All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“แซ่หนานกับแซ่หม่าเหรอคะ โอเคค่ะฉันจะจำไว้ ฉันจะระวังพวกเขาไว้ค่ะ..คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันรักตัวกลัวตายค่ะ” ลินดาบอกเขาไป“อืม..อาทิตย์นี้ผมจะสอนคุณเรียนป้องกันตัวไปก่อน ไว้เสร็จงานแต่งงานของพี่สาวผมแล้วผมให้คุณเรียนยิงปืนด้วย คุณจะได้ปกป้องตัวเองได้เวลาที่ผมไม่อยู่” หยางอี้บอกเธอไป “ไหนคุณบอกจะปกป้องฉันไงคะ ฉันต้องเรียนด้วยเหรอคุณ...” ลินดาทำหน้ามุ้ยใส่เขา“ต้องเรียนสิ มีวิชาป้องกันตัวติดตัวไว้บ้างผมจะได้สบายใจเวลาที่ผมไม่อยู่กับคุณ” หยางอี้บอกเธอไป“ก็ได้ค่ะ เรียนก็เรียนค่ะ แต่เรื่องนี้ไว้เรามาคุยกันต่อพรุ่งนี้นะคะ นี่ก็ตีสี่กว่าแล้ว ฉันเริ่มง่วงแล้วอ่ะคุณ ขอไปอาบน้ำนอนก่อนได้ไหมคะ...” ลินดาพูดไป “ไหนคุณบอกว่าจะให้ผมเอาไง ลืมไปแล้วเหรอลินดา..” หยางอี้ถามเธอด้วยรอยยิ้ม“ตอนนี้ฉันหมดอารมณ์แล้วค่ะ ไว้พรุ่งนี้ละกันนะคะ ห้องน้ำอยู่ไหนอ่ะคุณฉันอยากอาบน้ำแล้ว” ลินดาได้ยินเขาทักท้วงเรื่องที่คุยกันไว้ก็รีบปฏิเสธแล้วถามหาห้องน้ำทันที“อยู่ในห้องนอนของเราตรงนั้น...เดี๋ยวผมพาไป เผื่อผมจะสร้างอารมณ์ให้คุณใหม่...พรึบ...” หยางอี้พูดไปก็เข้าไปอุมลินดาพาดไหล่แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนทันที“ว้าย คุณหย

“ผมขอเวลาสิบห้านาที เดี๋ยวผมออกไปหา พี่นั่งรอผมตรงนั้นก่อนนะ...อย่าพึ่งเข้ามารบกวน...” หยางอี้บอกไปเพราะเขาต้องการเวลาส่วนตัวสักหน่อย“แค่ใส่เสื่อผ้าแค่นี้ทำไมต้องใช้เวลาเยอะแยะ อย่ามาเล่นแง่นะหยางอี้ ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง” ลู่หลิงตะโกนบอกน้องชายกลับมาอย่างทนไม่ได้“ผมไม่ได้เล่นแง่อะไรสักหน่อย ผมแค่ปวดท้องอยากจะเข้าห้องน้ำเท่านั้น พี่รอหน่อยละกัน ไม่นานหรอก...ผมเสร็จธุระแล้วจะรีบออกไปหาเลย...ปัง” หยางอี้พูดจบก็ปิดประตูทันที เพราะไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับพี่สาวแล้ว“เฮ้อ....จะทำให้ฉันโมโหไปถึงไหนเนี่ย..เพราะน้องชายฉันพาผู้หญิงมานอนที่นี่ใช่ไหม นายถึงไม่อยากจะให้ฉันขึ้นมาตั้งแต่แรกน่ะ ร้ายทั้งนายทั้งลูกน้องเลยนะ” ลู่หลิงถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดใจเลย ก่อนจะมองไปที่ซูหานแล้วเอ่ยถามไป“ผมขอโทษครับ ผมก็กลัวเจ้านายด่านิครับ...” ซูหานตอบไปตามตรง“ผู้หญิงคนนี้เป็นใครมาจากไหน นายรู้ใช่ไหม” ลู่หลิงถามซูหานไปก็มองแบบจดจ้อง เพราะซูหานเป็นลูกน้องคนสนิทของน้องชายจะต้องรู้แน่ๆ“อ่อ รู้ครับ แต่ว่าผมก็ไม่กล้าบอกหรอกครับ คุณหนูใหญ่รอนายออกมาแล้วถามดีกว่าครับ” ซูหานตอบแบบเลี่ยงๆออกไป“ก็ฉันอยากจะรู้ข้

หยางอี้ก็มองลินดาตอบพี่สาวแบบจดจ้อง เพราะเขาพึ่งรู้ว่าเธอคิดกับเขาแค่นี้ นี่เธอไม่คิดจะใจอ่อนชอบเขาบ้างเลยหรือไง ที่ผ่านมาเธอไม่หวั่นไหวกับเขาบ้างเลยเหรอ เขาทำดีกับเธอขนาดนี้ หยางอี้มองเธอแล้วคิดในใจอย่างอดไม่ได้“หึ เห็นนั่งเงียบๆฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าพูดขนาดนี้ ในเมื่อเธออยู่กับน้องชายฉันเพราะเซ็กส์แล้วไม่ได้ชอบน้องชายฉันแบบนี้ งั้นเธอก็ไปหาผู้ชายคนใหม่ซะสิ อย่ามายุ่งกับน้องชายของฉัน ” ลู่หลิงพูดออกไปด้วยสีหน้ายิ้มร้ายๆ “ไม่นะพี่...ลินดาเป็นเมียผม ห้ามไปหาผู้ชายใหม่ที่ไหนทั้งนั้น” หยางอี้พูดออกไปแบบไม่ยอม“นายไม่ได้ยินที่ผู้หญิงคนนี้พูดหรือไงหยางอี้...เขาไม่ได้ชอบนายสักหน่อย เขาอยู่กับนายเพราะเซ็กส์ นายจะไปอาลัยอาวอนผู้หญิงแบบนี้ทำไมกัน ฉันไม่ได้เลี้ยงนายให้โตมาโง่เรื่องผู้หญิงนะหยางอี้” ลู่หลิงต่อว่าน้องชายไป“ผมยอมโง่ เพราะผมชอบเขา ผมไม่อยากจะเสียเขาไป ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบผมก็ตาม แต่ผมชอบเขา ผมจะเอา..พี่หรือว่าพ่อก็ห้ามผมไม่ได้” หยางอี้พูดออกไปแบบไม่ยอมลินดาก็มองเขาแบบอึ้งๆ นี่เขาจริงจังกับเธอขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ลินดาคิดในใจก็เริ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอพูดออกไป มันคงจะทำร้ายจ

“หึ...ต่อให้เราจะแต่งงานกันเพราะอะไรก็ช่าง พี่ก็จะต้องเป็นเมียของผม และผมจะไม่ให้พี่เข้าใกล้ผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นรวมถึงไอ้ซูหานนี่ด้วย..ถ้าพี่กล้าขัดคำสั่งของผมล่ะก็ ผมจะกระแทกหอยพี่ให้พังเลย ไม่เชื่อก็คอยดู” ซ่งเฉินพูดบอกไปด้วยสีหน้าดุดัน“ไอ้เด็กบ้า กระแทกหอยบ้านนายสิ ใครจะให้นายทำกันยะ...ฝันไปเถอะ” ลู่หลิงได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงอย่างเอียงอาย ก่อนจะว่าเขาไป“เราจะแต่งงานกันอยู่แล้วพี่จะห้ามอะไรผมได้ ยังไงพี่ก็ต้องเป็นเมียของผมอยู่วันยังค่ำ ไม่ต้องไปถึงฝันหรอก จะเอาตอนนี้ก็ยังได้...พรึบ...ปัง...” ซ่งเฉินพูดจบก็ขึ้นไปนั่งบนรถกับเธอแล้วปิดประตูดังปัง“นายจะทำอะไรน่ะ อย่าแม้แต่จะคิดนะซ่งเฉิน ไม่งั้นฉันจะเกลียดนายจริงๆด้วย” ลู่หลิงมองด้วยความหวาดกลัว เธอก็บอกเขาไปทันที“หึ...ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นกลัวผม ทีเมื่อกี้อยู่กับซูหานผมไม่เห็นพี่จะกลัวเลยนะ” ซ่งเฉินพูดประชุดไปแบบอดไม่ได้“ทำไมฉันต้องกลัวด้วยในเมื่อฉันคุยกับซูหานแบบปกติ ไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีกันสักหน่อย แต่นายน่ะมันไม่ใช่ นายคิดลามกกับฉัน” ลู่หลิงต่อว่าซ่งเฉินไป“ก็มันน่าคิดไหมล่ะ...พี่ออกจะสวยขยี้ใจผมซะขนาดนี้น่ะ ผมเห็นแล้วจะของขึ้นมันก็

“ตอนนี้ผมต้องหลบซ่อนตัวไปก่อน ผมไปกับคุณไม่ได้” หยางอี้บอกเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน“เฮ้อ...แบบนี้มันก็เหมือนกับว่าเราแอบคบกันเลยนะคะ จะออกไปไหนมาไหนด้วยกันก็ไม่ได้” ลินดาพูดออกไปด้วยสีหน้าเซ็งๆ“อดทนหน่อยนะ ไว้ผมจัดการเรื่องพวกนี้จบผมจะพาคุณไปไหนมาไหนแบบเปิดเผยเลย แต่ช่วงนี้เราต้องระวังไว้ก่อน โดยเฉพาะตอนอยู่ข้างนอก เราจะต้องห่างเหินกันหน่อย ไม่งั้นมันจะอันตรายกับคุณเข้าใจไหมลินดา” หยางอี้บอกเธอไปด้วยเสียงอ่อน เพราะไม่อยากให้เธอน้อยใจที่เขาทำแบบนี้“ฉันเข้าใจค่ะ คุณย้ำกับฉันไม่รู้กี่รอบแล้วนะคะ ถ้าคุณกลัวขนาดนี้ก็ไม่ต้องพาฉันออกไปไหนหรอกค่ะ ฉันอยู่ในกรงทองของคุณก็ได้ค่ะ” ลินดาประชดเขาไปแบบอดไม่ได้“อย่าพูดแบบนั้นสิ ผมทำแบบนี้เพราะผมห่วงคุณนะ ผมไม่อยากให้ใครมาทำร้ายผู้หญิงที่ผมชอบ ผมให้อสระคุณเต็มที่เลย แต่ต่อหน้าคนอื่นคุณอาจจะไม่ใช่ผู้หญิงของผมก็เท่านั้น” หยางอี้บอกไปแบบจริงจัง“คุณพูดแบบนี้งั้นต่อหน้าคนอื่นฉันต้องอยู่ในฐานะอะไรคะ..” ลินดาถามเขาไปแบบอยากรู้“ต่อหน้าคนอื่น ผมจะให้คุณอยู่ที่นี่ในฐานะแฟนของซูหาน เพราะเวลาที่คุณไปไหนมาไหนกับผม จะได้ไม่มีใครสงสัย” หยางอี้บอกไปแบบคิดมาดีแล้ว เพ