Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

 บรรยากาศในงานกาล่ากำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่งเสียงหวีดร้องเบาๆ ของมินตราดังขึ้นที่บริเวณมุมทางเดินด้านหลัง หญิงสาวร่างบอบบางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ตัวสั่นเทาราวลูกนกพลางเกาะแขนอธิปไว้แน่น ขณะที่พนักงานชายคนหนึ่งยืนหน้าซีดเผือด ทำหน้าตกใจ"เกิดอะไรขึ้นมิน!" อธิปถามเสียงดัง ท่าทางของเขาเปลี่ยนเป็นดุดัน เมื่ออยู่ๆ ได้ยินเสียงหวีดร้องของมินตรา แล้วเธอก็ถลาออกมาจากมุมด้านในด้วยท่าทีหวาดกลัวอย่างมาก เขารีบโอบประคองร่างเล็กทันที ก่อนจะตวัดสายตาไปเห็นพนักงานชายยืนอยู่ตรงจุดที่มินตราถลาออกมา"คือ... พนักงานคนนี้เขา... เขาพยายามจะจับตัวมินค่ะพี่อธิป มินกลัวจังเลยค่ะ"มินตราซบหน้าลงกับอกอธิป พลางสะอื้นร้องไห้ แม้แต่ถ้อยคำพูดยังดูติดขัด แสดงถึงความกลัวจับใจ ไม่ใช่การแตะต้องตัวแบบทั่วไปอย่างแน่นอนเพียงเท่านี้ก็เหมือนตบหน้าอธิปอย่างรุนแรงแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกของอธิปตอนนี้ไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกผิดที่ตีแสกหน้าชายหนุ่ม เมื่อตลอดทั้งคืนเขามัวแต่ใช้สายตาจับจ้อง ไล่ตามแผ่นหลังของนิรินจนหลงลืมคนที่เดินอยู่ข้างกาย ซ้ำยังต

 มินตราไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยอย่างไร้ค่า ทันทีที่ถึงบ้านแล้วอยู่ตามลำพัง เธอต่อสายหา ‘กิ่ง’ เพื่อนสนิทที่เป็นนักข่าวสายบันเทิงและกอสซิปชื่อดัง ทั้งคู่แอบนัดพบกันในร้านกาแฟลับตาคนเพื่อวางแผนปล่อยข่าวที่จะดิสเครดิตนิรินให้ยับเยินที่สุด"กิ่ง มินมีเรื่องจะให้ช่วยหน่อยค่ะ" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย แต่ออกคำสั่งทางแววตา"มินอยากให้กิ่งลงสกู๊ปพิเศษ เกี่ยวกับความทุ่มเทที่มินมีให้พี่อธิปในช่วงนี้""ได้สิมิน เรื่องแค่นี้สบายมาก แต่จะลงยังไงให้มัน 'ปัง' และดูไม่เหมือนการอวยตัวเองล่ะ" กิ่งถามพลางเตรียมจดประเด็น"ลงไปว่า... ช่วงหลังๆ ที่เห็นมินไปไหนมาไหนกับพี่อธิปบ่อยๆ เพราะมินอดสงสารเขาไม่ได้" มินตราเริ่มจีบปากจีบคอ"พี่อธิปทำงานหนักมากเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงบริษัทหลังจากที่มีข่าวฉาวของคู่หมั้น แต่คู่หมั้นตัวจริงกลับเอาแต่แต่งตัวสวยออกไปลัลล้าทำธุรกิจกับผู้ชายคนอื่น ทิ้งให้เขาน่าสงสารอยู่คนเดียว มินเลยต้องเข้าไปคอยดูแลเรื่องข้าวปลาอาหาร และอยู่เป็นกำลังใจให้เขาจนดึกดื่นทุกคืน"กิ่งยิ้มกว้าง "เข้าทางเลยมิน! 'นางฟ้าเดินดินที

 ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากวางสาย เสียงเบรกของรถคันหรูก็ดังสนั่นที่หน้าบ้านพัก อธิปพุ่งพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทันทีที่เขาเห็นมินตรานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนโซฟา ท่ามกลางซากดอกไม้ที่ถูกขยี้ (ซึ่งมินตราแสร้งทำเป็นว่ามันถูกส่งมาเพื่อ 'ข่มขู่' เธอ) หัวใจของเขาก็หล่นวูบด้วยความรู้สึกผิด"มิน... ผมอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ" อธิปทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้า รวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้อย่างทะนุถนอม"ฮึก... พี่อธิป คุณนิรินเธอเกลียดมินมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ เธอถึงส่งนักข่าวมาส่งมินถึงหน้าบ้าน ทุกคนมองมินเหมือนเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย มินอยู่ไม่ได้แล้วค่ะ มินอยากหนีไปให้ไกล..."ดวงหน้านวลเปื้อนคราบน้ำตาซบหน้าลงกับอกของเขา ลอบยิ้มร้ายในความมืดขณะที่ร่างกายยังแสร้งสั่นเทาอธิปขบกรามแน่น ความโกรธที่มีต่อนิรินพุ่งทะลุปรอท เขาหงุดหงิดที่นิรินใช้ชั้นเชิงมาปั่นหัวคนรอบข้าง และยิ่งหงุดหงิดที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เพราะติดพันธสัญญา"ฟังผมนะมินตรา นิรินไม่ได้มีอำนาจเหนือเราขนาดนั้น"อธิปเชยคางเธอขึ้น เช็ดน้ำตาที่อาบแก้มด้วยความอ่อนโยนที่นิรินไม่เคยได้รับ

 เป็นไปตามที่นิรินคาด มินตรากลับไปถึงบ้านของอธิปในสภาพที่ ‘เละเทะ’ กว่าเดิม เธอจงใจขยี้ผมให้ฟู กระชากดึงเสื้อผ้าให้ดูรุ่ยร่าย และที่สำคัญคือการทำให้ดวงตาบวมแดงราวกับผ่านการถูกรังแกอย่างรุนแรงเมื่ออธิปก้าวเท้าเข้าบ้านมาในเวลาเย็น เขาก็ต้องพบกับภาพมินตราที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยนอยู่บนพื้นห้องโถง"มิน! เกิดอะไรขึ้น?" อธิปรีบเข้าไปประคองหญิงสาวด้วยความตกใจ"ฮึก... พี่อธิป... มินไม่คิดเลยว่าคุณนิรินจะเกลียดมินขนาดนี้" มินตราซุกหน้ากับอกเขา เสียงสั่นเครือ"มินแค่หวังดี อยากไปอธิบายเรื่องข่าวให้เธอฟังที่บริษัท เพราะไม่อยากให้พี่อธิปต้องลำบากใจ แต่คุณนิรินเธอกลับ... เธอให้คนรุมไล่มินเหมือนหมูเหมือนหมา แถมยังเอาเพื่อนชายของเธอมาช่วยรุมด่ามินด้วยถ้อยคำหยาบคาย"อธิปขบกรามแน่น "ธันวาน่ะเหรอ มันกล้าว่าอะไรคุณ!""เขาบอกว่า... มินเป็นแค่ผู้หญิงชั้นต่ำที่ไร้ราคา บอกว่ามินไม่มีวันเทียบคุณนิรินได้ และถ้ามินยังเสนอหน้าไปหาคุณนิรินอีก เขาจะให้คนมาจัดการมิน" มินตราเติมเชื้อไฟอย่างบ้าคลั่ง โหมกระพือให้ทุกสิ่งมอดไหม้วอดวาย

 มินตรามองดูแผนผังห้องนอนใหญ่ที่ถูกคลี่วางบนเตียงกว้าง ห้องที่เคยเป็นพื้นที่ต้องห้ามสำหรับเธอมาตลอด บัดนี้เธอกำลังจะพยายามลบทุกร่องรอยของนิรินทิ้งไป ทว่ายิ่งเธอพยายามแสดงความเป็นเจ้าของมากเท่าไหร่ ความห่างเหินที่สัมผัสได้จากอธิปกลับยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้นเขายืนพิงกรอบหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่ดูอ้างว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในมือยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ที่หน้าบทสัมภาษณ์ของนิริน พาดหัวข่าวระบุว่า 'นิริน : นางพญาบทใหม่ ผู้สร้างความสำเร็จด้วยลำแข้งตัวเอง' เธอดูมีความสุขจนแสงแฟลชในภาพแทบจะทะลุออกมานอกจอ แตกต่างจากผู้หญิงที่เคยยอมแลกแม้กระทั่งลมหายใจเพื่อรั้งเขาไว้คนนั้นโดยสิ้นเชิง"พี่อธิปคะ มินอยากย้ายรูปปั้นตรงนั้นออก แล้ววางแจกันดอกไม้สดแทน พี่ว่าดีไหมคะ"มินตราแสร้งเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นน้ำหอมที่เธอจงใจเลือกกลิ่นเดียวกับที่อธิปเคยชมว่าหอมฟุ้งกระจาย แต่เขากลับขยับตัวออกห่างอย่างไม่รู้ตัว"ผมบอกแล้วไงว่าตามใจคุณ... ห้องนี้ ต่อไปมันก็จะเป็นของคุณ" น้ำเสียงของอธิปว่างเปล่า มันไม่ใช่ความใจดีที่ตามใจคนรัก แต่มันคือความเหนื่อยหน่ายที่ไม่อยากโต้แย้ง