เธอผู้เปล่งประกายดุจดวงดาว의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินฉู่เหยาเดินมาที่ตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเชิ้ตสีดำมาใส่แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอน เขาดันสบตากับกู้หร่านหร่านที่ยืนอยู่นอกประตูเฉินฉู่เหยายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเธอแขวะว่า“ที่นายไม่ยอมกลับบ้าน เพราะมัวแต่มาคิดถึงใครบางคนอยู่ที่นี่เหรอ?”ช่วงนี้ตระกูลเฉินกับตระกูลกู้ไม่ค่อยลงรอยกันเพราะเรื่องแต่งงานแม้ตอนแรกเฉินฉู่เหยายอมให้ครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะกู้หร่านหร่าน แต่ก็ไม่สามารถหยุดความโลภของตระกูลกู้ได้ เหมือนพวกเขาเอาลูกสาวมาขายยังไงยังงั้นฝั่งหนึ่งคือผลประโยชน์ของตระกูล ส่วนอีกฝั่งคือผู้หญิงที่เขารัก คนกลางอย่างเขาลำบากใจมากแต่กู้หร่านหร่านไม่คำนึงถึงความลำบากใจของเขาเลย ตามกดดันเขาไม่หยุด ไม่ให้โอกาสเขาได้พักหายใจหายคอด้วยซ้ำเมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ความไม่พอใจก็สะสมอยู่ในใจเฉินฉู่เหยามากขึ้นเรื่อยๆเขานึกว่าการได้แต่งงานกับกู้หร่านหร่านจะทำให้ชีวิตสมบูรณ์ คิดไม่ถึงว่ามันไม่ได้มีความสุขเหมือนที่วาดฝันไว้ แม้แต่ตอนอยู่กับกู้หร่านหร่าน เขาก็ใจลอยตลอด ในหัวคิดถึงแต่ซ่งชิงเหอโดยไม่รู้ตัวความคิดฟุ้งซ่านพวกนี้ทำให้เฉินฉู่เหยารำคาญมาก แต่เขาไม่อยากสนใจ ไม่อยา

เมื่อเพื่อนสนิทที่เคยแซวเฉินฉู่เหยาว่าขี้หึงเห็นภาพวาบหวิวบนหน้าจอ พวกเขาถึงกับเงียบกริบเฉินฉู่เหยาใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอมือถือเงียบๆเห็นกู้หร่านหร่านควงผู้ชายเข้าโรงแรมไม่ซ้ำหน้า น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกอะไรเลย“ผู้ชายคนสุดท้ายที่กู้หร่านหร่านคบก่อนที่จะกลับมา คือลูกชายคนเล็กของตระกูลวิลสัน แต่เด็กนั่นได้ชื่อว่าเสือผู้หญิง ทำผู้หญิงท้องหลายคน แต่ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เป็นตัวจริงสักคน พี่เหยา พี่ถูกหลอกให้เป็นพ่อเด็กแล้วล่ะ”เฉินฉู่เหยาช้อนตามองเขาด้วยสายตาราบเรียบ ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำท่าทางใจเย็นของเขาทำให้ซ่งสุยยกนิ้วโป้งให้ “พี่ยังทนได้อีกเหรอ? ฉันแยกไม่ออกแล้วว่าพี่รักเธอเกินไปหรือไม่เคยรักเธอเลย”“อ้อ ยังมีอีกเรื่องที่ฉันลืมบอกพี่ ก่อนหน้านี้พี่บอกว่ามือถือหายใช่ไหม ฉันลองเช็กพิกัดดู มือถือพี่อยู่ที่กู้หร่านหร่าน”มือของเฉินฉู่เหยาที่กำลังเลื่อนหน้าจอมือถือนิ่งค้าง “นายรู้มานานแล้วเหรอ?”“ก็ตอนนั้นเธอบอกว่าพี่ลืมไว้ที่เธอ ถ้าว่างแล้วจะเอาไปให้พี่ ฉันเห็นว่าพี่ไม่ได้ถามอะไร ก็เลยลืมไปเลย”เฉินฉู่เหยาสีหน้าไร้อารมณ์ แต่กำมือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดมิน่าล่ะคลิปกับรูปภาพที่

เมื่อพิธีกรพูดจบ เกิดเสียงฮือฮาด้านล่างเวทีไม่เคยเห็นงานแต่งที่ไหนมีการเล่นเกมก่อนเริ่มพิธีพ่อแม่ของกู้หร่านหร่านสังเกตเห็นความผิดปกติ ขณะที่กำลังจะพูดห้าม บอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างๆ กดไหล่พวกเขาให้นั่งลงที่เดิมเมื่อเห็นดังนั้น หลายคนเดาได้ว่าอีกเดี๋ยวต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ พวกเขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเสียงพิธีกรดังขึ้นอีกครั้ง“เจ้าสาวต้องทดสอบความรู้ใจกับเจ้าบ่าว ด้วยการหาตัวเจ้าบ่าวที่ซ่อนตัวอยู่ในบรรดาเพื่อนเจ้าบ่าวให้เจอ พิธีการก็จะเริ่มขึ้นทันที แต่ถ้าถอดหน้ากากแล้วไม่ใช่เจ้าบ่าว เจ้าสาวต้องโดนลงโทษด้วยการดื่มเหล้าหนึ่งแก้ว ถึงจะถอดหน้ากากเพื่อนเจ้าบ่าวคนต่อไปได้”กู้หร่านหร่านขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้เลย แต่เธอมายืนอยู่ตรงนี้แล้ว อีกอย่างเธอจะสะบัดก้นหนีก็ไม่ได้ เพราะนี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะได้แต่งเข้าตระกูลเฉินเธอทำได้แค่ข่มอารมณ์โกรธในใจ แล้วก็ตามหาตัวเจ้าบ่าวเมื่อถอดหน้ากากแล้วเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย เธอดื่มเหล้าหนึ่งแก้วเป็นการลงโทษเมื่อดื่มเหล้าเข้าไปหนึ่งแก้ว แม้เธอเป็นคนดื่มเก่ง แต่เหล้าก็ทำให้เธอแสบคอจนสำลักเล็กน้อยนี

ซ่งชิงเหอนึกขำในใจ ย้อนถามทันที “ฉันหลอกอะไรนาย?”“พี่ท้อง ทำไมไม่บอกผม?”ซ่งชิงเหอชะงักเล็กน้อย จู่ๆ ก็นึกถึงที่ตรวจครรภ์ที่เธอลืมไว้บนฝาถังพักน้ำชักโครก เขาคงเห็นมันก็เลยมาหาเธอแต่เธอไม่ได้ท้อง“ที่ตรวจครรภ์อันที่นายเห็น ผลมันคลาดเคลื่อน ฉันไปตรวจซ้ำอีกรอบแล้ว ฉันไม่ได้โกหก นายไม่ต้องมารับผิดชอบฉันด้วย เราสองคนจบกันแค่นี้เถอะ”เมื่อพูดจบ ซ่งชิงเหอเดินหนีเขาขึ้นไปข้างบน แต่โดนเขาคว้าแขนแล้วกระชากอย่างแรงแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับอ้อมกอดอบอุ่นเฉินฉู่เหยาหอบหายใจ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ผ่านไปนานก่อนเขาจะพูดเสียงเบา “ผมคิดถึงพี่”ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหูเธอ ซ่งชิงเหอยืนอึ้ง เธอถามทั้งๆ ที่ยังงงอยู่เล็กน้อย “อะไรนะ?”ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง จากนั้นพูดใหม่ว่า “ผมอยากเจอพี่”เสียงเบาหวิวเหมือนกระซิบซ่งชิงเหอรู้สึกสับสนไปหมด พยายามผลักเขาออก พูดด้วยน้ำเสียงไร้เยื่อใย“เฉินฉู่เหยา เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว นายกลับไปเถอะ”เธอพูดจบแล้วรีบเดินขึ้นไปข้างบนทันทีเฉินฉู่เหยายืนอึ้งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของเธอแล้วหัวเราะเยาะตัวเองเขายอมรับว่าตอนที่เห็นที่ตรวจครรภ์ครั้งแรก

ลมหายใจขาดห้วงทันทีซ่งชิงเหอกำมือโดยไม่รู้ตัวชายหนุ่มมองเธอเพียงแวบเดียว จากนั้นเดินตรงไปที่หัวโต๊ะแล้วเอ่ยทักทายเล็กน้อยแม้เขาอายุยังน้อย แต่มีออร่าความเป็นผู้นำ ใบหน้าไม่มีความน่ากลัวหรือเย่อหยิ่ง แต่กลับทำให้คนรู้สึกไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขา“ประธานเผย เชิญนั่ง เดี๋ยวหัวหน้าโปรเจกต์จะอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้ ถ้าต้องการเพิ่มเติมตรงไหน คุณสามารถเสนอมาได้เลย”ขณะเดินขึ้นไปเวที หัวหน้าโปรเจกต์ที่มีประสบการณ์โชกโชนเจอสายตาของเผยซูเฉินก็ยังอดประหม่าไม่ได้เผยซูเฉินตั้งใจฟังมาก สอบถามจุดสำคัญของโปรเจกต์ได้อย่างตรงประเด็นมากเมื่อถึงคิวซ่งชิงเหอขึ้นไปพูด เขาค่อยๆ เลื่อนสายตามาที่เธอซ่งชิงเหอกำมือเบาๆ ฝ่ามือชื้นเหงื่อเล็กน้อย โชคดีที่เธอเตรียมตัวมาดี ยิ่งพูดยิ่งมีความมั่นใจเมื่อพูดจบ เธอเห็นดวงตาเขาฉายแววชื่นชมอย่างชัดเจนหลังจากนั้นก็ไปเยี่ยมชมโรงงาน ร่วมงานเลี้ยง ทางบริษัทของซ่งชิงเหอเป็นเจ้าภาพ เธอจึงเดินทางไปด้วยบนโต๊ะดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนาน ซ่งชิงเหอดื่มเหล้าแก้วสุดท้าย แล้วขอตัวออกไปเข้าห้องน้ำเธอนั่งอยู่ในห้องน้ำที่กั้นเป็นช่องๆ เหมือนห้องน้ำในห้าง เอามือถ