All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 1 - Chapter 10

ณ โรงแรมเจอาร์พาราไดซ์วินเลท ลินดา ผู้จัดการคนฝ่ายห้องพักก็กำลังเดินตรวจเชคห้องพักให้กับแขกคนสำคัญที่จะเข้าพักในคืนนี้ ซึ่งเขาต้องการห้องพักชั้นบนสุดทั้งหมดเป็นเวลาสามวัน ทำให้เธอและพนักงานต้องรีบทำการย้ายแขกที่พักก่อนหน้านี้ไปพักอีกชั้น และเร่งให้แม่บ้านทำความสะอาดและรีบทำการตรวจเชคห้องพักทุกห้องก่อนที่เขาจะเข้ามาพักในคืนนี้ “เฮ้อ...ในที่สุดก็เสร็จสักที...งานเร่งรีบแบบนี้ขออย่ามีมาบ่อยๆเลย...รับมือไม่ไหวจริงๆ...” ฝ้ายพนักงานสาวเอ่ยบ่นไปแบบเหนื่อยๆ “ฉันก็ว่างั้นแหละ...ดูท่าแขกที่จะเข้ามาพักคืนนี้คงจะเป็นคนสำคัญน่าดู ไม่งั้นคงไม่เคลียร์ห้องพักให้แขกคนนี้แบบส่วนตัวแบบนี้แน่...พี่ลินดารู้ไหมคะว่าแขกที่จะเข้าพักคืนนี้คือใคร เป็นพวกนักการเมืองคนใหญ่คนโตเหรอคะพี่” นิกพูดเสริมไป“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไม่ได้ดูรายชื่อแขกที่จะเข้าพักจากพี่หนุ่มเลย เขาบอกให้พี่รีบมาจัดการย้ายแขกลงไปใช้ล่างแล้วเชคห้องพักแค่นั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกเรามาทำงานก็รู้เองแหละ...พี่ว่าพวกเราไปสแกนบัตรออกงานกันดีกว่า....จะได้ออกไปหาอะไรกินก่อนกลับบ้าน....” ลินดาบอกกับรุ่นน้องทั้งสองของเธอ“ดีค่ะ เพราะทำโอทีตั้งแต่ห้าโ

22.00 น. อาจ้าวลูกน้องของเจ๋อหรานที่ตามหยางอี้มาตั้งแต่เซี่ยงไฮ้ ก็ตรวจดูลูกน้องของหยางอี้ที่จอดรถรอรับหยางอี้อยู่นั้นก็มองอย่างพิจารณา จนพบว่ามีทั้งหมดหกคน เขาก็ส่งคนของเขาไปจัดการลูกน้องของหยางอี้ทั้งหมดแบบเงียบๆ แล้วลากตัวพวกนั้นออกไปไว้ในที่ลับสายตาคน จากนั้นก็สลับตัวคนของเขาเข้าไปแทน จากนั้นก็นั่งรอจนกว่าหยางอี้จะออกมาด้านลู่หยางอี้ก็นั่งดื่มกับเพื่อนทั้งสองมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว เขาก็รู้สึกเริ่มจะเมานิดหน่อยแล้ว เขาก็บอกเพื่อนของเขาทันที“ฉันดื่มต่อไม่ไหวแล้วว่ะ...ฉันขอกลับไปพักที่โรงแรมก่อนนะโว้ย...ไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยมาดื่มกับพวกแกใหม่..วันนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆว่ะ” หยางอี้บอกไปแล้วส่ายหน้ายอมแพ้“อะไรวะ ยังไม่เมาเลยนะโว้ย แกจะกลับได้ยังไงวะ...ดื่มด้วยกันก่อนสิวะ...จะรีบกลับไปทำไมวะ...โรงแรมไอ้ชยุทมันไม่หนีหายไปไหนหรอก” ตรินพูดไปแบบไม่ยอม“แกจะดื่มเอาเป็นเอาตายเลยหรือไงวะ พรุ่งนี้ฉันมีประชุมตอนเช้านะโว้ย ฉันก็ดื่มไม่ไหวแล้วเหมือนกันว่ะ ฉันว่าวันนี้พอแค่นี้เถอะ พรุ่งนี้ก็มาต่อกันใหม่...ยังไงหยางอี้มันก็อยู่ที่ไทยอีกตั้งสองสามวัน” ชยุทพูดเสริมไปอีกคน เพราะเขาก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน“เออๆ

หยางอี้ก็พยายามลุกขยับตัวมาหลบที่พุ่มหญ้าอย่างฮึดสู้สุดๆ เพราะแผลที่ถูกยิงก็เจ็บจะตายอยู่แล้ว พอเจอแรงกระแทกตอนปลิวออกจากรถอีก ดีนะที่เขายังพอมีแรงอยู่ ไม่งั้นเขาตายแน่ อาจ้าวลงจากรถมาดูแล้วยิ้มมุมปากออกมาแบบชอบใจ เพราะตอนนี้งานของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเอาโทรศัพท์มากดโทรหาเจ้านายของเขาทันที“ฮัลโหลคุณเจ๋อหรานครับ...ผมจัดการมันเรียบร้อยแล้วนะครับ...ตอนนี้มันถูกไฟครอกตายในรถเรียบร้อยแล้วครับ” อาจ้าวรายงานไปตามตรง“อืม...ดูให้แน่ใจว่ามันตายแล้วจริงๆ แล้วก็เก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย อย่าให้สาวมาถึงเราได้ ” เจ๋อหรานบอกไป“ครับ...เดี๋ยวก่อนคุณเจ๋อหราน อย่าพึ่งวางครับ เงินค่าจ้างผมขอเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม....ไอ้หยางอี้มันฆ่าคนของผมไปหลายคนเลย แล้วก็มีคนที่บาดเจ็บอยู่ ผมต้องการเงินเพิ่ม” อาจ้าวบอกไป“ฉันจะโอนเข้าบัญชีให้ ตอนนี้พวกนายรีบเก็บกวาดให้เรียบร้อยแล้วรีบออกจากไทยซะ” เจ๋อหรานบอกไป“ครับ ผมเก็บกวาดเสร็จแล้วจะรีบไปคืนนี้เลยครับ คุณเจ๋อหรานไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนี้สาวไปไม่ถึงคุณเจ๋อหรานกับนายใหญ่หรอกครับ” อาจ้าวบอกไปด้วยรอยยิ้ม ขณะมองไฟที่ลุกโชนตรงหน้า“อืม...แค่นี้แหละ แล้วถ้าไม่จ

“โอ๊ย....คุณมองแผลผมด้วยสิ....อื้อ...ผมเจ็บนะคุณ...” หยางอี้ร้องออกมาแล้วบอกเธอให้มองมือที่ทำแผลให้เขา ไม่ใช่มองไปทางอื่นแบบนั้น “อ่อ..ฉันขอโทษ...ฉัน..อ่อ...ฉันเห็นแผลคุณแล้วฉันกลัวนิ...คุณเอามือกอดผ้านี้ไว้เองละกัน จะได้ไม่เจ็บ..” ลินดาบอกเขาไปก็จับมือของเขามาวางลงบนผ้าที่เธอกดปิดแผลของเขา“อืม...” หยางอี้ก็เข้าใจว่าเธอกลัวแผลของเขา เขาจึงเอามือกดไว้เองแล้วเขาก็พยายามอดทนเอาไว้ จนเหงื่อเริ่มไหลออกมาเต็มหน้าของเขาลินดาเห็นเขาหลับตาแล้วทำสีหน้าเจ็บปวดก็สงสารมาก แต่เธอก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่านี้แล้ว คงต้องรอให้เพื่อนของเขามาช่วยแล้วล่ะ“ติ่งต่อง...” เสียงกริ่งหน้าบ้านของเธอดังขึ้น ลินดาก็หันไปมองทันที ส่วนหยางอี้ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าเพื่อนของเขาน่าจะมาแล้ว“เพื่อนของคุณน่าจะมาแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา” ลินดาบอกไปแล้วก็รีบลุกออกไปทันที หยางอี้ที่นอนเจ็บปวดทรมานอยู่ก็ได้แต่มองเธอดินออกไป เพราะคนร้ายคิดว่าเขาตายไปแล้ว พวกมันไม่น่าจะตามเขามาที่นี่ได้ ดังนั้นคนที่มาก็น่าจะเป็นเพื่อนของเขาที่เขาส่งตำแหน่งที่นี่ไปให้ด้านชยุทและซูหานก็พากันมายืนที่หน้าบ้านที่เพื่อ

สองหนุ่มก็นั่งรถเดินทางไปยังโรงพยาบาล ชยุทเห็นหยางอี้นั่งเงียบมาตลอดก็มองเพื่อนหนุ่มแล้วเอ่ยถามไปอย่างอดไม่ได้ “หยางอี้ นี่แกนั่งเงียบแบบนี้เพราะแกเจ็บแผลหรือว่าแกอกหักจากพนักงานของฉันเมื่อกี้วะ” ชยุทถามไป“แกยังจะมาตอกย้ำฉันอีกนะไอ้เพื่อนเวร ถ้าแกจะนั่งไปเงียบๆจะดีมากเลยว่ะ” หยางอี้พูดด้วยสีหน้าเซ็งๆ“ก็ฉันอยากพูดกับแกนิวะ ถ้าแกหลับไปแล้วไม่ตื่นขึ้นมาจะทำยังไงวะ ฉันเลยอยากจะชวนแกคุยน่ะ ฉันให้แกเลือกสองทางว่าแกจะคุยเรื่องไหนดี ระหว่างเรื่องผู้หญิงคนนั้นหรือว่าเรื่องคนร้ายที่ลอบทำร้ายแก” ชยุทพูดไปเพราะเขาอยากรู้ทั้งสองเรื่องเลย“เรื่องคนร้ายฉันรู้แล้วว่ามันเป็นใคร รอให้ฉันหายดี ฉันเอาคืนมันแน่..” หยางอี้บอกไปแบบจริงจัง“ใครมันกล้าทำร้ายแกวะ...ศัตรูในไทยแกก็ไม่ได้มีใครนิวะ...” ชยุทถามต่ออย่างสงสัย“คนที่ทำร้ายฉันไม่ใช่คนไทย พวกมันเป็นคนจีน...ดูเหมือนว่าพวกมันจะตามฉันมาตั้งแต่ที่เซี่ยงไฮ้แล้ว..พวกมันคือคนของเจ๋อหราน...ลูกชายของเพื่อนพ่อฉันเอง...” หยางอี้บอกไป“ลูกชายของเพื่อนพ่อเหรอวะ แล้วมันจะทำร้ายแกทำไมวะ...ฉันเคยได้ยินแกพูดถึงคนนี้นะ มันเป็นเพื่อนตอนเด็กๆของแกด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วมันจ