All Chapters of เธอผู้เปล่งประกายดุจดวงดาว: Chapter 1 - Chapter 10

แต่เพิ่งปลดล็อกหน้าจอ ความหวังอันริบหรี่ของเธอดับมอดลงทันทีซ่งชิงเหอมองภาพหน้าจอมือถือของเฉินฉู่เหยาอยู่อย่างนั้นภาพหน้าจอเบลอมาก เหมือนแคปมาจากภาพหมู่ตอนเรียนจบ หญิงสาวมัดผมหางม้ากำลังยิ้มอย่างสดใส แค่ดวงตาก็มีความคล้ายเธอมากจะไม่คล้ายได้ยังไงล่ะเพราะนี่คือน้องสาวต่างพ่อของเธอ!นิ้วมืออันสั่นเทากำลังจะกดล็อกหน้าจอมือถือ แต่มีข้อความเด้งมาบนหน้าจอ[พวกนาย เมื่อกี้พี่เหยากอดซ่งชิงเหอแล้วเรียกชื่อหร่านหร่าน ฉันตกใจเกือบตาย โชคดีที่พวกเราเคลียร์ได้รวดเร็ว ถ้าเธอจับได้ว่าพี่เหยาคบกับเธอเพราะจะแก้แค้นให้หร่านหร่าน เธอต้องโวยวายบ้านแตกแน่ๆ][ต้องยอมรับว่าพี่เหยาเป็นคนทุ่มเทจริงๆ ยอมฝืนใจคบกับสาวแก่เพื่อหร่านหร่าน แต่พี่เหยาจะหลอกเธอไปถึงเมื่อไร? ตอนแรกบอกว่าเบื่อแล้วจะเขี่ยทิ้งไม่ใช่เหรอ?][เอาจริงๆ ซ่งชิงเหอแค่อายุมากกว่านิดหน่อย แต่รูปร่างหน้าตาสุดยอดมาก ถ้าวันไหนพี่เหยาเบื่อแล้ว ฉันตามจีบเธอได้ไหม?]บทสนทนาที่เกี่ยวกับเธอเด้งมาในกลุ่มแชตไม่หยุด ซ่งชิงเหอตัวสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ มืออันสั่นเทากำลังจะกดออกจากแอปสนทนาทว่ามีคนส่งภาพสุดวาบหวิวมาในแชตพร้อมกับข้อความเสียง“ใ

เมื่อเธอตั้งสติได้ เธอเพิ่งรู้ว่ามือถือดังอยู่เธอวางที่ตรวจครรภ์ไว้บนฝาถังพักน้ำชักโครกแล้วลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์“พ่อ”“ชิงเหอ พ่อตื่นแต่เช้าไปซื้อของที่ตลาดมาเยอะมาก ลูกมาแต่ตัวก็พอ ไม่ต้องซื้ออะไรมานะ”ซ่งชิงเหอขมวดคิ้ว “ฉันบอกแล้วว่าจะกลับไปทำให้ เมื่อวานพ่อเพิ่งฟอกไต ต้องพักผ่อนเยอะๆ”พ่อดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “ลูกเขยมาหาครั้งแรก จะเสียมารยาทไม่ได้ อีกอย่างพ่อก็ดีใจมากด้วย”ซ่งชิงเหอไม่ได้ว่าอะไรอีก เธอรีบพูดว่า “เดี๋ยวฉันรีบกลับไปช่วยทำอาหารนะ” แล้วก็วางสายสองพ่อลูกช่วยกันทำอาหารจนเต็มโต๊ะ แต่รอจนอาหารเย็นหมดแล้ว เฉินฉู่เหยาก็ยังไม่มาข้อความที่ซ่งชิงเหอส่งหาเขาระหว่างที่รอก็ไร้การตอบกลับเห็นพ่อสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ซ่งชิงเหอรีบพูดให้บรรยากาศดีขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเดินไปที่ระเบียงแล้วโทรหาเฉินฉู่เหยาอีกครั้งครั้งนี้ก่อนที่เสียงสัญญาณจะตัดไป ในที่สุดก็มีคนรับสายซ่งชิงเหอพูดอย่างไม่อ้อมค้อม “นายมาหรือยัง? พ่อฉันรอนายนานแล้ว”เมื่อได้ยิน เหมือนอีกฝ่ายเพิ่งนึกได้ น้ำเสียงดูตกใจ “ขอโทษนะ พอดีว่าอบรมที่บริษัทยุ่งมากเลย ผมลืมเรื่องนี้ไปเลย......”จู่ๆ มีเสียงแทรกเข้ามาขัดจัง

ซ่งชิงเหอพูดจบแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกสมเพชตัวเองเล็กน้อยคุณชายที่ไม่เคยทำงานหนักอย่างเขาจะไปรู้อะไร พ่อเธอต้องตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า เดินไปตลาดที่อยู่ห่างจากบ้านห้ากิโลเมตร เก็บเงินค่ารถห้าสิบกว่าบาท เพื่อเอาไปซื้อผักซื้อเนื้อสดๆ มาทำอาหารพวกนี้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แถมยังดูเป็นเรื่องปกติแบบนี้ ไม่มีค่าในสายตาเขาเลยเธอจะพูดออกมาให้โดนคนอื่นหัวเราะเยาะทำไมแววตาของเฉินฉู่เหยาวูบไหวยังไม่ทันได้พูดออกมา เสียงปิดประตูก็ดังขึ้นมาก่อนเฉินฉู่เหยาชะงักเล็กน้อย เขาโมโหสุดขีดจนหัวเราะออกมาดีเหมือนกัน นานๆ ทีซ่งชิงเหอจะทะเลาะกับเขาแบบนี้คราวนี้มาดูกันว่าเธอจะทนได้กี่วันซ่งชิงเหอย้ายกลับมาที่หอพักของบริษัท สองสามวันที่ผ่านมาเธอวุ่นอยู่กับการส่งมอบงาน เฉินจือเหยานัดเจอเธอหลายครั้ง แต่นัดทีไรก็ล่มทุกที เลยตัดสินใจมาดักรอเธอที่ใต้ตึกบริษัท“เธอใกล้จะไปจากที่นี่แล้ว หลังจากนี้คงเจอกันยากมาก ให้ตายยังไงวันนี้เธอก็ต้องอยู่กับฉัน”ซ่งชิงเหอพยายามตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ “งั้นฉันเลี้ยงข้าว ถือว่าเลี้ยงส่งฉัน เธออยากกินอะไรล่ะ?”“งั้นลุยเลย ฉันอยากไปลองร้านหม้อไฟเปิดใหม่มาตั้งนานละ”ซ่งชิงเห

เมื่อสิ้นเสียง เหมือนเฉินฉู่เหยาเพิ่งรู้ตัว เขารีบปล่อยมือทันทีซ่งชิงเหอนวดข้อมือเบาๆ หันหลังเดินออกไปอย่างไร้เยื่อใย“ทำไม? ตกหลุมรักเธอแล้วหรือไง? ฉันช่วยทำให้สมหวังเอาไหม นายไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องลูกก็ได้ เพราะไม่ได้ตั้งใจให้มีอยู่แล้ว ฉันไม่ใช่คนแพ้แล้วพาลด้วย”รอยยิ้มของกู้หร่านหร่านเย็นชามากเฉินฉู่เหยาก้มหน้ามองเธอแล้วหัวเราะ “หึงเหรอ?”กู้หร่านหร่านเหยียบเท้าเขาอย่างแรง แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ทันทีเฉินฉู่เหยาเดินตามไป สวมกอดเธอจากด้านหลัง พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง“ฉันต้องทำยังไงเธอถึงจะเชื่อฉัน คนที่ฉันรักมาตลอดคือเธอคนเดียว”เมื่อได้ยิน รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากกู้หร่านหร่าน ทว่าในแววตากลับไม่มีรอยยิ้มซ่งชิงเหอส่งมอบงานเสร็จก่อนกำหนดหนึ่งสัปดาห์ เธอจะเข้าไปบอกลาหัวหน้า แต่หัวหน้าดันมอบหมายงานให้เธอกะทันหัน“คุณนายกู้ส่งบัตรเชิญร่วมงานวันเกิดมาให้ ระบุมาว่าต้องการให้เธอไปงานเลี้ยง ถ้าเธอไม่ไป ฉันก็แย่น่ะสิ......”ซ่งชิงเหอรู้ว่าการไปร่วมงานเลี้ยงทางธุรกิจก็เป็นงานของเธอ เธอไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ ทำได้แค่ตอบตกลง“หลังจากเสร็จงานนี้ ฉันว่าจะไปทำความคุ้นเคยก

เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเธอจะปฏิเสธ เฉินฉู่เหยาไม่ได้รู้สึกอะไรกับท่าทีของเธอมากนักเขาดับบุหรี่ที่อยู่บนปลายนิ้วเงียบๆ เมื่อเงยหน้ามองห้องที่ชั้นเจ็ด ดวงตาดำขลับฉายแววขุ่นมัว“อาเหอ พี่จะถอนฟ้องเองหรือจะให้ผมทำให้พี่ถอนฟ้อง พี่เลือกได้แค่ข้อเดียว”“ถ้าผมจำไม่ผิด โรงพยาบาลที่พ่อพี่รักษาตัวอยู่คือโรงพยาบาลในเครือเฉินซื่อกรุ๊ป พี่มีสิทธิ์ย้ายโรงพยาบาลได้ แต่โรงพยาบาลอื่นจะกล้ารับไหมก็อีกเรื่อง”ได้ยินเสียงหญิงสาวกัดฟันกรอดดังออกมาจากมือถือ เหมือนเธออยากฉีกเขาเป็นชิ้นๆเฉินฉู่เหยาไม่สนใจ พูดเสียงอ่อนว่า “เรื่องนี้หร่านหร่านทำเกินไปก็จริง แต่ผมเป็นคนถ่ายรูป มีอะไรก็มาลงกับผม ผมจะชดใช้ให้พี่เอง ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่......”อาการคลื่นไส้พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ ซ่งชิงเหอกดตัดสายแล้ววิ่งไปอ้วกในห้องน้ำคราบน้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า เธอทรุดลงบนพื้นอย่างหมดสภาพ ในที่สุดเธอก็ปล่อยโฮออกมาเธอไม่กล้าเสี่ยงแล้วก็เสี่ยงไม่ได้ด้วยสุดท้ายเธอก็ต้องยอมหลังจากได้หนังสือถอนฟ้อง กู้หร่านหร่านเลิกคิ้วอย่างได้ใจ“ซ่งชิงเหอ ความรู้สึกของการโดนทุกคนรังเกียจเป็นยังไง? ฉันเชื่อว่าเจอเรื่องน