เธอผู้เปล่งประกายดุจดวงดาว의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 27

27 챕터

บทที่ 21

ซ่งชิงเหอตั้งสติแล้วมองเขา“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”เผยซูเฉินยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงมือถือก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะซ่งชิงเหออาศัยจังหวะนี้ทักทายเขา แล้วรีบเดินหนีทันทีเธอมายืมมือถือที่แผนกต้อนรับ เมื่อโทรไปบอกหัวหน้า คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะคุยง่ายจนผิดปกติหลังจากได้รับอนุญาต ซ่งชิงเหอเดินออกจากล็อบบี้ทันทีแต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอคนคุ้นเคยตรงโซนรับรองในล็อบบี้กู้หร่านหร่านในชุดเดรสยาวสีขาวนั่งอยู่บนโซฟา แต่ชุดสีขาวสะอาดมีคราบสกปรกเปื้อนเป็นจุดๆซ่งชิงเหอพูดอย่างเย็นชา “เธอทำของหล่นไว้”กู้หร่านหร่านหันมามองตามเสียง หลังจากเห็นสร้อยข้อมือในมือซ่งชิงเหอ ดวงตากลมโตและใสแจ๋วเบิกกว้างเล็กน้อยแต่เพียงเสี้ยววินาที ใบหน้าเธอก็กลับมาเย่อหยิ่งเหมือนเดิม“หนีไปอยู่ไกลๆ ทำตัวเงียบๆ ก็ดีอยู่แล้ว จะกลับมาเรียกร้องความสนใจทำไม ฉันรู้แผนการของเธอหมดแล้ว ยังมีหน้ามาทำตัวสูงส่งกว่าคนอื่น เห็นแล้วรำคาญมาก”“ตราบใดที่เธอยังอยู่เมืองเป่ย ฉันก็จะทำให้เธอกับพ่อขี้โรคของเธอไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุข ถ้าพวกเขาทำให้ฉันหงุดหงิด ฉันก็จะไปอาละวาดใส่เธอ กรี๊ด?!”เธอยังด่าไม่ทันจบ ซ่งชิงเหอก็คว้าน้ำผลไม้ที่ว
더 보기

บทที่ 22

เหมือนซ่งชิงเหอเตรียมรับมือไว้แล้ว ยกขาเตะไปที่ท้องของกู้หร่านหร่าน เธอเจ็บจนตัวงอทันที“ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหม ฉันป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย”เธอพูดจบแล้วเข้าไปกระซิบข้างหูกู้หร่านหร่าน “เธอด่าฉันว่ามนุษย์ป้าไม่ใช่เหรอ ฉันเลยแก้ปัญหาด้วยวิธีของมนุษย์ป้าซะเลย เธอชอบกลับผิดเป็นถูก ชอบแอ๊บใสอยู่แล้วนิ งั้นฉันจะปล่อยให้พวกเธอแอ๊บซะให้พอ”ซ่งชิงเหอช่วยพ่อทำงานตั้งแต่เด็ก เธอแรงเยอะมาก รับมือกับคุณหนูบอบบางไร้เรี่ยวแรงสองคนได้สบายๆสองต่อหนึ่ง เธอไม่เสียเปรียบแม้แต่น้อยยามประจำตึกรู้เรื่องแล้วรีบมาทันที ซ่งชิงเหอกำลังใช้มือซ้ายจิกผมกู้หร่านหร่าน ส่วนเท้าขวาเหยียบอยู่บนหลังเซี่ยอิ่งเครื่องสำอางบนหน้าทั้งสองคนเละเทะ น้ำมูกน้ำตาไหลปนกันไปหมดกู้หร่านหร่านเอามือปิดหน้าร้องไห้ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเมื่อก่อนเธอเสแสร้ง ถ้าเฉินฉู่เหยากับเผยซูเฉินรู้ธาตุแท้ของเธอ เธอคิดว่าพวกเขาจะเอาเธออีกเหรอ?!”เซี่ยอิ่งล้มอยู่บนพื้น พูดอย่างเคียดแค้นว่า “นังคนต่ำตม ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่ ฉันเอาคืนแน่นอน!”ทุกคนในที่นี้มีแต่คนรวยมีชื่อเสียง สังคมทำให้พวกเขาใส่หน้ากากเข้าหากันจนชิน ถึงเจอคนที่เกลียดกัน ก็ต้องไว้
더 보기

บทที่ 23

“เฉินฉู่เหยา นายมายุ่งกับฉันในฐานะอะไรไม่ทราบ?”ซ่งชิงเหอยิ้มเย็นชา “ในฐานะแฟนเก่าที่แอบคบกัน หรือในฐานะน้องชายของจือเหยา?”เมื่อได้ยิน รอยยิ้มตรงมุมปากเฉินฉู่เหยาเลือนหายไป มือที่วางอยู่บนไหล่เธอคลายออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวซ่งชิงเหอรับถุงจากมือเผยซูเฉิน เอ่ยขอบคุณด้วยเสียงเรียบ จากนั้นเดินไปที่รถเบนท์ลีย์สีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล“ซ่งชิงเหอ ตระกูลเผยไม่ยอมรับพี่หรอก คุณนายตระกูลเผยต้องไม่ใช่คนฐานะอย่างพี่”ซ่งชิงเหอชะงักปลายเท้าเล็กน้อย ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเดินขึ้นรถทันทีจนกระทั่งรถเคลื่อนตัวออกไปไกลพอสมควร เธอมองเฉินฉู่เหยาที่ยืนก้มหน้าอยู่ที่เดิมผ่านกระจกมองหลังแสงไฟสีเหลืองนวลที่สาดส่องลงมา ทอดเงาของเขายาวไปบนพื้น ดูอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูกเธอมองเพียงแวบเดียวแล้วก็ละสายตาจากเขาอย่างเฉยเมยเผยซูเฉินเหลือบมองเธอ พูดด้วยเสียงอ่อนโยน “ที่เขาพูดเมื่อกี้ เธอไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”เมื่อได้ยิน ซ่งชิงเหอหัวเราะเยาะตัวเอง พูดแซวตัวเองแบบขำๆ “ฉันไม่เก็บมาใส่ใจอยู่แล้ว ฉันเป็นคนรู้จักตัวเองดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นฉันรู้ว่านายมีแฟนแล้ว ที่ไม่อธิบายเมื่อกี้ เพราะฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอี
더 보기

บทที่ 24

พ่อนอนหมดสติอยู่บนพื้น“พ่อ?!”ซ่งชิงเหอวิ่งเข้าไปทันที เธอใช้ปลายนิ้วสั่นเทาอังจมูกทดสอบลมหายใจของพ่อโชคดีที่ยังหายใจอยู่ระหว่างที่กำลังตื่นตระหนก เธอกดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจ เสียงสัญญาณดังเพียงแค่ครั้งเดียวก็มีคนรับสายทันที“เผยซูเฉิน ช่วยด้วย!”รถพุ่งไปอย่างรวดเร็ว ฝ่าไฟแดงไปหลายครั้งเมื่อพ่อเข้าไปในห้องไอซียู ซ่งชิงเหอแทบทรุดลงบนพื้น แต่แขนแกร่งทั้งสองข้างคว้าเอวเธอไว้ได้ทัน“มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัว คุณลุงต้องปลอดภัย”ซ่งชิงเหอไม่ได้พูดอะไร ก้มหน้าพร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาไม่รู้ว่าผ่านไปนานขนาดไหน ประตูห้องไอซียูเปิดออกอีกครั้งซ่งชิงเหอวิ่งไปหน้าห้อง มองหมอเจ้าของไข้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังหมอถอนหายใจแล้วส่ายหน้าเบาๆ“คนไข้หัวใจวายเฉียบพลัน คนไข้มาถึงมือหมอช้าเกินไปด้วย......”เหมือนมีระเบิดดังข้างหูซ่งชิงเหอ เธอรู้สึกหน้ามืด แขนขาไร้เรี่ยวแรง ไม่ได้ยินสิ่งที่หมอพูดแล้ว น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกเผยซูเฉินเจ็บปวดหัวใจมากแต่เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทำได้เพียงแค่พูดปลอบใจอยู่อย่างนั้นอีกแค่นิดเดียวแท้ๆ......อีกนิดเดียวความปรารถนาของเธอก็จะเป็นจ
더 보기

บทที่ 25

ซ่งชิงเหอทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลโดยที่ไม่ได้บอกใครสักคน เมื่อกลับมาถึงบ้าน เธอปิดม่านหน้าต่างแล้วล้มตัวลงบนโซฟา หลับแบบไม่รู้เรื่องรู้ราวไม่รู้ว่าหลับไปนานขนาดไหน เสียงเคาะประตูเป็นพักๆ ดังขึ้นข้างหู เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ แล้วก็หลับไปอีกรอบเมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอโน้ตบุ๊กที่โซฟาเดี่ยวข้างๆสายตาของเผยซูเฉินจดจ่ออยู่ที่หน้าจอ เหมือนกำลังเคลียร์งานอยู่แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดกระทบลงบนปอยผมที่ปรกหน้าผากเขา ทำให้เขาดูอ่อนโยนเหมือนไม่มีอยู่จริง“หิวหรือยัง?”เสียงทุ้มมีเสน่ห์ดึงสติซ่งชิงเหอกลับมาซ่งชิงเหอมองดวงตาสีดำขลับแล้วถามว่า “นายเข้ามาได้ยังไง?”เผยซูเฉินดันแว่นตากรอบสีทองที่สันจมูกขึ้นเล็กน้อย “ขอโทษนะ ฉันเป็นห่วงเธอ ก็เลยให้คนมาไขกุญแจโดยพลการ ถ้าเธอไม่โอเค ฉันกลับตอนนี้เลยก็ได้”เขาพูดแล้วลุกขึ้นจากโซฟาตอนเดินผ่านซ่งชิงเหอ จู่ๆ เธอคว้ามือเขาแล้วใช้แรงดึง เขาเสียหลักเซไปทางโซฟา ก่อนที่จะล้มลงไปทับเธอ เขาใช้แขนสองข้างพยุงตัวไว้ได้ทันหมัดที่กำแน่นใต้แขนเสื้อสั่นเล็กน้อยมีเพียงใบหน้าที่ยังข่มอารมณ์ความรู้สึกที่สะสมมาหลายปีเอาไว
더 보기

บทที่ 26

กู้หร่านหร่านทรุดลงบนพื้นมองซ่งชิงเหอเหมือนวิญญาณร้ายที่จะมาเอาชีวิตเมื่อมีข่าวว่าผู้สืบทอดเผยซื่อกรุ๊ปและผู้ก่อตั้งซวี่เซิงกรุ๊ปจะแต่งงานกับลูกสาวคนโตของตระกูลกู้ วงการไฮโซถึงกับสั่นสะเทือนทุกคนรู้ว่าสองสามปีที่ผ่านมา กู้ซื่อกรุ๊ปอยู่ในช่วงขาลงตลอด แถมลูกสาวคนโตของตระกูลกู้เพิ่งก่อเรื่องอื้อฉาวในงานแต่ง โดนตระกูลเฉินตะเพิดออกจากบ้านทุกคนไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่มีชื่อเสียงลาภยศ เพียบพร้อมทั้งฐานะ หน้าตา และการศึกษาอย่างประธานเผย ถึงเลือกแต่งงานกับผู้หญิงชื่อเสียงป่นปี้ไม่มีชิ้นดีขนาดเฉินฉู่เหยายังรู้สึกงงไม่รู้ว่าเผยซูเฉินมีแผนการอะไรเฉินฉู่เหยายังไม่ทันตั้งตัว จู่ๆ เพลงบรรเลงในงานแต่งก็ดังขึ้นมาเขาได้ยินแล้วเงยหน้าขึ้นมา เห็นประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออกหญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดค่อยๆ เดินขึ้นไปบนเวทีเมื่อเห็นหน้าหญิงสาวชัดๆ เฉินฉู่เหยารู้สึกเหมือนมีอะไรระเบิดในหัวความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นหายไปจนหมด ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงสุดขีดเฉินฉู่เหยาไม่ได้ยินเสียงรอบๆ อีกแล้ว เขาลุกพรวดแล้วรีบเดินไปกลางเวทีเฉินจือเหยาที่ใส่ชุดเพื่อนเจ้าสาวยืนอยู่ด้านล่างเวทีเห็นท่าไม่ค่อยด
더 보기

บทที่ 27

“ผู้จัดการซ่ง พ่อคุณมาที่บริษัท โวยวายจะเจอคุณให้ได้”ซ่งชิงเหอชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารยังไม่ทันได้พูด จู่ๆ ก็มีคนผลักประตูห้องทำงานเข้ามาเลขาจะเข้าไปห้าม แต่ซ่งชิงเหอรั้งไว้ก่อน“เธอออกไปก่อน”“ค่ะ”ซ่งชิงเหอรินน้ำให้เขา ทว่าน้ำแก้วนั้นสาดกลับมาใส่หน้าเธอเต็มๆเหมือนเขายังไม่หายโกรธ ง้างมือตบหน้าเธออย่างแรงอีกหนึ่งทีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก“นังสารเลว!”เขาชี้หน้าเธอแล้วด่ากราด “เธอกล้าดียังไงถึงมาซื้อหุ้นของกู้ซื่อกรุ๊ป?!”“กู้ซื่อกรุ๊ปไม่เหลืออะไรแล้ว ให้คนในครอบครัวไม่ดีกว่าเหรอ”ซ่งชิงเหอดึงทิชชูออกมาสองสามแผ่น ค่อยๆ เช็ดคราบน้ำบนใบหน้า “ยิ่งไปกว่านั้น นี่ประธานกู้ยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์หรือเปล่า ตอนนี้ไม่มีกู้ซื่อกรุ๊ปแล้ว ฉันจะทำอะไรกับบริษัทนี้ก็ได้”กู้จิ่งซานชี้หน้าเธอ โมโหจนตัวสั่น “คนเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่อง! ปาดหน้าเอาโปรเจกต์ไปจากบริษัทฉัน แอบซื้อหุ้นกู้ซื่อกรุ๊ป ที่เธอกลับมาตระกูลกู้ เพราะเธอมีแผนตั้งแต่แรกใช่ไหม?!”“ใช่”ซ่งชิงเหอตอบอย่างตรงไปตรงมาเมื่อสามปีก่อน หลังจากเธอแต่งงานกับเผยซูเฉิน กู้จิ่งซานคำนึงถึงการทำธุรกิจร่วมกันของท
더 보기
이전
123
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status