All Chapters of พลิกชีวิตแม่ค้าจากหน้าโรงงานสู่ตำนานเศรษฐีนีในยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

“ได้ผมรับปาก ผมจะทานให้หมดไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียว”เขามองดูหญิงสาวที่เดินกลับไปเก็บร้านจนลับสายตา หัวใจที่เคยด้านชากับสนามรบเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นความรู้สึกอยากปกป้องและอยากรู้จักตัวตนของเธอให้มากกว่านี้เมื่อเขากลับไปถึงค่ายพักและลองดื่มน้ำซุปจากกระบอกนั้นในตอนค่ำอึก...ทันทีที่น้ำซุปอุ่นๆ ไหลลงคอความรู้สึกมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น! ร่างกายที่เคยปวดเมื่อยจากการฝึกหนักแทบขาดใจ และแผลเป็นเก่าๆ ที่หน้าอกซึ่งมักจะเจ็บจี๊ดๆ เวลาอากาศเปลี่ยน คล้ายจะเต้นตุบๆ เบาๆ ก่อนที่ความเจ็บปวดเหล่านั้นจะมลายหายไปราวกับปาฏิหาริย์ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือด ขับไล่ความเหนื่อยล้าและมอบพละกำลังวังชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับเขาได้เกิดใหม่ในร่างที่สมบูรณ์แบบกว่าเดิมเซียวเจิ้งเฉิงมองดูกระบอกน้ำไม้ไผ่ที่ว่างเปล่าในมือด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและเต็มไปด้วยคำถาม‘หลินเสี่ยวเวยคุณเป็นใครกันแน่และคุณมีความลับอะไรซ่อนอยู่ในน้ำซุปถ้วยนี้’แม้ความสงสัยจะเต็มอก แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีเจตนาร้ายและเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมารังแกเธอได้อีกเด็ดขาด!สายลมแห่งกาลเวลาพัดผ่านไป

เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและนุ่มนวลกว่าครั้งไหนๆ สายตาของเขาไม่ได้มองเธอในฐานะแม่ค้า แต่มองในฐานะหญิงแกร่งที่น่าทะนุถนอม"คุณสู้ชีวิตมาคนเดียวจนมีวันนี้ได้ ผมนับถือใจคุณจริงๆ แต่จากนี้ไปอุปสรรคมันจะไม่ใช่แค่พวกนักเลงข้างถนนแต่มันคืออำนาจมืดที่มองไม่เห็น"เสี่ยวเวยเงยหน้ามองสบตากับดวงตาที่มั่นคงคู่ดั่งหินผาของเขา ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจที่เคยเยือกเย็นและระแวดระวังของเธอ เธอยิ้มออกมาบางๆ อย่างไม่เกรงกลัว"ขอบคุณที่ท่านลำบากแวะมาเตือนนะคะ แต่ฉันไม่ได้มาถึงจุดนี้เพื่อที่จะยอมแพ้ง่ายๆ หากพวกเขาจะมาทางสว่าง ฉันยินดีต้อนรับแต่ถ้ามาทางมืดฉันก็มีวิธีจัดการในแบบของฉันค่ะ"เซียวเจิ้งเฉิงเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตากลมโตคู่นั้น เขาก็เผลอยกมือขึ้นหมายจะลูบศีรษะเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู แต่แล้วก็ชะงักมือไว้กลางอากาศตามวิสัยทัศน์ของนายทหารผู้เคร่งครัดในระเบียบทว่าเสี่ยวเวยกลับไม่หลบเลี่ยง เธอยังคงส่งยิ้มให้เขาอย่างเปิดเผยชายหนุ่มจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป็นวางมือลงบนไหล่บอบบางของเธอแทน แรงบีบเบาๆ นั้นสื่อถึงการให้กำลังใจที่หนักแน่นและคำสัญญา"ดีในเมื่อคุณไม่ถอยผมก็จะไม่อยู่เฉย จำไว้ว่าข้าง

บรรยากาศในเขตโรงงานทอผ้าสัปดาห์นี้ช่างเงียบเหงาและหดหู่ผิดปกติอย่างน่าใจหาย สายลมฤดูใบไม้ร่วงที่เคยพัดพาความสดชื่นและใบไม้สีทองให้ปลิดปลิว ตอนนี้กลับหอบเอาไอเย็นเยือกและกลิ่นอายของความตายข้ามกำแพงอิฐสูงของโรงงานออกมาร้านอาหารหลินจี้ที่เคยเนืองแน่นด้วยผู้คนรอคิวจนล้นออกมานอกถนน ตอนนี้กลับซบเซาลงอย่างเห็นได้ชัดโต๊ะเก้าอี้ไม้ที่ขัดจนมันปลาบว่างเปล่าไร้ผู้จับจอง ไม่ใช่เพราะรสชาติอาหารที่เปลี่ยนไปแต่เป็นเพราะเหล่าลูกค้าประจำซึ่งเป็นคนงานกว่าครึ่งโรงงานต่างล้มป่วยลงอย่างกะทันหันราวกับใบไม้ร่วงหลินเสี่ยวเวยยืนกอดอกมองออกไปนอกหน้าต่างร้านด้วยแววตาหม่นแสง คิ้วเรียวงามขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เธอเพิ่งได้รับข่าวร้ายจากอาเป่าลูกจ้างหนุ่มที่แอบลัดเลาะไปสืบข่าวจากวงในมาว่าเกิดโรคระบาดท้องร่วงอย่างรุนแรงและเชื้อบิดภายในหอพักคนงาน!สาเหตุมาจากความโลภโมโทสันของผู้จัดการโรงอาหาร ที่แอบไปกว้านซื้อเนื้อไก่ราคาถูกจากพ่อค้าเถื่อนซึ่งติดเชื้อโรคระบาด มาปรุงอาหารราคาถูกให้พนักงานทานเพื่อยักยอกเงินส่วนต่างเข้ากระเป๋าตัวเอง"เถ้าแก่เนี๊ยครับสถานการณ์แย่มากจริงๆ ครับ หมอที่สถานพยาบาลบอกว่าคนป่วยมีเยอะเกินไปจนล้

เมฆหมอกแห่งความตายจากโรคระบาดได้จางหายไปพร้อมกับสายลมหนาว ทิ้งไว้เพียงบทเรียนอันล้ำค่าและความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ผู้จัดการโรงอาหารผู้ละโมบและพรรคพวกที่สมคบคิดถูกทางการเข้าควบคุมตัวไปสอบสวนและชดใช้กรรมในคุกอย่างสาสมผลพวงจากน้ำพุวิเศษที่หลินเสี่ยวเวยแอบนำไปผสมในน้ำดื่ม ไม่เพียงแต่ช่วยฉุดกระชากลมหายใจของคนงานนับร้อยกลับมาจากเงื้อมมือมัจจุราช แต่ผลข้างเคียงของมันยังสะท้อนกลับมาสู่ตัวผู้เป็นเจ้าของอย่างน่าอัศจรรย์ผิวพรรณของหลินเสี่ยวเวยในเวลานี้ผุดผ่องเป็นยองใยยิ่งกว่าเดิมราวกับดอกบัวหิมะที่เพิ่งพ้นน้ำและได้รับการชะล้างด้วยน้ำค้างยามเช้าจนบริสุทธิ์ถึงขีดสุด ใบหน้าที่เคยซูบตอบอิ่มเอิบขึ้นแก้มใสมีเลือดฝาดระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ดวงตากลมโตสุกสกาวดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด แม้จะสวมเพียงเสื้อผ้าฝ้ายเรียบง่าย แต่รัศมีความงามของเธอกลับเจิดจรัสจนกลบรัศมีหญิงสาวทุกคนในละแวกนั้นร้านอาหารหลินจี้กลับมาคึกคักยิ่งกว่าเก่า กลิ่นหอมของน้ำแกงกระดูกหมูและเสียงหัวเราะพูดคุยของผู้คนที่รอดตาย ทำให้ถนนสายนี้กลับมามีชีวิตชีวาราวกับงานเทศกาลบ่ายวันนั้นขณะที่แสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง รถยนต์ซีดานสีดำขลับยี่ห้อดังจาก

ที่หน้าร้านภายใต้ร่มเงาของต้นการบูรใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขา ร่างสูงสง่าในชุดลำลองของเซียวเจิ้งเฉิงยืนรอคอยอย่างอดทน แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าคมเข้มขับเน้นให้เห็นโครงหน้าชัดเจนราวกับรูปสลักบรรยากาศนวลตาประกอบกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่เสี่ยวเวยปลูกไว้ในกระถางหน้าประตูร้านทำให้หัวใจของคนทั้งคู่เต้นผิดจังหวะ ราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดเวลาไว้ที่ตรงนี้"เสี่ยวเวย"เซียวเจิ้งเฉิงเอ่ยเรียกเสียงนุ่มทุ้มเขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ รักษาระยะห่างที่พอเหมาะแต่ก็ใกล้ชิดพอที่จะได้กลิ่นกายหอมกรุ่นของกันและกัน แววตาคมกริบที่เคยเด็ดขาดดั่งพญาเหยี่ยวทว่าตอนนี้กลับสั่นไหวระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายใน"พี่มีเรื่องสำคัญอยากจะบอกเธอฟังพี่ได้ไหม"เสี่ยวเวยวางผ้าเช็ดโต๊ะลงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนแทบจะได้ยินเสียงออกมาข้างนอก"พี่เจิ้งเฉิงมีอะไรหรือคะ"เซียวเจิ้งเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตลูกผู้ชาย"ที่พี่แวะเวียนมาที่นี่ทุกวันมาช่วยซ่อมร้าน มานั่งเฝ้าเธอจนดึกดื่นเธอคงรู้ใช่ไหมว่าไม่ใช่เพราะเพียงแค่อาหารของเธอเลิศรสกว่าใครหรือเพราะพี่ว่างงาน"เขาเอื้อมม