All Chapters of After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me: Chapter 191 - Chapter 200

“Bitawan mo ang kamay ko,” mahinang sabi ni Amelia pero mariin ang tono niya.“Malaki na si Hector. Matanda na siya.”“Hindi naman habang-buhay magiging bata si Hector. Siyempre, lalaki rin siya,” sagot ni Amelia.Tama naman ang sagot niya. Imposibleng nanatiling bata ang anak na iniwan niya noon.At saka, minsan nang pumunta si Hector sa bahay niya. Siguradong alam niya kung gaano na kalaki ang anak niya ngayon.“May asawa na siya at may anak na rin. Lola ka na ngayon. Kahit kaunti, wala ka man lang bang naaalala tungkol sa kanya?” tanong ni Herman.Malalim ang tingin ni Herman kay Amelia. Nang magtama ang mga mata nila, agad na umiwas ng tingin si Amelia.Mabilis at madiing inalis ni Amelia ang kamay ni Herman, kaya napilitan itong bumitaw.“Mabuti naman. Ibig sabihin, mas maayos na ang buhay niya,” sagot ni Amelia.“Pumunta siya sa iyo noon, hindi ba?”Hindi agad sumagot si Amelia. Umiling lang siya at malalim na bumuntong-hininga.“Hindi siya pumunta roon para pilitin kang kilalan

“Okay na ito, Anak,” mahinang sabi ni Brandon.“Kulang ang hangin dito,” sagot ni Eunice.“Hindi rin naman palaging nandito si Papa, Anak. Sa gabi lang pagkatapos ng trabaho at kapag day off. Sapat na ang mga bintana sa harap at likod para may hangin.”Patuloy na tumatanggi si Brandon dahil ayaw niyang maging pabigat kay Eunice.Sa mga sinabi ni Eunice, nalaman niya kung gaano kahirap ang buhay nito noon. Bata pa lang si Eunice, nakatira na ito sa masikip na lugar.Simple lang ang buhay niya noon at halos wala silang maayos na makain o magamit. Ipinagkatiwala siya sa ibang tao para alagaan. Kaya hanggang ngayon, kabisado pa rin ni Eunice ang pakiramdam ng pamumuhay sa isang masikip na bahay.Para kay Brandon, isa iyong malaking sampal sa kanya. Lahat ng iyon ay nangyari dahil naging iresponsable siya. Gusto lang niyang mamuhay nang maginhawa, pero hindi niya alam kung paano gampanan ang kanyang mga responsibilidad.“Puwede tayong maghanap ng simpleng bahay, Pa,” alok ni Hector.Hindi

“Baka mapansin tayo ng guard,” biro ni Eunice.Napatawa si Hector. Talagang hirap siyang magpigil kapag malapit si Eunice. Hanggang ngayon, may kakaibang dating pa rin ang asawa niya na hindi niya kayang balewalain.“Sige na, tara na. Papasok na tayo. Gusto mo pa namang bumili ng popcorn, ’di ba?”Tumango si Eunice. Inayos niya ang buhok at damit bago kunin ang bag na nasa tabi niya.Binuksan ni Hector ang pinto para sa kanya. “Mauna ka, Reyna ko.”“Ang corny mo na rin ngayon,” natatawang sabi ni Eunice.“Gagawin ko ang lahat para mapasaya ang mag-ina ko.”“Salamat.”Magkahawak-kamay na naglakad sina Eunice at Hector papasok sa mall. Kitang-kita kung gaano sila ka-sweet at bagay sa isa’t isa. Isang guwapong lalaki at magandang babae na magkasama—hindi nakapagtatakang may ilang napapalingon at palihim na sumusulyap sa kanila. Kung hindi sila kilala, malamang iisipin ng iba na bagong kasal pa lang sila at wala pang anak.Tumunog ang cellphone ni Eunice mula sa loob ng bag niya. Agad niy

“Sige na, umuwi na tayo,” pagsuko ni Hector.“Oo nga. Ano pa bang ginagawa natin dito? Gusto mo bang dito na tayo magpalipas ng gabi?”“Oo, love,” biro ni Hector.Muling pinaandar ni Hector ang sasakyan. Paminsan-minsan ay palihim siyang sumusulyap kay Eunice habang nakangiti.Ngayong mag-asawa na sila, marami siyang bagong natutunan tungkol kay Eunice.Dati, ang alam niya, sobrang lambing at mahinahon ni Eunice. Hindi ito madaling magalit at halos wala siyang nakikitang dahilan para magtampo ito. Pero ngayon, napagtanto niyang babae pa rin si Eunice—may sarili ring topak, tampuhan, selos, at mga kakaibang paraan ng pagpapakita ng nararamdaman.At may isang bagay na malinaw na malinaw kay Hector ngayon:Hindi kailanman nagkakamali si Eunice.At kung sakaling magkamali man siya, malamang kasalanan pa rin ni Hector.Kaya kapag may problema silang dalawa, si Hector ang unang kailangang magpakumbaba at humingi ng tawad. Kapag galit si Eunice, kailangan niyang makinig at hayaan muna itong

“Kung tutuusin, baka nagkataon lang talaga ang lahat ng ito,” sabi ni Ara matapos sandaling mag-isip.Tiningnan ni Eunice ang magandang babaeng nakaupo sa tabi niya. Hindi niya man lang alam kung ilang taon na si Ara o kung ano ang ginagawa nito sa buhay.Pero nang makita niya ang lungkot sa mga mata nito, na para bang napakarami nitong kinikimkim, hindi niya maiwasang maalala ang sarili niya noon. Ang pinagkaiba lang, dati, problema niya ay pera at ang hirap ng buhay kasama ang mga magulang niyang kapos sa lahat.“Ano’ng ibig mong sabihin?” tanong ni Eunice.“Hindi pinili ni Papa ang lahat ng ito dahil sa’yo. Pagod na rin siguro siya sa sitwasyon namin. Baka naramdaman niyang ito na ang tamang pagkakataon para magsimula ulit. Tapos, dahil nalaman niyang nandito ka, naisip niyang baka panahon na rin para itama ang pagkukulang niya sa’yo.”“Ara, ayokong makialam sa mga problema ng pamilya ninyo,” sabi ni Eunice.Iyon ang pinakainiiwasan niya. Ayaw niyang malaman ang mga problema sa pam