All Chapters of ยุค 90s หมิงไม่ใช่เด็กแล้วนะ หึงเป็นแล้วด้วย: Chapter 21 - Chapter 30

หานอวี้เหิงหมั่นไส้เจ้าเสี่ยวหมิง ทำเป็นป้องปากแต่ด่าเขาฉ่ำแบบไม่ได้เคารพสักนิด แถมด่าซึ่ง ๆ หน้าด้วยเสี่ยวหมิงยืนคุยกับร้านโน้นร้านนี้ที จนได้รู้ว่าข่าวที่คนในตลาดรู้ว่าหมิงไม่สบายมาจากพี่เขย เพราะมาซื้อของกินไปให้หมิงและขายหมิงให้ชาวตลาดไปเรียบร้อยแล้วหมิงเจ็บใจนัก อย่าให้เป็นทีหมิงก็แล้วกัน พี่เขยเตรียมตัวเลยหมิงจะขยี้ให้เจ็บแสบกว่าหมิงร้อยเท่าพันเท่าซื้อของเสร็จพี่ถงตามหมิงกลับมาที่บ้านด้วย พร้อมทะเลาะกับพี่เขยเรื่องจะมานอนกับหมิงสองวัน เผื่อมีอาการผิดปกติจะได้รู้ล่วงหน้า ส่วนหมิงก็เห็นด้วยเพราะไม่ได้นอนคุยกับพี่สาวตั้งนานแล้ว นี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วนะ อยากย้อนวันวาน แต่มีคนเดียวที่ไม่ชอบใจคือพี่เขย“ถงถงครับ...เดี๋ยวถ้ามีอะไรให้คนโทรไปก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องมานอนที่นี่เลย”“ฉันไม่วางใจค่ะ รอสักสองสามวันเถอะ”เสี่ยวหมิงหรือจะช่วยพี่เขย นอกจากทำหน้าลิงหลอกเจ้าแล้ว หมิงก็ผิวปากเล่นอย่างสบายอารมณ์ จนกระทั่งถึงบ้านและมีรถของตระกูลหลินจอดอยู่ด้านหน้า พร้อมกับมีจีนมุงอยู่หลายคน“คนพวกนี้ยังมายุ่งกับหมิงอีกหรือไง นี่น้องสาวเซียนเซียนของหมิงไม่ได้โดนทำร้ายอีกใช่ไหม” เสี่ยวหมิงว่าก่อนจะรีบลง

“รู้สึกเหมือนกำลังถูกพรากของรักไปหรือไงคะ” คำพูดของภรรยาพลันเรียกสติของหานอวี้เหิงทันที เมื่อครู่อาจจะเป็นวิญญาณใครสักคนเข้าสิงก็เป็นได้ เขาเกิดหวงเจ้าอ้วนขึ้นมาย่อมเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด “ไม่ใช่สักหน่อย” “ไม่ใช่ก็กินข้าวกลางวันแล้วกลับไปบ้านได้แล้ว ลูก ๆ รออยู่” ถงถงไล่สามีกลับบ้าน เพราะวันนี้เธอจะอยู่กับน้องชายทั้งสองที่นี่ หานอวี้เหิงรู้ว่าของรักที่กังวลว่าจะถูกพรากไปเป็นภรรยาต่างหาก นี่แหละที่เขาไม่ต้องการ ‘เขาไม่อยากแยกจากภรรยา...’ แต่ทำยังไงได้ถึงจะทัดทานก็ทำไม่ได้อยู่ดี แค่อดใจรอมารับภรรยาพรุ่งนี้พร้อมกับลูก ๆ ก็พอ เวลาผ่านไป...หลินเซียนเซียนรู้สึกได้ว่าพี่เสี่ยวหมิงน่ารักมาก ดูแลดีทุกอย่างตั้งแต่ที่บ้านจนถึงที่โรงเรียนและไม่มีใครกล้ารังแกเธอได้อีก นับว่าวางแผนครั้งเดียวทำให้ชีวิตเธอสงบสุข และเมื่อสิ้นเทอมเมิ่งจือซีก็ย้ายโรงเรียน ทำให้เธอไม่ต้องเจอสายตาที่ไม่เป็นมิตรอีกต่อไป หลังจากนั้นเธอได้ข่าวว่าพ่อของเธอขายบ้านและย้ายไปทำธุรกิจที่เมืองอื่นและข่าวหลังจากนั้นไม่ได้ติดตามอะไรต่ออีก เธอตั้

คุนหมิงขับรถไปจอดหน้าหอพักของเซียนเซียน และก็ช้าไปก้าวหนึ่งเมื่อเจ้าเด็กหนุ่มนั่นเรียกแท็กซี่และพาเซียนเซียนออกไปแล้ว หมิงจึงต้องตามไปที่บาร์ “ไอ้บ้า...นี่พามาบาร์ลึกลับในตรอกแบบนี้ต้องการทำอะไรเซียนเซียนกันแน่” เสี่ยวหมิงบ่นตลอดทาง ไม่ต้องถามเรื่องไฟแดงว่าจอดไหม ไม่ชนใครก็บุญแล้ว พ่อบ้านเจียงที่นั่งมาด้วยอกสั่นขวัญหาย สุดท้ายก็ถึงที่หมายสักที ประตูไม้สีน้ำตาลในบาร์เล็ก ๆ ของเมืองถูกผลักเข้าไปพร้อมกับกระดิ่งที่หน้าประตูดังเป็นสัญญาณว่ามีคนเข้าร้าน กลิ่นบุหรี่ตีแสกหน้าทันทีที่ก้าวเข้ามา ทำให้เสี่ยวหมิงขมวดคิ้วจนผูกเป็นปม แสงไฟสลัวที่พอให้เห็นทางเดินแต่ไม่สว่างพอจะเห็นว่าใครทำอะไร หรือเห็นหน้าใครได้ชัด ๆ ทำให้หมิงอยากสั่งติดไฟให้สว่างทั้งร้านจริง ๆ “กลิ่นบุหรี่ขนาดนี้ เซียนเซียนไม่แพ้หรือไง” เสี่ยว หมิงบ่นไม่หยุดตั้งแต่เข้าร้าน พลางสอดส่องหาคนตัวเล็ก ที่หมิงเฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดี “นี่เหรอไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่จะมาจีบเซียนเซียนของหมิง ยังไม่มีปัญญาพาไปออกเดตที่ดี ๆ อย่าหวังจะได้พรากเซียนเซียนออกไปจากอกหมิงได้เลย หมิงไม่ยอมหรอก” พ่

“ฉันไม่เป็นไร” เซียนเซียนเสียงแข็งทื่อทั้งไม่มองสบตาพี่หมิง บอกให้รู้ว่าครั้งนี้เธอโกรธจริง ๆ เสี่ยวหมิงเห็นดังนั้นแล้วพลันทำสีหน้าสลด แต่ก็ไม่ยอมปล่อยเซียนเซียนทั้งพยุงเธอออกไป แล้วสั่งให้คนจัดการเรื่องในร้านให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองรีบพาเซียนเซียนขึ้นรถ พ่อบ้านเจียงสั่งพร้อมยื่นนามบัตรให้เก็บค่าเสียหายที่ใคร คนของร้านก็ปาดเหงื่อทันที เขารู้แล้วว่าคุณชายหมิงที่ก่อเรื่องนั้นสามารถซื้อได้ทั้งร้าน อย่าว่าแต่ร้านเลย ทั้งตึกก็ซื้อได้ ใครบ้างไม่รู้จักน้องชายคนเก่งของคุณชายใหญ่หาน บรรยากาศในรถอึมครึมไปทันที เมื่อเสี่ยวหมิงและเซียนเซียนนั่งรอพ่อบ้านเจียง เมื่อพ่อบ้านเจียงขึ้นรถก็ออกรถทันที เส้นทางย่อมเป็นคฤหาสน์ของคุณชายหมิงอยู่แล้ว จนเมื่อถึงหน้าบ้าน คุณหนูเซียนเซียนเดินลงรถแบบไม่รอให้คนมาเปิดให้ คุนหมิงเองก็รู้สึกอึดอัดเช่นกัน แต่วันนี้เขาไม่ผิด ยังไงเขาก็ไม่ผิด เพราะเขาปกป้องเซียนเซียนต่างหากเขาถึงได้ทำรุนแรง จะผิดก็แค่ทำให้เซียนเซียนเจ็บ เซียนเซียนเดินมาหยุดรอตรงกลางห้องโถง จากนั้นหันหน้ามาเผชิญกับเสี่ยวหมิง พร้อมกับเอ่ยขึ้น

“ทำไมพี่เขยยังไม่ไปทำงานอีก” เสี่ยวหมิงนั่งลงข้าง ๆ แล้วก็มีคนเอาอาหารเช้ามาเสิร์ฟ จากนั้นพี่สาวเดินออกมาจากในครัวพร้อมกับจานไข่ดาว ไส้กรอก หมูกรอบ หมูแดงกุนเชียง และของอื่น ๆ ที่ หมิงชอบกินอีกสองจานใหญ่ ๆ แต่ที่สะดุดตาที่สุดเห็นจะเป็นน้ำเขียว ๆ ในแก้วที่วางตรงหน้าหมิงคล้ายน้ำผักเสียมากกว่า จนหมิงถึงกับส่ายหน้าหวือ “นี่น้ำอะไรพี่ถง” เสี่ยวหมิงถามพลางเอานิ้วบีบจมูกไปด้วย เพราะรู้สึกว่ากลิ่นเฝื่อน ๆ มันไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่นัก แต่พี่สาวไม่ทันได้ตอบพี่เขยตัวแสบของหมิงก็แย่งตอบเสียก่อน “น้ำใบบัวบกยังไงล่ะ แก้ช้ำใน อกหักไม่ใช่เหรอเราอ่ะ” เสี่ยวหมิงค้อนสายตามองพี่เขยอย่างขุ่นเคือง ไม่ช่วยยังมาซ้ำเติมหมิงอีกด้วย ให้ตายสิหมิงยอมไม่ได้เลยจริง ๆ นะ “นี่พี่เขย...หมิงน่ะเคยช่วยให้พี่เขยสมหวังในรักนะ ทำไมพอถึงคิวหมิงบ้างเอาแต่ทับถมอย่างนี้ล่ะ ไม่รู้จักบุญคุณชีวิตไม่เจริญหรอกนะ หมิงจะบอกไว้ให้” เสี่ยวหมิงพูดจบสีหน้าตัดพ้อก็ผุดขึ้น จากนั้นดึงจานอาหารเช้าที่พี่ถงนำมาวางให้กินอย่างเอร็ดอร่อย แม้ในใจจะชอกซ้ำเต็มทีก็ตาม