All Chapters of After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me: Chapter 181 - Chapter 190

“Huwag kang umasta na parang gusto mong kumilala ng isa pang anak kung mahirap ka pa rin!” malakas at puno ng panunuyang sabi ni Tessa.Wala talagang respeto si Tessa kay Brandon. Hindi maintindihan ni Eunice kung paano nito kinaya ang ilang dekadang pagsasama sa ganoong klaseng pressure.Naputol ng mga salita ni Tessa ang katahimikan sa simpleng bahay na balot pa rin ng pagluluksa. Kanina pa pinipigilan ni Eunice ang sarili, pero sa pagkakataong ito, hindi na siya nakatiis.“Pasensya na. Hindi naman ako humihingi ng pera o ari-arian ninyo. Kaya kung kikilalanin man ako o hindi, wala naman itong epekto sa akin,” sagot ni Eunice, halatang naiinis kahit pilit pa ring kalmado ang tono niya.Hindi lang iyon simpleng pagtatanggol sa sarili. Simula pa lang, hindi naman talaga dumating si Eunice para humingi ng kahit ano. Hanggang ngayon nga, hindi pa rin niya kayang tawagin si Brandon na ama o Papa.Tunay nga niyang ama ang lalaki, pero hindi basta-basta mabubura ng relasyon sa dugo ang mga

“Masaya ka bang matulog kasama sina Daddy at Mama?” malambing na tanong ni Hector sa anak niya.Nagkatinginan silang dalawa. Mahinang ngumiti si Hestia, at ang simpleng ngiting iyon ay sapat para mawala ang lahat ng iniisip ni Hector.Mabilis na tumango si Hestia. Mahigpit niyang ipinalibot ang mga kamay niya sa leeg ni Hector, na para bang ayaw na niyang bumitaw. Halatang-halata sa mukha ng bata kung gaano siya kasaya. Maging ang mga mata niya ay halos sumara sa sobrang lapad ng ngiti.“Talaga?” nakangiting sabi ni Hector habang hinahaplos ang buhok ng anak. “Ito ang kama ni Hestia, ha. Kapag dalawang taong gulang ka na, sa sarili mo nang kuwarto ka matutulog. Malaki ka na.”Hindi agad sumagot si Hestia. Bahagya lang niyang itinagilid ang ulo, na para bang sinusubukan niyang intindihin ang sinasabi ng ama. Pero makalipas lang ang ilang segundo, napunta na ang atensyon niya sa maliit na kama sa sulok ng kuwarto.Nakatayo lang si Eunice malapit sa kanila. Nakangiti siyang pinapanood an

Mabigat na napabuntong-hininga si Hector nang makita kung sino ang nakatayo sa harap nila. Napakuyom ang mga kamao niya. Gusto niya itong suntukin. Pero naalala niyang may dalawang anghel siyang kailangang protektahan.“Huwag kang manggulo. Mabuti pang tumabi ka,” sabi ni Hector bago mahigpit na hawakan ang kamay ni Eunice para pakalmahin siya.“Binabati ko lang naman ang dati kong kaibigan. Bawal na ba?”“Hindi tayo magkakilala,” sagot ni Hector.Karga pa rin niya si Hestia sa isang kamay, habang mahigpit namang hawak ng kabilang kamay niya ang kamay ni Eunice. Ramdam niya na malamig at bahagyang nanginginig ang palad ng asawa.“Pasensya na, dadaan kami,” maikling sabi ni Hector habang sinusubukang lampasan ang lalaki. Mas mabuting umiwas na lang. Nasa pampublikong lugar sila at ayaw ni Hector na gumawa ng gulo. Pinipigilan niya ang galit niya.Pero hindi man lang gumalaw ang lalaki. Sa kilos nito, para bang sinasadya nitong harangan ang daan at hamunin siya.“Hindi na ba ako kilala

“Hayaan muna natin siyang ganito. Baka ma-emotional lang ako kapag nakita ko siya ngayon.”Napangiti si Herman, kahit napipilitan lang. Hindi talaga niya maintindihan kung ano ang gusto ng asawa niya.“Susubukan kong puntahan si mom mamaya. Malay natin, magbago ang isip niya at payagan niya akong makipagkita sa kanya,” sabi ni Hector.“Hindi ba tinanggihan ka na naman niya kahapon?”“Oo, pero wala namang masama kung susubukan ko ulit. Ituturing ko pa rin siyang nanay ko,” sagot ni Hector.Hindi na sumagot si Herman. Alam niyang mahirap iyon. Pero kung gusto pa ring subukan ni Hector, hayaan na lang niya.Dumating si Eunice sa panaderya. Pagod pa rin ang mukha niya. Parang sunod-sunod siyang nakatanggap ng mga pagsubok—isang biglaang kasal at pagkawala.Gusto lang niyang magpalipas ng oras sa tindahan.“Welcome, Ma’am Eunice.” Masayang sinalubong ni Nami si Eunice matapos itong ilang araw na hindi pumasok sa tindahan.“Salamat, Nami.”“Hindi sumama si Hestia?” tanong ni Nami nang makit

“Papa!” sigaw ni Ara nang marinig ang sinabi ng ama niya.Pero nagpatuloy lang si Brandon sa pagpunta sa kuwarto. Kinuha niya ang maleta sa ibabaw ng aparador at sinimulang ilagay ang mga damit niya. Doon lang niya napansin na kakaunti lang pala talaga ang mga damit niya.Sa lahat ng panahong iyon, nakatuon lang siya sa paghahanap ng pera at pagbabayad ng mga utang kung saan-saan. Maging siya mismo, hindi na niya alam kung paano maging masaya.Nagulat si Tessa, pero sandali lang. Pagkatapos, kinuha niya ang pera at itinago. Saka siya sumunod sa kuwarto.Sa may pintuan, nakatayo si Tessa habang naka-cross ang mga braso at pinapanood ang mag-ama. Patuloy na niyayakap ni Ara ang ama niya habang umiiyak, habang tapos na ring ilagay ni Brandon ang lahat ng damit niya sa maleta.“Malaki ang halaga ng kidney. Bakit limampung daang piso lang?” tanong ni Tessa.“Sinabi ko na sa ’yo. Binayaran ko na lahat ng utang at iyon na lang ang natira. Pagkatapos nito, sina Ara at Charity na lang ang susu