Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

วันสุดท้ายของสัญญามาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่หนักอึ้ง อธิปก้าวลงจากรถเอสยูวีคันหรูด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและดวงตาที่อิโรยจากการไม่ได้พักผ่อนมาหลายคืน แต่สิ่งที่ทำให้ธันวาและพนักงานในออฟฟิศ The Rebirth ถึงกับชะงัก คือร่างของ มินตรา ที่เดินเกาะแขนอธิปลงมาด้วยท่าทางอ่อนแรงซบเซาเธอสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้าแต่งแต้มให้ดูซีดเซียวราวกับคนเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนัก มือหนึ่งกุมแขนอธิปไว้แน่นประหนึ่งว่าเขาคือที่ยึดเหนี่ยวเดียวในชีวิต แต่หากใครได้มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ จะเห็นประกายแห่งความสมใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพขนตาที่หลุบต่ำที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัท The Rebirth นิรินนั่งรออยู่บนหัวโต๊ะในชุดสูทสีดำสนิท ทรงพลังและนิ่งสงบ ข้างกายมีธันวาที่ยืนกอดอกด้วยสายตาที่พร้อมจะขยี้ทุกคนที่แตะต้องนิริน"มากันครบแล้วสินะ" นิรินปรายตามองมินตราที่เกาะแขนอธิปแน่น"ดูท่าทางคุณมินตราจะ 'ป่วย' หนักนะคะเนี่ย หน้าซีดเชียว... หรือว่ากลัวความจริง""นิริน เธอมีอะไรก็รีบพูดมา มินตราเขาไม่สบาย" อธิปเอ่ยเสียงเข้มแต่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้านิรินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มรีโมตเป

           อธิปพาร่างไร้วิญญาณกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ สองขานำพาเขาไปยังห้องกว้าง ดวงตาว่างเปล่าของเขากวาดมองยังห้องที่กำลังตกแต่งใหม่ ห้องที่เคยเป็นของนิริน ตอนนี้ทุกสิ่งที่เธอชอบ ไม่มีหลงเหลืออีกแล้ว          และเขาเป็นคนทำลายมันเอง          “...”          ทั้งความรักที่นิรินเคยมอบให้ ทั้งความจริงใจที่เธอมีให้แก่เขา          “...”          ทั้งสายตาคู่เดียวที่มองเพียงเขาเท่านั้น          ทั้งหมด เขาทำลายจนหมดสิ้น          “...ริน ได้โปรด ได้โปรด กลับมาเถอะ ผม ผมขอโทษ ผมขอโทษ ขอโทษจริงๆ”     &

 หลังจากวันนั้น อธิปหายตัวไปราวกับอากาศธาตุ คฤหาสน์หลังโตถูกปิดตาย สื่อพยายามตามหาเขาก็ไม่พบเจอ จนเกิดข่าวลือว่าชายหนุ่มหลีกหนีไปอยู่ต่างประเทศแล้ว แต่แท้ที่จริงอธิปไปใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพักริมทะเลที่เงียบเหงา ไม่มีใครรู้ว่าเขามาพักอยู่ที่นี่ แม้จะใช้ชีวิตเหมือนร่างอันกลวงเปล่า แต่จิตวิญญาณของเขายังคงวนเวียนอยู่รอบตัวนิรินเสมอ อธิปเปลี่ยนสถานะจาก 'จอมบงการ' มาเป็น 'เงา' ที่คอยปัดเป่าอันตราย ท่ามกลางความรุ่งโรจน์ของบริษัท The Rebirth ที่กำลังกลายเป็นกระดูกชิ้นโตที่ขวางลำคอเจ้าตลาดเดิม นักธุรกิจรุ่นใหญ่หลายรายเริ่มนั่งไม่ติดที่ โดยเฉพาะ เสี่ยทรงชัย เจ้าพ่อวงการเอเจนซี่โฆษณาที่เคยผูกขาดตลาดมานาน เขาเริ่มเดินเกมสกปรกด้วยการสั่งให้ลูกน้องเข้าไปป่วนกองถ่ายของนิริน จ้างวินรถจักรยานยนต์มาบิดรถเสียงดังรบกวนการถ่ายทำ ไปจนถึงการส่งคนไปตัดสายไฟตู้คอนโทรลกลางดึก เพื่อหวังให้งานล่าช้าจนเสียเครดิต"มันนึกว่าเก่งมาจากไหน นังเด็กเมื่อวานซืนคนนี้" เสี่ยทรงชัยแค่นยิ้มอย่างลำพองใจ ขณะนั่งสูบซิการ์อยู่ในห้องทำงานหรู"เดี๋ยวเจอบดราคางานประมูลโปรเจกต์หน้าเข้าไ

 ในขณะที่นิรินกำลังก้าวสู่จุดสูงสุด มินตรา ที่ตกต่ำถึงขีดสุดกลับซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด ความแค้นที่ถูกอธิปทิ้งและถูกสังคมรังเกียจทำให้เธอจวนเจียนเสียสติ ยัดเยียดความผิดทั้งหมดว่าเป็นเพราะนิรินทำให้เธอเป็นแบบนี้ มินตราใช้เงินก้อนสุดท้ายที่มีจ้างวานกลุ่มมือปืนนอกกฎหมายมาลอบสังหารศัตรูหัวใจ"แกมีความสุขนักใช่ไหมนิริน... ฉันจะทำให้ความสุขของแกจบลงที่กองเลือด!" มินตราคำรามในห้องเช่ารูหนูที่เต็มไปด้วยรูปของนิรินที่ถูกกรีดด้วยมีดอธิปที่คอยติดตามความเคลื่อนไหวของมินตราอยู่ตลอด ก็ได้ข่าวจากคนติดตามถึงการเคลื่อนไหวทางการเงินก้อนสุดท้ายไปยังปลายทางที่ไม่รู้จัก ชายหนุ่มรู้ดีว่าคนอย่างมินตราเมื่อถึงทางตันจะทำอะไรได้บ้าง หัวใจของเขาสั่นระรัวด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนอธิปสั่งคนของเขาให้คุ้มกันนิรินเพิ่มเป็นสองเท่า แต่อารมณ์ชั่ววูบของคนบ้าคลั่งนั้นคาดเดาได้ยาก ร่างสูงใหญ่ตัดสินใจออกจากที่พักริมทะเล ขับรถฝ่าสายฝนในยามค่ำคืนมุ่งหน้าไปยังบริษัทของนิริน เขารู้ดีว่าคืนนี้นิรินมีประชุมดึก และนั่นคือเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการลงมือเขายอมถูกคนประณาม แต่จะ

 บรรยากาศภายในโกดังร้างเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนกึกของน้ำมันเบนซินที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นไม้ผุๆ แสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหลังคาโหว่ขับเน้นใบหน้าของมินตราให้ดูราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากนรก แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของมนุษย์ที่เคยแสร้งทำเป็นอ่อนหวาน รีบเร่งจัดการทุกสิ่งเพื่อที่จะได้กำจัดศัตรูหัวใจออกไปให้สำเร็จซะที แล้วหลังจากนี้ โลกจะเข้าใจ โลกจะรู้ว่าเธอคือเหยื่อที่แท้จริง"แกแย่งทุกอย่างไปจากฉัน นิริน! แกแย่งอธิป แกแย่งชื่อเสียง แกทำให้ฉันไม่เหลือที่ยืน!" มินตรากรีดร้องพลางราดน้ำมันเป็นวงกลมล้อมรอบเก้าอี้เก่าที่มีร่างคนไม่ได้สติถูกมัดเอาไว้อยู่ตรงนั้น น้ำมันกระเด็นโดนชายกระโปรงของนิรินจนเปียกชุ่ม“ยัง ยังไม่พอ ต้องเยอะกว่านี้”มินตราพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินออกไปเพื่อหาน้ำมันที่หลงเหลืออยู่“...”นิริน เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นพร้อมกับอาการปวดหนึบที่ศีรษะจากฤทธิ์ยาสลบที่ยังหลงเหลืออยู่ พบว่าตัวเองถูกพันธนาการไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ มือทั้งสองข้างถูกรัดแน่นด้วยเชือกป่านที่สากและระคายผิว เงาตะคุ่มๆ ของ