ซ่งชิงเหอตั้งสติแล้วมองเขา“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”เผยซูเฉินยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงมือถือก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะซ่งชิงเหออาศัยจังหวะนี้ทักทายเขา แล้วรีบเดินหนีทันทีเธอมายืมมือถือที่แผนกต้อนรับ เมื่อโทรไปบอกหัวหน้า คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะคุยง่ายจนผิดปกติหลังจากได้รับอนุญาต ซ่งชิงเหอเดินออกจากล็อบบี้ทันทีแต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอคนคุ้นเคยตรงโซนรับรองในล็อบบี้กู้หร่านหร่านในชุดเดรสยาวสีขาวนั่งอยู่บนโซฟา แต่ชุดสีขาวสะอาดมีคราบสกปรกเปื้อนเป็นจุดๆซ่งชิงเหอพูดอย่างเย็นชา “เธอทำของหล่นไว้”กู้หร่านหร่านหันมามองตามเสียง หลังจากเห็นสร้อยข้อมือในมือซ่งชิงเหอ ดวงตากลมโตและใสแจ๋วเบิกกว้างเล็กน้อยแต่เพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าเธอก็กลับมาเย่อหยิ่งเหมือนเดิม“หนีไปอยู่ไกลๆ ทำตัวเงียบๆ ก็ดีอยู่แล้ว จะกลับมาเรียกร้องความสนใจทำไม ฉันรู้แผนการของเธอหมดแล้ว ยังมีหน้ามาทำตัวสูงส่งกว่าคนอื่น เห็นแล้วรำคาญมาก”“ตราบใดที่เธอยังอยู่เมืองเป่ย ฉันก็จะทำให้เธอกับพ่อขี้โรคของเธอไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข ถ้าพวกเขาทำให้ฉันหงุดหงิด ฉันก็จะไปอาละวาดใส่เธอ กรี๊ด?!”เธอยังด่าไม่ทันจบ ซ่งชิงเหอก็คว้าน้ำผลไม้ที่ว
더 보기