All Chapters of ยุค 90s หมิงไม่ใช่เด็กแล้วนะ หึงเป็นแล้วด้วย: Chapter 41 - Chapter 50

“เซียนเซียนพี่มีเรื่องเกี่ยวกับตระกูลหลินจะบอก” ถงถงเพิ่งประชุมกับทีมแพทย์เมื่อเช้า และคิดว่าเรื่องนี้สมควรให้เซียนเซียนรับรู้ด้วย เพราะว่าเกี่ยวกับบิดาบังเกิดเกล้าของเธอ แม้จะเกี่ยวกับเรื่องความลับของคนไข้ หากว่าคนผู้นั้นไม่ยุ่งกับเซียนเซียนเธอก็จะไม่ยุ่งกับเขา แต่นี่ไม่ใช่! ไม่แน่ว่าต่อจากนี้อาจจะมีข่าวที่ทำให้น้องทั้งสองของเธอต้องปวดหัว “อะไรเหรอคะพี่ถง” “หลินหลี่เจี๋ยติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์มาประมาณห้าปีแล้ว ตอนนี้เขากำลังรักษาตัวอย่างเงียบ ๆ แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะอยู่ในเมืองนี้ ทั้งที่ปกติจะอยู่แถวท่าเรืออีกเมือง ท่าทางเขาไม่อยากพบใคร แต่มีคนเห็นว่าเขาไปแถวบ้านเสี่ยวหมิงเมื่อเช้านี้” เสี่ยวหมิงเบิกตากว้าง นี่คนผู้นี้มาบ้านเขาเลยงั้นเหรอ คนที่เฝ้าบ้านไม่รู้จักระวังให้หมิงเลย เจ้าตัวเชื้อโรคนี่จะมาทำอะไรเซียนเซียนหรือเปล่านะ แต่เซียนเซียนไม่ได้คิดเช่นนั้น ติดเชื้อมาห้าปีก็หลังจากที่ตัดขาดเธอได้สามปี ดังนั้นคนที่นำพาให้เขาต้องติดเชื้อเป็นใครกัน “แม่ของเมิ่งจือซีงั้นเหรอคะ” ข้อสันนิษฐานที่เป็นไปได้มากที่สุด เพราะ

เสี่ยวหมิงกลับมาบ้านก็เงียบเหงา อาเหล่ยเรียนจบก็ไปเป็นแพทย์อาสาเพื่อหาประสบการณ์ หนึ่งเดือนจะกลับมาเยี่ยมบ้านสักครั้ง และเซียนเซียนก็ยังต้องอยู่บ้านของพี่เขย ดังนั้น...หมิงก็หนีออกจากบ้านไปนอนบ้านพี่เขยดีกว่า สองเท้าของเสี่ยวหมิงก้าวไปในบ้านพี่เขยที่คุ้นเคยกันดีอย่างมั่นใจ แต่ทว่ากลับได้ยินเสียงผลักไสที่ดังจากโซฟารับแขกดังขึ้น “บ้านช่องไม่ยอมอยู่ คิดแต่จะวุ่นวายที่บ้านฉัน”หานอวี้เหิงเห็นน้องชายภรรยากระสับกระส่ายทุกครั้ง และแน่นอนเขาย่อมชอบอกชอบใจ เพราะเมื่อก่อนเจ้าแสบก็ทำกับเขาเอาไว้เยอะ “พี่เขย...นี่ไม่ทำงานทำการ ปล่อยให้พี่สาวหมิงทำงานเหน็ดเหนื่อยแล้วยังต้องกลับมาทำอาหารให้อีก แถมยังไล่หมิงที่คิดจะมาช่วยพี่สาวทำอาหาร น่าจะให้กินข้าวคลุกเกลือจริง ๆ หมิงจะบอกอะไรให้นะ คนที่ไม่รู้จักบุญคุณน่ะ ทำดีให้ตายภรรยาก็ไม่รักหรอกพี่สาวหมิงก็ยังสาวยังสวย ไม่แน่ว่าพี่เขยคนใหม่ของหมิงจะร่ำรวยและหล่อเหลากว่ามาก เดี๋ยวนี้เขานิยมคบแฟนเด็กกว่า รุ่นพี่แพทย์ของอาเหล่ยใบหน้าหล่อเหลา สมควรแนะนำให้พี่สาวรู้จัก ทำงานสายเดียวกันย่อมเข้าใจกันดี” “ฉันหยอกนายเล

งานของเซียนเซียนเริ่มยุ่ง แต่ทว่าหมิงก็ยุ่งเช่นกัน ที่ร้ายกว่านั้นก็คือผู้ช่วยผู้กำกับที่ท่าทางสนิทสนมกับเซียนเซียนนี่สิ หมิงรับไม่ได้เลยจริง ๆ แต่ก็รบกวนการทำงานของเซียนเซียนไม่ได้เหมือนกัน หมิงไม่อยากโดนเซียนเซียนโกรธนี่นา จนมานั่งหงอยอยู่บ้านพี่เขย แต่พี่เขยก็ขยันกวนใจหมิงด้วยการนัดสังสรรค์กับเหล่าพี่เขยทั้งหลาย แต่หมิงไม่มีอารมณ์จะเสวนาด้วยหรอกนะ กำลังเบื่อ! “พบหมาหงอยหนึ่งตัวกำลังหน้างอ” หานอวี้เหิงเปิดก่อนเป็นคนแรก แม้รู้ว่าน้องภรรยาอารมณ์ไม่ดี หมิงหันหน้าไปอีกฝั่งไม่อยากมองหน้าพี่เขย เพราะว่ากำลังหาวิธีที่ให้หมิงกับเซียนเซียนมีสถานะที่ชัดเจนกันอยู่ คนอื่นจะได้ไม่มายุ่งของของหมิง “หมาไม่มองด้วยสิพี่ใหญ่เหิง” นั่นเสียงสหายหลี่ สงสัยลืมแล้วว่าหมิงปากเป็นยังไง คนพวกนี้นี่! “อย่างนี้เรียกว่าหมาเมินหรือเปล่านะ” นี่ก็เสียงพี่เฉิง เอากันเข้าไป ไม่แหย่หมิงสักวันสงสัยจะกินข้าวไม่อร่อย บางทีหมิงก็อยากหนีคนพวกนี้เข้าไปอยู่สงบ ๆ ในป่าสักพักเหมือนกัน หมิงเบื่อมาก! หมิงที่มองซ้ายขวาเพื่อหาที่นั่งสงบสักหน

“พี่หมิงคุยอะไรกับหล่อนคะ” เซียนเซียนหลังจากขึ้นรถแล้วก็พยักเพยิดไปทางตัวประกอบต่างค่ายคนนั้น แต่ทว่าพี่หมิงกลับลุกลี้ลุกลนราวกับทำผิดเสียอย่างนั้น “ปะ...เปล่านะ หมิงไม่ได้ทำอะไรเลย แค่มานั่งรอเซียนเซียนเฉย ๆ เอง แล้วหล่อนโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ มาบังหมิงอีก หมิงกำลังมองว่าเซียนเซียนจะเสร็จธุระเมื่อไหร่เท่านั้นเอง หมิงไม่ได้แก้ตัวนะ เซียนเซียนก็เห็นว่าหมิงไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวหล่อนสักนิด ลูกไม้แค่นั้นทำอะไรคนฉลาด ๆ แบบหมิงไม่ได้หรอก” อื้ม...ไม่ได้ร้อนตัวเลยสักนิด เชื่อแล้ว “เหรอคะ?” “อื้อ...หมิงสาบานต่อถนนเลยนะ หมิงน่ะเป็นคนดี ไม่เคยเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนไหน ยกเว้นเซียนเซียนคนเดียว” หวังเซียนเซียนหันหน้าไปอีกข้างลอบยิ้ม ยิ่งเธอทำนิ่งเฉย พี่หมิงยิ่งร้อนรนมากขึ้นจนน่าขันเสียจริง นี่สินะเหล่าพี่เขยของพี่หมิงถึงรุมกันแกล้ง พอตอนแก้ตัวน่ารักแบบนี้นี่เอง “นี่เซียนเซียนฟังหมิงอยู่หรือเปล่า หมิงพูดจริง ๆ เลยนะ ไม่ได้โม้สักนิดเดียว” “เชื่อค่ะ” ฮะ...เชื่อเหรอ ทำไมเสียงเย็น ๆ อย่างนี้ล่ะ นี่หมิงผิดอะไรเพราะตัว

หมิงต้องการความชัดเจน แต่มารชอบมาขัดหมิงอยู่ตลอดเลย หมิงจึงต้องพักเอาไว้ก่อนจัดการสะสางงานที่กองเท่าภูเขาให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้มีเวลาคิดว่าจะหาวิธีคุยกับเซียนเซียนเรื่องของเรายังไงดี อีกอย่างตั้งแต่ทะเลาะกันหนักคราวนั้นเซียนเซียนก็ดีกับหมิงมากขึ้นเชื่อฟังหมิงด้วย แม้จะแยกกันไปทำงานแต่ทุกวันหมิงและเซียนเซียนจะหาเวลาอยู่ด้วยกัน นี่ถ้าไม่ใช่คนมีใจแล้วจะเป็นอะไรได้อีก ที่จริงเซียนเซียนออกไปอยู่ข้างนอกเลยก็ได้ แต่เซียนเซียนไม่เรียกร้องไปอยู่ข้างนอกเลยตั้งแต่เรียนจบ หากไม่ใช่อยากอยู่กับหมิงแล้วจะเป็นอื่นได้อีกเหรอ ยิ่งคิดหมิงก็ยิ่งชุ่มชื่นหัวใจ จากที่จะสะสางงานกลายเป็นนั่งฝันหวานอยู่ลำพัง ‘เฮ้อ...แทบรอวันที่เซียนเซียนสารภาพรักกับหมิงไม่ไหวเลย’ แต่ใครจะรู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเร็ว เมื่อเซียนเซียนโทรมาหาหมิงตั้งแต่ยังไม่เลิกงาน “ฮัลโหลเซียนเซียนเหรอ” (ค่ะพี่หมิง ฉันมีเวลาว่างสามวัน เราไปเที่ยวทะเลกันดีไหมคะ) หมิงมองกองงานที่รอหมิงจัดการแล้วก็ยิ้มหวาน ก่อนจะเอ่ยตอบทันที “หมิงว่างมาก ไม่มีงานอะไรค้างเล