านมาได้สามเดือนแล้วเธอสามารถนึกถึงยายได้โดยไม่ร้องไห้อีกต่อไป ในทุกวันพระ ลดาวดีจะไปวัดทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ผู้เป็นยายและตอนนี้เธอได้ย้ายเข้ามาอยู่กับธีรภัทรที่คอนโดมิเนียมสุดหรูกลางกรุงเรียบร้อยแล้ว โดยตอนแรกเธอยืนยันที่จะอยู่บ้านหลังเดิมในขณะที่ธีรภัทรค้านหัวชนฝาโดยยกเหตุผลต่างๆ นาๆ มาโน้มน้าวจิตใจเธอแต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้จนเขาต้องยอมให้เธอได้อยู่บ้านหลังเล็กที่เต็มไปด้วยความทรงจำต่อไปเป็นเธอเองที่ทนไม่ไหวจนยอมใจอ่อนย้ายมาอยู่กับเขาเพราะธีรภัทรต้องขับรถจากที่ทำงานไปค้างกับเธอทุกวันด้วยความเป็นห่วงและบริษัทของเขากับบ้านของเธออยู่ไกลกันมากเธอเห็นใจและสงสารที่เขาทำงานเหนื่อยแล้วยังต้องฝ่าการจราจรอันติดขัดมาค้างกับเธอทุกคืน แถมยังต้องตื่นแต่เช้ามืดเพื่อไปทำงาน เมื่อทนมาได้แค่เดือนเดียวลดาวดีก็ยอมยกธงขาวย้ายมาอยู่กับเขาซึ่งใกล้ที่ทำงานมากกว่าทำให้ธีรภัทรพอใจยิ้มหน้าบานไปหลายวันเธอรู้สึกมีความสุขมากเมื่อได้ย้ายมาอยู่กับเขา ธีรภัทรยังดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดีเสมอต้นเสมอปลาย เธอรู้สึกเหมือนตัวเ

ธีรภัทรกอดลดาวดีไว้แน่นอย่างไม่กลัวว่าชุดสูทราคาแพงระยับจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เจนิตานั่งลงข้างๆ ธีรภัทรและเอื้อมมือมาจับมือที่ยังอุ่นๆ ของเพื่อนรักเอาไว้“เข้มแข็งไว้นะลดา อย่าทิ้งกันไปนะ เธอต้องสู้นะ ต้องสู้นะลดา” พูดเท่านั้นเจนิตาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น รอไม่นานรถพยาบาลก็มาถึง เจ้าหน้าที่ช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้นและรีบนำลดาวดีขึ้นรถไปส่งโรงพยาบาล ธีรภัทรและเจนิตาถลาตามขึ้นไปนั่งข้างเตียงในรถพยาบาล ตลอดทางที่รถพยาบาลกำลังแล่นด้วยความเร็วพร้อมเปิดสัญญาณฉุกเฉินขอทางธีรภัทรซึ่งไม่เคยเชื่อเรื่องบนบานศาลกล่าวกลับอธิษฐานไปตลอดทางให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยคุ้มครองลดาวดีให้ปลอดภัยขอเพียงแค่เธอไม่เป็นอะไรเขายินดียอมแลกทุกอย่างที่มี ถ้าหากเขาต้องสูญเสียเธอไปเขาคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป“ได้โปรดนะลดา อย่าทิ้งผมไป ขอแค่คุณฟื้นผมยอมทุกอย่าง คุณจะลงโทษผมอย่างไรก็ได้” ธีรภัทรกุมมือลดาวดีเอาไว้แล้วซบหน้าลงกับฝ่ามือของเธอ เขารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดจากมือที่มองไม่เห็น เจ็บปวดจนยากเกินกว่าจะอธิบายแต่คงจะไม่เท่ากับร่างบางที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขาในขณะนี้ ขอเพียงเธอฟื้นขึ้นมาเขาจะชด

หลังจากทุกคนกลับไปแล้วจึงเหลือแค่เอกวุฒิและเจนิตาที่ยังนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องไอซียูที่ลดาวดีนอนรักษาตัวอยู่ในนั้น“พี่เอกมาได้อย่างไรคะ” เจนิตาถามอย่างสงสัย“พี่ฝันถึงคุณยายชื่น ในฝันท่านดูเศร้าเหลือเกินแล้วบอกกับพี่ว่าฝากดูแลลดาด้วย พอดีกับที่บริษัทให้พวกเราได้พักผ่อนสองอาทิตย์หลังจากที่เรียนและฝึกซ้อมอย่างหนักพี่ก็เลยรีบกลับมาเมืองไทยเพื่อที่จะมาดูว่าลดาสบายดีหรือเปล่า แต่พอไปที่บ้านก็ไม่เจอใคร ป้าสายสมรบ้านข้างๆ แกบอกว่าลดาย้ายไปอยู่ที่อื่น โดยมีผู้ชายแต่งตัวดีท่าทางมีเงินเป็นคนไปรับพี่ก็เลยคิดว่าต้องเป็นไอ้หมอนี่แน่ๆ แต่ไม่รู้ว่าลดาย้ายไปอยู่ที่ไหนพี่จึงจะไปถามเจนที่ผับก็พอดีกับที่พี่ไปเห็นเหตุการณ์เข้าเต็มตาจึงรีบตามมาที่นี่”“เจนก็เพิ่งทราบตอนที่พี่เอกบอกนี่แหละค่ะว่าลดาไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังเดิมแล้ว ตั้งแต่เสร็จสิ้นจากงานศพคุณยายเจนก็ยังไม่ได้เจอลดาเลยค่ะ แต่ต้องขอบคุณอะไรก็ตามนะคะที่ดลบันดาลให้พี่เอกกลับมาที่นี่ ถ้าไม่อย่างนั้นเจนยังไม่รู้เลยค่ะว่าลดาจะเป็นยังไง”“คุณยายท่านคงห่วงลดามากถึงดลใจให้พี่กลับมา”“เจนก็ว่าอย่างนั้น”“แล้วพี่เอกจะทำอย่างไรต่อไปคะ ถ้าครบกำหนดสองอาทิ