All Chapters of พลิกชีวิตแม่ค้าจากหน้าโรงงานสู่ตำนานเศรษฐีนีในยุค 80: Chapter 21 - Chapter 30

"เถ้าแก่เนี๊ยตึกนี้ราคาค่าเช่าไม่ใช่เล่นๆ เลยนะครับ แถมต้องใช้เงินรีโนเวทอีกมหาศาล เราจะไหวเหรอครับ" อาเป่าที่ตอนนี้เติบโตขึ้นและได้รับเลื่อนขั้นเป็นผู้จัดการร้าน เอ่ยถามด้วยความกังวล พลางมองดูตัวเลขในสัญญาเช่าด้วยมือที่สั่นเทาเสี่ยวเวยยิ้มมุมปาก แววตามั่นใจและดุดันดั่งพยัคฆ์สาว"อาเป่านายจำคำฉันไว้ในยุคสมัยนี้ความกล้าคือใบเบิกทางสู่ความร่ำรวย เงินทองเป็นของนอกกาย หาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่โอกาสเป็นของหายากเหมือนหงส์ในฝูงไก่ถ้ามันบินผ่านมาแล้วเราไม่คว้าไว้ มันจะไม่บินกลับมาอีก"เธอกวาดตามองตึกตรงหน้าด้วยสายตาของผู้ชนะ "ฉันจะเนรมิตที่นี่ให้กลายเป็นภัตตาคารอันดับหนึ่งของมณฑล! ให้ทุกคนที่เดินผ่านต้องหยุดมอง และทุกคนที่ได้กินต้องก้มกราบ!"การปรับปรุงร้านเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเนรมิต เสี่ยวเวยว่าจ้างช่างฝีมือดีที่สุดในเมืองมาขัดเงาพื้นไม้สักจนมันปลาบ ทาสีผนังใหม่ด้วยสีครีมมุกที่ดูอบอุ่นหรูหรา และติดตั้งโคมไฟระย้าคริสตัลที่สั่งทำพิเศษ ป้ายร้านใหม่ถูกแกะสลักด้วยไม้พะยูงดำราคาแพงระยับ ลงรักปิดทองคำแท้ เขียนตัวอักษรพู่กันจีนตัวเบ้อเริ่มว่า ภัตตาคารหลินจี้แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ความหรูห

ณ โรงพยาบาลทหารกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ฉุนจมูกผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโถงทางเดินหน้าห้องฉุกเฉิน แพทย์และพยาบาลวิ่งวุ่นกันให้ขวักไขว่เสียงเครื่องมือแพทย์และเสียงตะโกนสั่งการดังระงม บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและความตายที่ลอยอ้อยอิ่งเสี่ยวเวยในชุดกี่เพ้าที่เปียกปอน วิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของเศรษฐีนีเจ้าของภัตตาคารดังผมเผ้าหลุดลุ่ยเปียกลู่แนบแก้มใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ“ญาติผู้ป่วยห้ามเข้าครับ! ตอนนี้ข้างในกำลังวิกฤต!” ทหารยามหน้าห้องพยายามกันเธอไว้“หลีกไป! ฉันคือคู่หมั้นของเซียวเจิ้งเฉิงใครกล้าขวางฉัน!” เสี่ยวเวยตวาดเสียงก้อง ดวงตาคู่งามวาวโรจน์ด้วยความดุดัน รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้ทหารยามถึงกับผงะถอยด้วยความเกรงกลัวประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกนายแพทย์อาวุโสวัยหกสิบ ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินออกมาพร้อมกับถอดหน้ากากอนามัยที่เปื้อนเลือด เขาส่ายหน้าช้าๆ ถอนหายใจยาว“ใครคือญาติผู้ป่วย”“ฉันเองค่ะ” เสี่ยวเวยรีบเข้าไปจับแขนเสื้อหมอมือของเธอเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็ง “เขาเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ”นายแพทย์มองหญิงสาวด้วยความเวทนา “สะเก็ดระเบิดฝังลึกใกล้ห้องหัวใจ และอวัยวะ

เมื่อเนื้อครีมเย็นตัวลงมันกลายเป็นเจลสีขาวมุกเนื้อเนียนละเอียดดุจแพรไหม ซึมซาบเข้าสู่ผิวทันทีที่สัมผัส ทิ้งไว้เพียงความชุ่มชื้นและความรู้สึกตึงกระชับราวกับผิวได้รับการเติมน้ำเสี่ยวเวยบรรจุครีมลงในกระปุกกระเบื้องเคลือบสีขาวใบจิ๋วที่เธอสั่งทำพิเศษ วาดลวดลายมังกรและหงส์คู่กันด้วยพู่กันจีนอย่างประณีตแล้วตั้งชื่อให้มันว่า “ครีมหยกขาวหลินหลง”คำว่าหลินมาจากแซ่ของเธอและหลงมาจากความยิ่งใหญ่และพลังอำนาจของมิติวิเศษ และยังพ้องเสียงกับชื่อของเธอในชาติก่อนที่แปลว่าความรุ่งโรจน์เสี่ยวเวยรู้ดีว่าของดีราคาแพง จะไปวางขายแบบเดินในตลาดไม่ได้ เธอต้องการผู้นำทางความคิดหรืออินฟลูเอนเซอร์ในวงสังคมชั้นสูงของยุค80 เพื่อสร้างกระแส และเป้าหมายของเธอก็เดินเข้ามาหาถึงที่วันรุ่งขึ้นคุณนายจูภริยาของท่านนายพลผู้บัญชาการมณฑลผู้บังคับบัญชาสูงสุดของเซียวเจิ้งเฉิงเดินทางมาเยี่ยมอาการของผู้พันหนุ่มที่โรงพยาบาลด้วยความเป็นห่วงดุจลูกหลาน เธอเป็นสตรีวัยห้าสิบเศษที่ยังคงรักษาภาพลักษณ์ความงามไว้อย่างดีเยี่ยม แต่ริ้วรอยแห่งวัยรอยตีนกาและฝ้ากระจากแดดลม เป็นสิ่งที่เธอกังวลใจที่สุดแม้จะใช้ครีมนำเข้าจากฝรั่งเศสกระปุกละร้อยหยวน

ข้างกายคือคุณนายหลี่เหมยอวิ๋นมารดาผู้ยังคงเค้าความงามแบบกุลสตรีจีนโบราณในชุดกี่เพ้าสีม่วงเข้ม สายตาของเธอนั้นคมกริบราวกับกำลังประเมินราคาเพชรพลอย“กลับมาแล้วครับพ่อ แม่” เซียวเจิ้งเฉิงเอ่ยทักทายพร้อมเดินนำเสี่ยวเวยเข้าไป“สวัสดีค่ะคุณลุงคุณป้า หนูชื่อหลินเสี่ยวเวยค่ะ” เสี่ยวเวยก้มศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อมแต่ไม่ดูต่ำต้อย กิริยาท่าทางของเธอเป็นธรรมชาติและสง่าผ่าเผยพลเอกเซียววางถ้วยชาลงเสียงดัง กึก สายตาดุจเหยี่ยวจ้องมองเสี่ยวเวยตั้งแต่หัวจรดเท้า“ได้ข่าวว่าเป็นแม่ค้าขายอาหารงั้นรึ เจิ้งเฉิงแกเป็นถึงผู้พันอนาคตไกล เป็นความหวังของตระกูลเซียวกลับไปเลือกผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีภูมิหลังทางครอบครัวที่เหมาะสมมาเป็นคู่ชีวิตแกคิดอะไรอยู่”คำพูดนั้นตรงไปตรงมาและเชือดเฉือนดั่งมีดโกน หากเป็นหญิงสาวทั่วไปคงหน้าถอดสีหรือร้องไห้วิ่งหนีไปแล้วแต่เสี่ยวเวยเพียงแค่ยิ้มบางๆ“คุณลุงเข้าใจถูกต้องแล้วค่ะ หนูเริ่มต้นจากการเป็นแม่ค้าขายอาหารข้างทางจริงๆ” เสี่ยวเวยตอบเสียงเรียบไม่หลบสายตา “แต่หนูเชื่อว่าอาชีพไม่ได้เป็นตัวกำหนดคุณค่าของคนในยุคที่ท่านผู้นำเติ้งกำลังปฏิรูปประเทศการค้าขายคือฟันเฟืองสำ

แผนการสกปรกที่กลุ่มทุนหงซิ่งพยายามจะขโมยสูตรลับของแบรนด์หลินหลงและ ภัตตาคารหลินจี้กลับตาลปัตรกลายเป็นการฆ่าตัวตาย เมื่อเสี่ยวเวยวางซ้อนกลและยืมมือ เถ้าแก่จางแห่งตลาดมืด พร้อมเส้นสายทางทหารของตระกูลเซียวเปิดโปงหลักฐานการทุจริตและเส้นทางการเงินผิดกฎหมายของพวกมันจนหมดเปลือกไม่เพียงแต่จะรอดพ้นวิกฤตแต่เสี่ยวเวยยังใช้วิกฤตนี้เข้าเทคโอเวอร์กิจการโรงงานผลิตอาหารแปรรูปของเครือหงซิ่งที่กำลังล้มละลายมาเป็นของตนในราคาถูกแสนถูก เหมือนราชสีห์ที่ตะปบเหยื่อที่บาดเจ็บจนดิ้นไม่หลุดณ โรงงานแห่งใหม่ที่ตั้งอยู่ชานเมืองซึ่งเคยเป็นของคู่แข่งตอนนี้ถูกทาสีใหม่และติดป้ายชื่อโรงงานอาหารหลินจี้ เสียงเครื่องจักรเดินเครื่องดังกระหึ่มเป็นจังหวะที่ไพเราะราวกับดนตรีซิมโฟนีแห่งความมั่งคั่ง คนงานนับร้อยชีวิตในชุดยูนิฟอร์มสะอาดตากำลังขะมักเขม้นกับการคัดแยกผลไม้เสี่ยวเวยในชุดสูทสีกรมท่าที่ตัดเย็บเข้ารูปสวมรองเท้าส้นสูง เดินตรวจตราสายการผลิตพร้อมกับเซียวเจิ้งเฉิงที่วันนี้อยู่ในชุดลำลองเสื้อคอเต่าสีดำทับด้วยเสื้อโค้ทตัวยาว ดูสง่าผ่าเผยราวกับพระเอกหนังฮ่องกง"เสี่ยวเวยพี่ไม่คิดเลยว่าผลไม้ที่เรากินกันเล่นๆ จะกลายเป็นธุรกิ