All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 81 - Chapter 90

จากนั้นไม่นานฝ้ายและนิกก็พากันขึ้นมาหาชยุทที่ห้องทำงานของเขาแบบเกร็งๆ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอได้ขึ้นมาพบกับผู้บริหาร ชยุทก็มองสองสาวแบบจดจ้องและเขาก็รู้สึกว่าคนฝั่งซ้ายนี่จะดูสวยคมมีเสน่ห์เข้าตาเขาเป็นพิเศษ นี่เขามีพนักงานหน้าสวยขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย“มากันแล้วเหรอ แนะนำตัวหน่อยสิว่าชื่ออะไรกันบ้าง แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับผมดีๆ จะมองพื้นกันทำไม” ชยุทถามไปก็มองสองสาวที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตามองพื้น“อ่อค่ะท่านประธาน...ดิฉันชื่อฝ้ายค่ะเป็นผู้จัดการที่มาแทนพี่ลินดา ส่วนคนนี้เป็นผู้ช่วยค่ะชื่อนิกค่ะ ท่านประธานอยากจะเจอเราสองคนทำไมเหรอคะ” ฝ้ายเอ่ยพูดไปก็ถามอย่างอยากรู้เลย“พอดีหยางอี้ต้องการคนไปอยู่เซี่ยงไฮ้เพื่อดูแลและอยู่เป็นเพื่อนลินดาน่ะ หยางอี้มันเห็นเธอสองคนสนิทกับลินดาก็เลยอยากจะให้พวกเธอไป แต่ใครจะไปพวกเธอก็ตกลงกันเอาละกัน เงินเดือนเดือนละหนึ่งแสนบาท กินอยู่ฟรีมีสวัสดิการให้” ชยุทบอกสองสาวไป“อู้ว หนึ่งแสนบาทเลยเหรอคะ แถมยังอยู่ฟรีกินฟรีอีก น่าสนใจจัง..แกอยากไปไหมอ่ะนิก” ฝ้ายถามเพื่อนสาวก่อนเพราะเธอได้ตำแหน่งผู้จัดการมาแล้ว รอบนี้เธออยากจะเสียสละให้นิกไป“ฉันก็สนใจนะแก แต่ว่าตอนนี

“อื้อ....ดูสิคะว่ามันแฉะแค่ไหน...อ้ะ....ตอนนี้มันไหลลื่นมากเลย ถ้าดุ้นของคุณใส่เข้ามามันคงจะฟินน่าดูเลย....อ้ะ...” ลินดาเอามือถูร่องสาวที่เปียกเยิ้มของเธอให้เขาดู ก่อนจะเอานิ้วถูคลึงที่ติ่งเสียวของเธอไปด้วย“อืม....ร่องเยิ้มขนาดนี้ผมต้องใส่มันเข้าไปอยู่แล้วล่ะ...อ่า....ลินดา...ร่องคุณไหลลื่นมากจริงๆ...” หยางอี้พูดไปก็เอามือจับท่อนเอ็นไปถูไถที่ร่องสาวของเธอแบบหยอกเย้า“อ้ะ....ใส่มันเข้ามาสิคะ อย่าถูเล่นแบบนั้นเลย มันไม่สนุกเท่ากับเข้ามาในตัวฉันหรอกค่ะ...อ้ะ....ใส่เข้ามาสิคะ ฉันต้องคุณ...ต้องการดุ้นใหญ่ๆนี่มากระแทกจะแย่แล้ว...” ลินดาบอกเขาไปแบบเชิญชวนสุดๆ“อ่า...ใจร้อนจริงๆเลยนะ...ในเมื่อคุณขอร้องแบบนี้งั้นผมก็ไม่เกรงใจแล้วนะ...พรึบ....อ่า....ซี๊ด...” หยางอี้พูดไปก็สอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปทีเดียวมิดลำแบบช้าๆ ทำให้เขาสัมผัสกับความตึงแน่นภายใน“อ้ะ....ซี๊ด....อื้อ....แน่นร่องจังเลยค่ะ...อ้ะ....เสียวมากเลย....” ลินดาบอกเขาก็เอามือโอบกอดเอวของเขาไว้ แล้วเธอก็อ้าขาให้เขาเข้ามาแบบสะดวกๆ“อ่า....ผมก็เสียวมากเลยลินดา...ร่องคุณมันดูดแน่นจนผมปวดตุ๊บๆเลย....อ่า....ซี๊ด.....อืม...” หยางอี้ตอบมาก็เริ่มถ

จากนั้นทั้งสองก็ไม่พูดคุยกันจนกระทั่งถึงหน้าสตูดิโอถ่ายรูปใกล้ๆสำนักงาน ซ่งเฉินก็ลงจากรถแล้วเขาก็หันมาส่งมือให้ลู่หลิงจับมือของเขาลงจากรถ “ฉันลงเองได้...พรึบ...ว้าย..” ลู่หลิงก็มองค้อนใส่เขาแล้วพูดไปและเธอก็ไม่จับมือของเขา เธอก็ลงจากรถไปด้วยตัวเองแบบเชิดๆ แต่ก็ดันซวยเมื่อส้นรองเท้าพลิกจนเธอเซตัวไปหาซ่งเฉิน“ระวัง!....ไหนบอกจะลงเองไง แล้วมาซบอกผมแบบนี้ทำไมหึ...” จนซ่งเฉินได้ยินแบบนั้นก็มองค้อนใส่เธอ จนเธอล้มเขาก็รีบอ้าแขนรับไว้แบบตกใจ ก่อนจะพูดแซวเธอไป“อื้อ...ฉันทรงตัวไม่อยู่เท่านั้นเอง ฉันไม่ได้อยากจะซบหน้าอกนายสักหน่อย...อย่ามามโนไปหน่อยเลย” ลู่หลิงก็เงยหน้ามองสบตากับเขาแบบใกล้ก็กลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกประหม่า จนเขาพูดเธอก็รีบสลัดความคิดต่างๆออกแล้วเอามือดันหน้าออกเขาแล้วถอนตัวออกห่างจากเขาทันที“แต่พี่มองผมนานเลยนะ ไม่คิดอะไรกับผมแน่เหรอ” ซ่งเฉินพูดไปแบบค้อนๆ“คิดบ้าอะไรล่ะ ฉันเปล่า ฉันแค่ตกใจจะมองหน้านายมันแปลกหรือไง” ลู่หลิงตอบเขาไป“พี่ซ่งเฉิน...” เสียงหวานๆร้องเรียกซ่งเฉินจากด้านข้างก็ทำให้ลู่หลิงและซ่งเฉินที่คุยกันอยู่หันไปมองทันที“เสี่ยวหราน...” ซ่งเฉินเห็นรุ่นน้องที่รู

“ถ้าพี่ไม่ตั้งใจยิ้ม ไม่ตั้งใจถ่ายรูปดีๆ ผมจะจับพี่จูบแล้วให้ช่างภาพถ่ายจนกว่าพี่จะยิ้มเลย อยากลองดูไหม” ซ่งเฉินพูดกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ“นายอย่ามาขู่ฉันนะ ซ่งเฉิน...อือ...” ลู่หลิงได้ยินแบบนั้นก็พูดไปแล้วหันไปมองค้อนใส่เขา แต่หน้าของเขากลับอยู่ใกล้จนจมูกของเธอชนกับจมูกของเขาที่ก้มลงมาหา ทำให้เธอได้แต่มองแบบอึ้งๆแบบนิ่งๆ“ผมไม่ได้ขู่นะ...ผมเอาจริง...ถ้าไม่อยากโดนจูบต่อหน้าช่างกล้องก็หันไปยิ้มดีๆ...ทำหน้าให้สดใสกับการแต่งงานของเราหน่อย...” ซ่งเฉินพูดบอกเธอแล้วมองเธอแบบจดจ้องเลย“อืม..ฉันรู้แล้ว...ถอยไป ไม่ต้องมาใกล้ขนาดนี้ก็ได้” ลู่หลิงเอามือดันหน้าอกเขาออกไปแล้วเธอก็พูดบอกเขาไปแบบยอมๆ เพราะเขายิ่งบ้าบิ่นอยู่ด้วย ดังนั้นเธอไม่ควรจะท้าทายอะไรเขา“หึ..เป็นเด็กดีแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย...” ซ่งเฉินพูดไปก็ยิ้มออกมาแบบชอบใจ เพราะเขารู้วิธีกำราบเธออีกวิธีแล้วล่ะ จากนั้นลู่หลิงก็ยิ้มออกมาแล้วเอียงหัวไปทางซ่งเฉินเล็กน้อยตามที่ช่างกล้องบอก เธอก็ยิ้มออกมาแบบสดใสตามที่เขาต้องการ พอพวกเขาได้รูปที่โอเคแล้วก็พากันเดินทางไปจดทะเบียนสมรสที่สำนักงานที่อยู่ใกล้ๆต่อทันที เพ้นท์เฮ้าท์ของหยางอี้หยางอี้

“ไอ้ตริน...แกอย่าเอานิสัยดูถูกผู้หญิงมาใช้กับผู้หญิงทุกคนไม่ได้นะ ถ้าแกชอบเขาแกก็จีบเขาดีๆ ไม่ใช่มาทำตัวไร้มารยาทกับเขาแบบนี้” ชยุทต่อว่าเพื่อนไปด้วยเสียงเข้ม“ไร้มารยาทตรงไหนวะ ก็ชวนตรงๆแล้ว ฉันว่าเขาก็น่าจะฉลาดพอว่าฉันหมายถึงอะไร...แต่แกดันรีบขัดขวาง ทำไมวะ แกกลัวว่าเขาจะตอบตกลงงั้นเหรอ...” ตรินพูดไปก็มองเพื่อนแบบจดจ้องเลย“ทำไมฉันต้องกลัวเขาตอบตกลงด้วยวะ” ชยุทถามไปแบบงงๆ ว่าเขาจะกลัวไปทำไม“แกก็อาจจะอยากเก็บเอาไว้กินเองก็ได้ ฉันเห็นแกขัดขวางฉันมาตั้งแต่ก่อนขึ้นเครื่องแล้ว แกชอบคุณฝ้ายเขาเหรอวะ” ตรินถามด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะปกติเพื่อนเขาไม่เคยขัดเขาเลย“ฉันไม่ได้ชอบเขา...แกจะบ้าหรือไงวะ อย่ามาใส่ร้ายกันนะโว้ย” ชยุทปฏิเสธไปทันที เพราะเขาไม่ได้ชอบเธอแบบที่เพื่อนคิด ถึงแม้ว่าเธอจะสวยสะดุดตาเขาก็เถอะแต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไร“หึ...งั้นเหรอ....ถ้าแกไม่ชอบแล้วแกขัดขวางฉันทำไมวะ เพราะอะไร...แกตอบได้ไหมล่ะ” ตรินถามเพื่อน“ก็เพราะเขาเป็นพนักงานของฉันไงวะ ฉันเป็นคนพาเขามาฉันก็ต้องดูแลเขา จะให้แกมาเล่นกับความรู้สึกของเขาได้ยังไงวะ” ชยุทตอบเพื่อนไป“แกนี่ช่างเป็นเจ้านายที่ใส่ใจความรู้สึกของลูกน้อง