All Chapters of ยุค 90s หมิงไม่ใช่เด็กแล้วนะ หึงเป็นแล้วด้วย: Chapter 61 - Chapter 70

“กลับกันเถอะค่ะ”เสี่ยวหมิงขัดใจ แต่ก็ต้องตามใจพลางคิดว่าวันนี้หมิง ต้องกลับบ้านหมิงเลยดีกว่า พร้อมกับขนเสื้อผ้าเซียนเซียนไปอยู่ห้องของหมิงเลย จะได้ไม่เสียเวลาเดินมานอนอีกห้องจากนี้หมิงไม่ยอมแยกจากเซียนเซียนเด็ดขาดทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันจนถึงเย็นก็ได้เวลากลับบ้าน และเมื่อถึงบ้านพี่เขย ใบหน้ายักษ์ของทั้งพี่สาวและพี่เขยก็จ้องมา“กลับได้สักทีนะ”เสียงดุ ๆ เหมือนเด็กแอบไปทำผิดมาทำให้หมิงถอนหายใจ“อย่ามาพูดอย่างนั้นนะ หมิงแค่ไปพักผ่อนทำงานมาทั้งชีวิตก็ต้องมีเหนื่อยกันบ้าง” เสี่ยวหมิงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จากนั้นสั่งให้คนเก็บของ“นี่จะไปไหนเสี่ยวหมิง”“นอนบ้านหมิงน่ะสิ ต่อไปนี้หมิงจะกลับบ้านแล้ว และเซียนเซียนก็กลับด้วย” เสี่ยวหมิงว่าเสียงดังฟังชัด ต่อให้เอาอะไรมาฉุดก็ไม่ได้แล้ว หมิงจะพาเซียนเซียนกลับบ้าน“อย่าเพิ่งกลับเลย ตอนนี้หลินหลี่เจี๋ยกำลังโดนตามล่าจากตำรวจ เขาลักลอบค้าเด็กผู้หญิงครั้งนี้จับเด็กไปกว่าร้อยคน”เซียนเซียนทำหน้านิ่งจากนั้นก็พยักหน้า เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้แต่แรก และนั่นทำให้หานอวี้เหิงมั่นใจว่าคนที่ส่งข่าวก็คือเธอแน่ ๆ“ร้ายนักนะเซียนเซียน เธอใช่ไหมที่ส่งข่าวให้คนของฉัน”

“เซียนเซียนตกลงจะแต่งงานกับเสี่ยวหมิงจริง ๆ ใช่ไหม ไม่ใช่เจ้าเด็กนี่จับเธอปล้ำแล้วก็มัดมือแต่งหรอกนะ” ถงถงอยากฟังความเห็นเซียนเซียน จึงยื่นหน้าไปมองน้องสะใภ้ แต่เจ้าเด็กนี่กลับยื่นหน้ามาบัง“พี่ถงดูปากหมิงนะ...เซียนเซียนอ่อยหมิงก่อน ต่อให้หมิงปากไม่ค่อยดี แต่หมิงเป็นคนดีนะ ไม่เคยคิดล่วงเกินเซียนเซียนก่อน”แคก แคก แคก!เซียนเซียนสำลักทันที เรื่องนี้พี่หมิงก็พูดหรือไง น่าอายจะตายไปให้ตายสิ ที่พี่หมิงเล่าเหล่าพี่เขยรุกเหล่าพี่สาวก่อนไม่ใช่หรือไง แต่ว่าเธอเป็นพวกใจกล้าบ้าบิ่นแบบนี้ใช่เรื่องที่เอามาพูดได้เหรอ“โอ้โห...เซียนเซียนสุดยอดมาก” ถงถงถึงกับตะลึงทั้งยกนิ้วให้ เห็นเงียบ ๆ แบบนี้ร้อนแรงไม่หยอกเลยเซียนเซียนแทบจะเอาหน้ามุดใต้โต๊ะแล้วเอ่อ...เรื่องนั้น...คือว่า“ไม่ต้องเขินหรอก เรื่องธรรมชาติ สมัยที่พี่สาว ๆ กับพี่เขยน่ะหมิงจำได้ว่าไม่ลงจากเตียงครึ่งเดือน”“....”!ถงถงยอมแพ้เจ้าเด็กหมิงแล้ว โตมานี่เพื่อฆ่าเธอ ชัด ๆ แต่งก็แต่งเรื่องทุกอย่างก็พร้อมหมดแล้วเหมือนกัน ส่วนสามีก็เอาแต่อมยิ้ม มีความสุขอะไรนักหนา“หมิงว่าจะซื้อบ้านใหม่นะ ว่าจะอยู่ให้ห่างพี่สาวกับพี่เขย จะได้ไม่รบกวนหมิง”ตอนน

เหล่าพี่สาวแต่ละคนร้องไห้กันจนตาบวมไปหมดแล้ว ส่วนเหล่าบุรุษทั้งหลายก็เคร่งเครียดไม่ต่างกันหานอวี้เหิงที่ไปจัดการเรื่องสถานที่จัดงานแต่งของเสี่ยวหมิงได้รับโทรศัพท์ก็รีบมาที่เกิดเหตุทันที เมื่อเห็นเสี่ยวหมิงโดนแทงเขาไม่รอช้าที่จะคว้าปืนออกมาจัดการสังหารไอ้คนชั่วคนนั้น ทั้งสั่งลากคอลูกสาวอีกคนของมันที่เป็นคนชี้แนะให้มาทำร้ายเซียนเซียนด้วยเขาประมาทจริง ๆ ไม่นึกว่ามันจะมาดักรอที่บริษัทเสียงสัญญาณชีพดังในห้องผ่าตัด พร้อมกับทีมแพทย์ที่ทำงานกันอย่างเคร่งเครียดและกดดัน หยางเหล่ยไม่คิดเลยว่าเขาต้องมาผ่าตัดให้กับน้องชายของตนเองวิชาที่ร่ำเรียนมาเขาจะพยายามอย่างเต็มที่ แสงเจิดจ้าทำให้เสี่ยวหมิงที่หลับอยู่ตื่นขึ้น แต่ทว่าเสี่ยวหมิงรู้สึกเหมือนว่ารอบกายไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย “หมิงอยู่ที่ไหนเนี่ย” เสี่ยวหมิงพึมพำขณะที่ตัวเองลุกขึ้นมองเห็นว่ามีคนแต่งชุดขาวยืนล้อมรอบตัวหมิง “อะ...อ่าวนั่นหมิงนี่...แล้วหมิงไปทำอะไรตรงนั้น” เสี่ยวหมิงมองร่างตัวเอง ก่อนจะเรียกทุกคน “นี่...หมิงอยู่ตรงนี้...เห็นหรือเปล่า” เสี่ยวหมิงตะโกนจนเหนื่อยแต่ก็ไม่มีใครได้ยินเลย ยิ่งเห็นคนที่ผ

เซียนเซียนบอกซ้ำอีกครั้งและอีกหลาย ๆ รอบตามที่พี่หมิงต้องการ หลังจากเกิดเหตุขึ้นเธอก็เข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกต่อคนที่รักเก็บเอาไว้ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะวันหนึ่งที่เราอยากพูดอาจจะเป็นวันที่สายไปแล้วก็เป็นได้หลังจากนี้เธอรู้สึกยังไงจะรีบบอกทันที ไม่เก็บให้อีกฝ่ายได้คิดเองเออเองอีกแล้ว“ชื่นใจ แค่นี้หมิงก็รู้สึกว่าคุ้มแล้ว”รอยยิ้มของเสี่ยวหมิงไม่ใช่แค่เซียนเซียนที่ได้เห็น ทุกคนที่ทำทีเป็นออกจากห้องไปแล้วกลับยืนอยู่อีกมุม มองดูเจ้าเด็กอ้วนคนเก่งของพวกเขาถงถงยิ้มทั้งน้ำตา กลัวจะเสียเสี่ยวหมิงไปจริง ๆ เธอโวยวายกับมิติหลอมยาด้วยซ้ำ ทำไมยาเธอถึงใช้การไม่ได้ แต่ทุกอย่างเงียบสนิท แม้ร่างกายของเสี่ยวหมิงจะกลับมาดีราวกับคนไม่เคยบาดเจ็บ แต่คนเจ็บกลับไม่ได้สติ“วางใจสักทีนะพี่ถง” หยางเหล่ยบอกกับพี่สาว หากนี่ไม่ใช่เคสที่เขาเครียดที่สุดจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ“ใช่...ต่อให้ทะเลาะกันทุกวัน แต่ไม่มีวันไหนที่เราไม่ได้รักกันเลย ได้เห็นเสี่ยวหมิงมีความสุขสักทีพี่ก็ดีใจ ถือว่าชีวิตที่ผ่านมาคุ้มแล้ว”ทุกคนเห็นด้วยเพราะเจ้าเด็กน้อยวันนั้นมีบทบาทและเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต เป็นเสมือนครอบครัวอีกคนของพวกเขาท

“นี่หมิงหลับไปนาน ใครจะมีงานอะไรเหรอ แล้วติดมาตลอดทางเลยนี่นะ” เสี่ยวหมิงมองซ้ายขวาจนกระทั่งรถจอดตรงทางเข้าไปยังบ้านของหมิงเสียงจุดปะทัดก็ดังขึ้น จากนั้นก็มีดนตรีบรรเลงคล้ายขบวนอะไรสักอย่าง แล้วก็นำหน้ารถของพวกเราไป“แห่อะไรกัน”“งานแต่งน่ะสิ”งานแต่ง...ใครแต่งงานต้องจัดใหญ่ขนาดนี้เลย หมิง นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกจริง ๆ ยิ่งดอกไม้ประดับประดาตลอดทางนี่หมดกับค่าดอกไม้ไม่ใช่น้อยเลยนะ ต้องรวยมากแน่ ๆ จนกระทั่งรถถึงหน้าบ้าน มีคนมายืนเต็มไปหมด“แล้วนี่มารับเจ้าสาวเหรอ” เสี่ยวหมิงชี้ไปยังคนพวกนั้น ยิ่งทำให้สงสัยมากขึ้นไปอีก“ใช่น่ะสิ...เปลี่ยนชุดซะ...เจ้าสาวรอนายอยู่”หานอวี้เหิงหยิบกล่องชุดแต่งงานให้เสี่ยวหมิงจากนั้นก็เห็นหน้ายู่ยี่ของเจ้าเด็กน้อยของพวกเขา จนต้องยีหัว“งานแต่งนายยังไงล่ะ...ฉันปวดหัวไม่ได้หลับไม่ได้นอนถึงสามวันกว่าจะจัดงานนี้ขึ้นมาได้”นะ...นี่...นี่ทุกคนดึงเวลาให้หมิงอยู่โรงพยาบาลเพราะจะจัดเซอร์ไพรส์ใหญ่ให้หมิงงั้นเหรอแต่ว่าเกินไปหน่อยหรือเปล่า บอกหมิงสักคำก็ไม่ได้ หมิงจะได้แต่งตัวหล่อ ๆ กว่านี้ แต่หมิงก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที จากนั้นรีบลงรถพร้อมกับในมือมีซองอั่งเปาสีแดงปึ