All Chapters of ยุค 90s หมิงไม่ใช่เด็กแล้วนะ หึงเป็นแล้วด้วย: Chapter 1 - Chapter 10

คนที่ทำงานหนักจนลืมรักตัวเองมีด้วยเหรอมีสิก็หลินเซียนเซียนในวัย 30 ปียังไงล่ะ เธอทำงานหลายอย่างในบริษัทมากเพื่อหวังถีบตัวเองขึ้นสู่ผู้บริหารที่เป็นมันสมองขององค์กรให้ได้ เธอดูแลดาราและศิลปินในสังกัด รวมทั้งเป็นคนติดต่อเรื่องแฟนมีตในต่างประเทศ ยิ่งประเทศจีนจะจัดบ่อยมาก และเธอสื่อสารได้สามภาษา เป็นที่ชื่นชมของผู้ใหญ่ และไว้ใจให้ได้รับมอบหมายงานหลายอย่างเธอดีใจที่ทำงานที่รัก ดีใจที่นักแสดงประสบความสำเร็จ ดีใจที่ทำให้องค์กรมีตัวเลขกำไรที่มากขึ้น แต่เมื่อความดีใจมันไม่ใช่ยารักษาสุขภาพ ผลคือเธอหมดสติหลังจากลงจากเครื่องบิน และไม่ได้นำความดีใจนั้นติดตัวมาด้วยได้ในตอนตายไปแล้ว...ทุกอย่างมืดมน รอบด้านไม่มีเพื่อนร่วมงาน ไม่มีเจ้านาย ไม่มีเงินทอง ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีอะไรเลยนอกจากวิญญาณล่องลอยดวงหนึ่ง จนกระทั่งเธอถูกแรงดึงดูดลงไปในหลุมดำขนาดใหญ่ มันมีพลังมากจนเหมือนจะฉีกวิญญาณให้ดับสลายไปได้ และตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตระกูลหลิน โดยตัวเองดันอยู่ในร่างเด็กหญิงตัวน้อยอายุสิบสามปีที่กำลังจะตายในอีกสามปีข้างหน้า ‘นี่ฝันหรือข้ามภพมาจริง ๆ กันแน่?’ หลินเซียนเซียนคิดในใจ แต่คล้ายกับคนที่อยู่ตรง

เมิ่งซูเหยาเริ่มขาสั่น ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าอย่างไรก็ต้องผ่านวันนี้ไปให้ได้ แต่ทว่าไม่เป็นอย่างที่ใจคิด เมื่อคนของตระกูลหานนำตำรวจมาถึงบ้านของตนเอง ให้ตายเถอะ นี่เธอต้องติดคุกอย่างนั้นเหรอ? ไม่...ไม่มีทางเด็ดขาด “ตำรวจ!...แม่...เซียนเซียนจะทำให้แม่ติดคุกนะ แม่ทำอะไรสักอย่างสิ” เมิ่งจือซีที่เคยเรียบร้อยก็สติแตกในวันนี้เช่นเดียวกัน เธอไม่คิดว่าหลินเซียนเซียนจะสามารถก่อเรื่องให้เธอกับแม่ได้ จนกระทั่งวันนี้ นี่หล่อนถูกสั่งสอนความร้ายกาจจากใครกันนะ หรือว่าจะเป็นคุณชายหมิงคนนั้น คนที่ทั้งเมืองก็ไม่มีใครกล้า แต่ทว่าตีฝีปากกับแม่ของเธอไม่เว้นแต่ละวัน ต้องใช่แน่ ๆ เมิ่งจือซีที่ไม่อยากมีแม่ติดคุก รีบเดินเข้าไปที่เตียงนอนของนังพี่สาวตัวแสบทั้งกระชากผมของเธอขึ้น “นี่...หล่อนบอกให้คุณชายนอกคอกนั่นพาตำรวจกลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ หากไม่ทำฉันกับแม่จะจับหล่อนถ่วงน้ำในบ่อหลังบ้าน!” นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เธอกับแม่จะทำจริง หลินเซียนเซียนมีหรือจะยินยอมให้เกิดเหตุการณ์นั้นอีก เธอยกยิ้มเหี้ยมเล็กน้อยมองท่าทางร้อนรนของน้องสาวที่ทำท่าลุกลี้ล

หลินเซียนเซียนที่เห็นประตูถูกพังลงก็ยกยิ้มอยู่บนเตียง เธอทรุดตัวลงนอนกับเตียงอย่างสบายใจ วันนี้ได้จัดการเอาคืนทั้งพ่อเฮงซวย แม่เลี้ยงใจร้าย และน้องสาวขี้อิจฉาแล้ว สบายใจจริง ๆ เมื่อครู่ประตูปิดไม่ได้ยินเสียงแส้ที่หวดหลังบิดาเลย อยากฟังให้ชัด ๆ อีกสักครั้ง แต่ราวกับว่าคุณชายหมิงจะรู้ใจเธอ จัดการสั่งต่อ “เอาตัวทั้งสามคนมานั่งคุกเข่าตรงนี้ ใกล้ ๆ มือหมิงหน่อย” เสี่ยวหมิงสั่งพลางชี้ว่าจุดไหน เมิ่งซูเหยากับเมิ่งจือซีตัวสั่นกลัวจนแทบเป็นลมแล้ว แต่ทว่าก็ยังไม่ได้รับการปรานี จากนั้นพวกเธอถูกจับคุกเข่า “จำแส้นี้ได้ใช่ไหมเมิ่งซูเหยา นี่หมิงเอาแส้เดียวกันกับที่ตีน้องหลินเซียนเซียนของหมิงเลยนะ ไม่ได้เปลี่ยนอัน” เสี่ยวหมิงจับแส้ในมือให้แม่เลี้ยงใจร้ายดูให้เห็นกับตาเนื้อ จะได้รับรู้ว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง “มะ...ไม่...อย่า...อย่านะ” เมิ่งซูเหยาไม่คิดว่าลงโทษลูกเลี้ยงในบ้าน จะทำให้คนด้านนอกกลับมาเอาคืนเธอแทน นี่เรื่องบ้าอะไรกัน “ไม่ใช่เส้นนี้เหรอ หรือว่าใหญ่กว่านี้” เสี่ยวหมิงทำท่าครุ่นคิดก่อนจะหันไปสบตาพ่อบ้านตระ

ซี๊ดดด! อูยยยย!เสี่ยวหมิงถึงกับซู๊ดปากทีเดียว ตบได้ใจหมิงมากถ้าได้อีกสักทีนะ หมิงว่าจะได้เท่าเทียมกันสองข้าง “คุณชายหลิน หมิงว่าตบข้างเดียวมันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ หากให้ดีต้องอีกข้าง” เสี่ยวหมิงพูดอยู่ข้าง ๆ คล้ายกับสะกดจิต แต่ทว่ามันได้ผลเมื่อหลินหลี่เจี๋ยยกมืออีกข้างขึ้น แต่เมื่อจะง้างไปตบเมิ่งซูเหยากลับหลบเสียนี่ แต่ทว่าแรงตบก็ไปกระทบกับแก้มลูกสาวคนรอง เพียะ! ไม่เลว ไม่เลว แบ่งรับไปแม่ลูก “พ่อตบหนูทำไมคะ” “ก็แม่แกหลบ” หลินหลี่เจี๋ยโดนเฆี่ยนก็โมโหจะตาย อยู่แล้วนี่ยังโดนภรรยาหลบทำให้ต้องโดนลูกสาวอีก ทั้งยังเป็นลูกสาวที่เขารักที่สุดด้วย “แม่...แม่ตั้งใจใช่ไหม” เมิ่งจือซีโวยวาย นี่แม่ต้องการให้เธอโดนพ่อตบ ใช้ไม่ได้เลย เป็นแม่ประสาอะไร เมิ่งซูเหยากัดฟัน ใครจะอยากโดนตบสองรอบเล่าฉันไม่ได้โง่สักหน่อย นี่แค่รอบเดียวเลือดยังออกปาก หากสองรอบฟันได้หักพอดี หลินเซียนเซียนทำทีหน้าซึมเศร้า แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของเธอนั้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง วันนี้จะอยู่บ้านนี้วันสุดท้ายแล้วนี่ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ละให้คนพวกนี้ตีกันให

เสี่ยวหมิงเห็นสหายหลี่มาก็ถือโอกาสฟ้องเสียเลย“สหายหลี่มาก็ดี บ้านตระกูลหลินเรื่องมากจริง ๆ นี่หมิงเรียกร้องเงินชดเชยไปแค่หมื่นหยวนกว่าจะยอมคายออกมาได้ น้องสาวเซียนเซียนของหมิงต้องเจ็บตัวตั้งหลายปี นี่เทียบไม่ได้ด้วยซ้ำ”หลี่เหวินอวี้รู้สึกว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้อะไรก็น้องสาวเซียนเซียน ชักแปลก ๆ นะเนี่ย จนเขาหรี่ตาจับผิดเจ้าเด็กที่เคยอ้วน ตอนนี้สูงใหญ่หุ่นบึกบึนโตเป็นหนุ่มหล่อแล้ว“นี่...อย่ามาจับผิดหมิงนะ โน่น...จับผิดพ่อกับแม่เลี้ยงใจร้ายของน้องสาวเซียนเซียนเลย นี่หมิงจะพาน้องสาวเซียนเซียนกลับบ้าน เข้าตระกูลหวังของหมิง”เสี่ยวหมิงกลอกตามองสหายหลี่ เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่ ตั้งแต่พี่ถิงเอาอกเอาใจ นับวันจะไม่เห็นหมิงอยู่ในสายตา กว่าจะมีวันนี้กันได้เหล่าพี่เขยก็ต้องพึ่งพาหมิงทั้งนั้นยังไม่รู้จักบุญคุณอีก!คนสร้างสะพานรักอยู่นี่แท้ ๆหลี่เหวินอวี้เห็นเจ้าเด็กจอมขูดรีดค้อนตากลับแล้วก็ส่ายหน้า จากนั้นถามท่านสารวัตรที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ ไม่รู้ว่าดำเนินการถึงไหนแล้ว“นี่ใช่ไหมคนที่ทารุณเด็ก จับไปติดคุกซะ”หลังจากสอบถามเสร็จแล้วหลี่เหวินอวี้เห็นสมควรให้จัดการลงโทษอย่างสาสมเมื่อนายพลหลี่สั่งมาอย่างน