All Chapters of After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me: Chapter 271 - Chapter 280

“Noon din, madalas maglilihi si Amelia noong buntis siya kay Hector. Pero wala naman siyang hinahanap na mahirap hanapin. Lahat naman ay nahahanap namin, kaya hindi rin naging pala-laway si Hector,” natatawang sabi ni Wendy.Tumango si Herman. “Hindi ko alam. Hindi rin naman niya sinabi sa akin.”“Ayaw ka lang niyang mabigatan. Naiintindihan niya kasi ang sitwasyon niya at ang sitwasyon mo.”Samantala, kabababa lang ni Hector mula sa isang nagtitinda ng prutas na walang dala. Hindi niya akalaing ganoon kahirap maghanap ng hilaw na mangga.“Ang hirap pala talagang hanapin. Pero bakit may mga hinog naman?” bulong ni Hector habang muling umupo sa driver's seat. Muli niyang pinaandar ang sasakyan at nagpatuloy sa paghahanap kung saan may nagtitinda ng hilaw na mangga.“Para sa anak at asawa ko, hindi ako puwedeng sumuko. Kailangan kong makahanap ngayong gabi,” sabi pa niya.Ilang beses pa lang nakapaglibot si Hector sa lungsod na ito mula nang tumira siya rito, at mabibilang lang sa dalir

“Hindi naman talaga tayo magkakilala. Bakit kailangan pa nating magkakilala ngayon?” tanong ni Eunice.Sobrang inis ni Eunice. Buong buhay niya, hindi niya naman kilala ang pamilya niya. Tapos bigla na lang may tumawag sa kanya at mapilit pa kung makapagsalita.“Ako rin, ayokong makilala ka kung hindi lang dahil sa lintik na last will and testament na ’to!”“Wala akong pakialam,” sagot ni Eunice.“Pirma mo lang ang kailangan ko!” sigaw nito.Agad na ibinaba ni Eunice ang tawag. Pati cellphone niya ay pinatay na rin.Nagtatakang tumingin si Wendy kay Eunice. “Anong nangyari?” mahinang tanong niya.“Baliw ’yung tumawag. Hindi naman kami magkakilala, tapos biglang namimilit na kailangan daw ang pirma ko.”Lalo pang nagtaka si Wendy. “Anong ibig mong sabihin?”“Ang sabi niya, kuya raw siya ng nanay ko.”“Tapos?”“Kinukuha niya ang bahay nina Mama at Papa. Ngayon, mukhang gusto niyang ibenta, pero may iniwang habilin si Papa na kailangan ang pahintulot at pirma ko bago maibenta ang bahay,”

“Pero hindi kita masasamahan, ha. Buntis si Mama,” paliwanag ni Eunice.“Okay lang. Sasama ako kay Daddy,” mabilis na sagot ni Hestia.“Sige. Sumama ka na lang kay Daddy. Ako na lang dito sa bahay,” sa wakas ay sabi ni Eunice.Napailing na lang si Eunice sa sobrang pagkasabik ng anak niya, gayong isang buwan pa bago ito magsimulang pumasok sa school.Nang araw na iyon, dinala ni Hector si Hestia sa isang mall. Dumiretso sila sa isang shoe store.Ang liksi ni Hestia sa pagpili ng mga gamit, hanggang sa halos hindi na makasabay ang saleslady.“Sorry, Ma’am. Sobrang excited lang talaga ng anak ko na pumasok sa school,” nahihiyang sabi ni Hector.“Okay lang po, Sir. Ang cute naman ng anak ninyo,” magiliw na sagot ng saleslady.Ngumiti si Hector at sinundan ulit si Hestia, na sa huli ay pumili ng dalawang pares ng pink na sapatos.“Isang bag lang. Para saan pa ang dalawang bag?” tanong ni Hector nang kumuha rin si Hestia ng dalawang pink na bag.“Paano ako papasok sa school kapag nabasa ’y

“Maghihintay ako.”Sa kabilang linya, napangiti nang matagumpay si Mara. Nagawa niyang mahulog si Hector sa bitag at pumunta sa inuupahan niyang bahay.Samantala, nagmamadaling pumunta si Hector sa inuupahan ni Mara dahil nagkataong hindi naman kalayuan ang kinaroroonan niya.Tinawagan ni Hector si Eunice, pero hindi sumagot ang kanyang asawa. Baka nagpapahinga ito at hindi narinig ang tawag niya.Pero nag-iwan pa rin ng mensahe si Hector para sa kanyang asawa. [Love, tumawag sa akin si Mara kanina. Sabi niya, dinudugo raw siya. Nagkataong malapit ako sa lugar niya, kaya pupuntahan ko siya.]Pagkatapos noon, agad na pinabilis ni Hector ang sasakyan niya

Hinawakan ni Hector ang kamay ni Eunice at sabay silang umalis sa lugar na iyon.Samantala, kanina pa naghihintay sa labas si Herman at minamasdan ang mga nangyayari. Nang makita niyang maayos na ang sitwasyon, pinili niyang huwag nang pumasok.“Eunice, pakinggan mo naman ang paliwanag ko,” biglang sabi ni Mara habang lumuluhod sa harap ni Eunice.Hinarangan niya ang daan ni Eunice habang umaagos ang kanyang mga luha, ginagamit ang pag-iyak bilang paraan para maawa ulit sa kanya si Eunice.“Tumabi ka. Dadaan ako,” malamig na sabi ni Eunice.“Eunice, hindi ko kailanman sinadyang saktan ka. Humingi lang ako ng tulong kay Sir Hector, at hindi ko akalaing hahantong ito sa ganito.”