All Chapters of After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me: Chapter 261 - Chapter 270

“Hoy, Mara. Anong nangyari sa'yo?” nag-aalalang tanong ni Eunice nang marinig niyang umiiyak ang kaibigan.“Eunice, pupunta ako sa bahay ninyo ngayon, ha.”“Oo, nasa bahay lang ako. Pero baka isang linggo o dalawang linggo mula ngayon, lilipat na kami.”Nagawa pa ring isingit ni Eunice ang impormasyong iyon sa kaibigan. Hindi talaga siya puwedeng magbaba ng tawag hangga't hindi niya naipapaalam ang gusto niyang sabihin.“Ano kayang nangyari kay Mara?” pagtatakang tanong ni Eunice matapos ang tawag.Sa huli, tinawagan naman ni Eunice si Brian. Sigurado siyang bilang boyfriend ni Mara, alam nito kung ano ang problema.“Nasaan ka, Brian?” tanong ni Eunice nang sagutin nito ang tawag.“Nasa labas ako ng siyudad, Ate,” sagot ni Brian.“Ahhh…” Kumunot ang noo ni Eunice nang makarinig siya ng mahinang ungol sa likuran ni Brian. Kanina pa sana niya gustong magtanong tungkol kay Mara, pero bigla niyang ipinagpaliban iyon.Agad na naunawaan ni Eunice ang sitwasyon. Alam niyang hindi si Mara ang

“Bakit hindi mo na lang agad sinabi sa akin?” tanong ni Eunice kay Brian na ngayon ay nakaupo sa harap niya.Gaya ng ipinangako ni Brian noong nakaraang araw, talagang pumunta siya sa bahay ni Eunice.“Buntis ka na nga, masama naman kung dadagdagan ko pa ang iniisip mo sa pamamagitan ng pagkukuwento tungkol sa problema ko.”“Hindi naman. Hindi naman nakikinig ang anak ko.”Tumawa si Brian nang makita ang masayang mukha ni Eunice. Natutuwa siyang makita na hindi na maputla at nanghihina ang ate niya.“Ngayon, tapos na ang lahat, Ate. Wala na akong magagawa.”Yumuko si Brian at tinitigan lamang ang mga paa niyang nakalaylay mula sa gazebo.Hinawakan ni Eunice ang kamay niya. Naiintindihan niya ang nararamdaman ni Brian. Sa lahat ng panahong iyon, pinoprotektahan ni Brian si Eunice at Mara. Pero nang maging sila na ni Mara, hindi rin pala niya ito naprotektahan.“Pero hindi ibig sabihin na kailangan mong ilabas ang galit mo sa pakikipagtalik sa ibang babae,” sabi ni Eunice.Tumawa si Bri

Mukhang talagang hindi nasisiyahan si Mara sa ginawa ni Eunice. Gusto nitong manatili malapit kay Eunice para maramdaman niyang may nag-aalaga at may nagmamalasakit sa kanya. Pero pinili pa rin ni Eunice na umalis.“Mara, sinabi ko naman sa’yo simula pa lang na lilipat ako sa bahay na ito. At pumayag ka naman. Tsaka, bakit kailangan mong manatili malapit sa akin? May sarili akong pamilya.”“Eh, kapag may nangyari sa akin, sino ang puwede kong hingan ng tulong? Wala naman akong kakilala rito, Eunice. Bakit ang dali sa’yo na iwan ako rito nang mag-isa? Wala na rin si Tita Wendy rito.”Kahit ano ang sabihin ni Eunice, gusto pa rin ni Mara na sisihin siya. Sa lahat ng bagay, si Eunice pa rin ang mali dahil iniwan daw niya itong mag-isa.“Mara, hanggang dito na lang ang maitutulong ko sa’yo. Hindi na ako puwedeng gumawa pa ng higit doon. Sigurado akong kaya mong makihalubilo sa mga tao rito. Marami rin namang kapitbahay dito. Basta, kailangan mong subukan na kayanin ang lahat nang mag-isa.

“Dito na lang tayo magkape, gaya noong dati na madalas tayong tumatakas papunta sa rooftop para magkape. Kaso hindi ’to rooftop,” natatawang sabi ni Eunice.“Bawal kang magkape,” paalala ni Febi.“Oo nga. Juice na lang ang ipapalit natin sa kape ngayon.”Natawa si Febi.“’Wag kang malungkot. Hindi pa kita nakitang ganyan,” sabi ni Eunice.“Anong tingin mo sa isang biyuda?” tanong ni Febi na malungkot ang mukha.Hinawakan ni Eunice ang kamay ni Febi. “Status lang naman ’yon, at wala namang problema sa akin. Naranasan ko na rin naman maging ganoon.”“Ah, oo nga. Sa sobrang saya mo ngayon, nakalimutan kong naging biyuda ka rin pala,” natatawang sabi ni Febi.“’Wag kang malungkot. Anuman ang status mo, maging biyuda ka man o kung ano pa ang tawag doon, wala akong pakialam.”“Eunice, tungkol lang ba talaga sa pagkakaroon ng anak ang pag-aasawa?” tanong ulit ni Febi.Umiling si Eunice. “Hindi. Ang tunay na pagsasama ng mag-asawa ay tungkol sa pagiging katuwang ng isa’t isa. Bonus lang ang a

Mukhang nakahinga nang maluwag ang nanay niya, dahilan para kumunot ang noo ni Febi. Nagtaka siya sa reaksyon ng ina. Hindi niya alam kung ano ang nangyari habang wala siya.“Bakit, Ma?” tanong ni Febi.“Wala naman. Nag-aalala lang ako dahil hindi ka pa umuuwi.”“Hindi naman ako gagawa ng kung ano-ano, Ma.”“Naniniwala ako sa ’yo.”Hindi pa man nakapagpahinga at nakapagpalit ng damit si Febi, nakarinig na siya ng kaguluhan sa labas ng bahay. Kaya agad siyang lumabas para tingnan kung ano ang nangyayari.Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya. Hindi man lang nakahanda si Febi at hindi niya nagawang umiwas.Dumating pala ang biyenan niyang galit na galit. Hinawakan lang ni Febi ang pisngi niya. “Bakit, Ma?”Nag-init na rin ang ulo ng mga magulang niya. Handa pa ngang gumanti ang nanay niya sa ginawa ng biyenan niya. Pero umiling si Febi at tumingin sa CCTV na nakakabit sa terrace. Tumango ang tatay niya, naintindihan agad na gagawin iyong ebidensya ni Febi.“Nagtanong ka pa.