บททั้งหมดของ มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: บทที่ 91 - บทที่ 100

หยางอี้ก็ดื่มด่ำกับความสาวของเธออย่างเมามันส์ เขาก็ใช้เลียตวัดขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะก่อนจะดูดเม้มติ่งเสียวของเธอแบบหมั่นเขี้ยว แล้วถอนหน้าออกมามองแล้วใช้มือถูร่องสาวของเธอแบบชอบใจ “อืม...ลินดา...ร่องคุณมันลื่นมากเลย...แผล็บ...อ่า...ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วสิ...” หยางอี้พูดไปก็ถูจนนิ้วเปียกเยิ้มไปด้วยน้ำรักของเธอ เขาก็ค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วแทรกตัวไปประชิดหว่างขาของเธอ“ทนไม่ไหวก็อย่าทนสิคะ...รีบใส่มันเข้ามาเถอะค่ะ ฉันอยากให้คุณมาเติมเต็มความต้องการของฉันในตอนนี้จะแย่อยู่แล้ว...” ลินดาบอกเขาก็เอามือเอื้อมไปลูบไล้หน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกร้ามของเขา“ใจร้อนไปไหนหึ...ผมก็กำลังจะใส่มันเข้าไปอยู่นี่ไง....ถ้าคุณรีบมาก็เอามันใส่เข้าไปเองสิ...อ่ะ..” หยางอี้บอกเธอแล้วเขาก็เอามือรูดชักท่อนเอ็นที่แข็งตัวสองสามครั้งแล้วก็ปล่อยให้เธอจัดการต่อ“คุณอย่ามาท้าฉันนะคะ...ฉันใส่เองก็ได้ค่ะ...มานี่ค่ะ...อือ....” ลินดาบอกเขาแล้วเธอก็เดินไปที่เคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าแล้วเธอก็ขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์ แล้วเธอก็เอนตัวพิงไปด้านหลังพร้อมกับอ้าขากว้าง“หึ...ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะร่นานได้ขนาดนี้...ยิ่งอยู่ด้วยกันผมก็ยิ่งรู้สึกถึงความ

“แค่พักชั้นเดียวกันโว้ย ฉันไม่ได้ให้เขาไปอยู่ห้องเดียวกับซูหานสักหน่อย..เขาก็มีห้องพักส่วนตัวของเขาสิวะ แกนี่ดูห่วงใยคุณฝ้ายเขาจังเลยนะ” หยางอี้บอกไป แล้วมองหน้าเพื่อนหนุ่มแบบจดจ้อง ด้านฝ้ายก็มองไปที่ชยุทเช่นกัน เพราะคำพูดของหยางอี้ที่ถามเขามันก็ทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะชอบเธอหรือเปล่า ทำไมดูห่วงใยเธอจัง แต่คนระดับเขาจะมาชอบคนธรรมดาแบบเธอได้ยังไงกัน เธอคิดมากไปแล้วล่ะมั้ง ฝ้ายมองเขาแล้วคิดในใจ“ก็เขาเป็นพนักงานของฉันนิวะ ฉันก็ต้องถามไถ่แล้วดูแลความเป็นอยู่ของเขาที่นี่ด้วยสิวะ ฉันเป็นคนพาเขามานะโว้ย ฉันก็ต้องเป็นธุระให้เขาสิวะ อย่างเขาจะกล้าพูดกล้าถามอะไรแกล่ะ” ชยุทเห็นสายตาเพื่อนมองมาก็รีบแก้ต่างอธิบายไปแบบเนียนๆ“ฉันดูแลดีอยู่แล้วล่ะ แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ยังไงก็ขอบใจแกมากนะที่พาเขามาด้วย...ต่อไปฉันจะดูแลเขาต่อเอง..” หยางอี้บอกไปแล้วยิ้มให้เพื่อน“เออ ดูแลให้ดีก็แล้วกัน...” ชยุทก็พยักหน้าให้เพื่อนไปแบบเข้าใจ “พี่ลินดา...” ฝ้ายที่นั่งฟังเห็นลินดาเปิดประตูมาก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ ก่อนจะลุกไปหาลินดาทันที“ฝ้าย..” ลินดาก็ทำหน้าตกใจที่เจอฝ้ายที่นี่ เธอก็รีบวิ่งมาหาแล้วโอบกอดฝ้ายทัน

พอสองสาวเลือกชุดกันแล้วกันออกมาด้านนอก แล้วทานอาหารเช้าร่วมกับทั้งสองหนุ่มไป โดยชยุทที่ถูกเพื่อนแซวก็วางท่าแบบนิ่งๆไม่แสดงท่าทีอะไรออกไป เพราะเขาไม่ต้องให้เพื่อนแซวอะไรเขาอีก เขาก็พูดไปแล้วไม่ได้สนใจอะไรฝ้ายแบบก่อนหน้านี้ ส่วนฝ้ายที่ลินดาบอกว่าเขาเหมือนจะชอบเธอ ก็แอบมองเขาอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็นิ่งเฉยใส่เธอ เธอเลยคิดว่าพี่ลินดาคิดมากไป เขาไม่ได้สนใจอะไรเธอเลย พวกเธอมโนกันไปเองแล้วล่ะ ฝ้ายคิดในใจไปพอทานอาหาแล้วชยุทก็ขอตัวกลับไปที่โรงแรม ส่วนหยางอี้ก็เข้าไปที่ห้องทำงาน ทำให้ลินดาพาฝ้ายไปดูห้องพักที่หยางอี้จัดให้ ฝ้ายก็ชอบมากเพราะมันส่วนตัวและมีมุมนั่งเล่นและห้องครัวให้ด้วย ทำให้เธอรู้สึกว่าทุกอย่างมันครบครันไปหมด จากนั้นลินดาก็ช่วยฝ้ายจัดของภายในห้องกันสองคนอพาร์ทเม้นท์ของเสี่ยวหราน“นี่เธอจะไปร่วมงานแต่งงานของพี่ซ่งเฉินเขาจริงๆเหรอ ฉันว่าเธออย่าไปเลย ยิ่งเห็นภาพบาดตาบาดใจก็จะยิ่งเสียใจนะเสี่ยวหราน” หลิงเพ่ยพูดกับเพื่อนอย่างเป็นห่วง“ฉันก็แค่เสียใจที่เขาแต่งงานเท่านั้น เธอคิดว่าเขาจะแต่งเพราะเขารักกับคุณหนูตระกูลลู่งั้นเหรอ ผู้หญิงคนนั้นอายุห่างจากเขาตั้งหลายปี ถ้าฉันไม่มัวแต่ชักช้า ฉันก

โรงแรมตระกูลลู่ งานแต่งงานของลู่หลิงและซ่งเฉินก็ถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ มีนักธุรกิจชั้นแนวหน้าและคนในแวดวงสังคมมาร่วมยินดีนับไม่ถ้วน ไห่หมิงและไป๋เหวินก็ทักทายแขกที่มาร่วมยินดีกับลูกๆของพวกเขา “ไม่คิดเลยว่าลูกๆของเราสองคนจะมาแต่งงานเกี่ยวดองกันจริงๆ ดูท่าแกกับฉันคงหนีกันไม่พ้นแล้วจริงๆว่ะไห่หมิง...” ไป๋เหวินพูดกับเพื่อนด้วยรอยยิ้ม“นั่นสิวะ...แต่ยังไงฉันก็ขอบใจแกมากนะที่ไม่ทิ้งกันตอนลำบากน่ะ ฉันสัญญาเลยว่าฉันจะดูแลลูกชายของแกอย่างดี...” ไห่หมิงขอบคุณเพื่อนแล้วให้คำมั่นไป“เพื่อนกันจะทิ้งกันได้ยังไงวะ อีกอย่างแกไม่เห็นเหรอว่าลูกชายฉันมันชอบลูกสาวแกจริงๆน่ะ ฉันก็ยิ่งต้องส่งเสริม...ฉันก็หวังว่าลูกสาวแกจะใจอ่อนให้ลูกชายฉัน พวกเขาจะได้ใช้ชีวิตครอบครัวกันอย่างมีความสุข” ไป๋เหวินพูดบอกไป“อืม ฉันก็หวังให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่แกก็เห็นนิสัยของลูกสาวฉันนิ งานนี้ลูกชายแกก็อาจต้องเหนื่อยหน่อย เพราะลูกสาวฉันคงจะพยศน่าดูเลย หวังว่าซ่งเฉินจะจัดการลูกสาวของฉันได้ละกัน” ไห่หมิงพูดไปตามความคิดของเขา“แกอย่าดูถูกลูกชายฉันนะโว้ย เห็นแบบนั้นซ่งเฉินมันก็ไม่ได้ไก่อ่อนนะ ดีไม่ดีแกกับฉันอาจจะได้อุ้มหล

ด้านซ่งเฉินพอแต่งตัวเสร็จก็ไปยืนรอลู่หลิงที่หน้างาน เพราะเขาและเธอจะต้องต้อนรับแขกที่มาร่วมงาน ซึ่งตอนนี้ก็มีพี่ชายของเขาและแฟนสาวช่วยต้อนรับแขกอยู่ “เอ๊ะ นั่นมันเสี่ยวหรานไม่ใช่เหรอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ซ่งหลินเห็นเสี่ยวหรานก็เอ่ยพูดไปแบบสงสัย“ใครเหรอคะ..อย่าบอกนะว่าแฟนเก่าคุณน่ะ” เร่อซีได้ยินก็มองหน้าซ่งหลินแล้วถามไปทันที“ไม่ใช่แฟนเก่าของผมสักหน่อย แฟนเก่าซ่งเฉินมันต่างหากล่ะ ” ซ่งหลินบอกแฟนสาวไปตามตรง“เห้ยพี่ พูดให้มันดีๆนะ ผมกับเสี่ยวหรานไม่เคยคบกันนะ เขาจะเป็นแฟนเก่าของผมได้ยังไงกัน” ซ่งเฉินปฏิเสธไปทันที“อ่าว ไม่ได้คบกันหรอกเหรอวะ เมื่อก่อนฉันเห็นนายออกจะสนิทสนมกับรุ่นน้องคนนี้ ฉันก็นึกว่านายคบกันซะอีก...” ซ่งหลินก็ทำหน้าแปลกใจแล้วบอกไป“ก็แค่สนิทกันแต่ไม่ได้หมายความจะคบกันนะพี่...พี่อย่าไปพูดแบบนี้ให้คนอื่นได้ยินเชียวนะ โดยเฉพาะพี่ลู่หลิง เดี๋ยวเขาก็จะเข้าใจผมผิดอีก” ซ่งเฉินบอกพี่ชายของเขาไป“หึ....กลัวลู่หลิงเข้าใจผิดงั้นเหรอ ฉันล่ะไม่เข้าใจนายเลยจริงๆว่าชอบอะไรลู่หลิงนักหนา เขาดุอย่างกับเสือแบบนั้นควบคุมยากจะตายไป แถมยังอายุเยอะกว่านายตั้งหลายปี ถ้าฉันเป็นนายนะ ฉัน