《CARRYING MR. VICTORIAUX'S CHILD 》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

CHAPTER 31"Are you out of your mind, Sir? Hindi ka pwedeng magpadala ng pera sa pamilya ko. Suporta lang para sa anak natin ang pagtuunan mo ng pansin. Labas na doon ang aking pamilya,"Pinagkrus niya ang kanyang kamay sa dibdib niya. Habang tinitingnan ko siya ay doon ko napansin na hindi maayos ang kwelyo ng kanyang suot na long sleeve. Hindi ako mapakali kapag may nakikita akong ganyan at hindi ko naaayos. Ang sakit kasi sa mga mata.That's why I did not think twice. Tinaas ko ang aking kamay upang ayusin ang kanyang polo. Tumingkayad ako ng kaonti upang maabot ko siya. Kahit may suot akong heels noon ay kailangan ko pa ring tumingkayad para maabot siya.Hindi naman ito ang unang beses na inayos ko ang kwelyo niya. Habang inaayos ko ay bigla niya na lang hinawakan ang likod ng aking bewang. Agad na naglakbay ang kuryente sa aking buong katawan.Inaayos ko dati ang kwelyo niya pero hindi niya naman hinahawakan ang aking bewang! Binilisan ko tuloy ang aking mga kilos para mailayo

CHAPTER 33 "What the hell is this?" Malakas kong tinulak si Sir Julian. "Ma'am, good morning po!" Tumayo ako dahil sa aking pagkataranta. "What exactly did I just see? What do you think you are doing? Are you even thinking straight?" Napayuko ako at napatingin nalang sa aking paa. Hindi kasi ako nag-iingat. Pinagsabihan na ako ni Monica na dumistansya na at layuan si Sir Julian. Ngunit hindi ko pa rin magawa-gawa. Nagpapaalipin pa rin ako sa nararamdaman kong pagmamahal para kay Sir Julian. Ngayon hindi na lang si Monica ang may alam sa ginagawa naming dalawa. "Kuya Julian? Care to explain? "Didn't you say you were not feeling well? And here you are kissing her? You act like you don't have a girlfriend at all! Since when did you learn to cheat?" Sinulyapan ko sandali si Sir Julian. He is very chill! "Julianna, we will talk about this later. Did you bring my medicine?" Nanatili akong nakayuko at hindi na makatingin sa kapatid ni Sir Julian. Nakakahiya, nahihiya ako par

CHAPTER 35“Ayaw ko, Sir. I changed my mind. Mas gugustuhin ko na lang na manatili sa apartment ko,” sagot ko.This is the best thing that I will do. Ang tamang desisyon. "Callie," nanghihina niyang sabi."My decision is final, Sir,"Iyon ang isa sa pinakamahirap na nangyari sa buong buhay ko. Worst day of my life.Pagod na pagod ang buong katawan ko nang umuwi na ako sa aming apartment. Nadagdagan pa ang aking lungkot nang hindi ko naabutan si Monica at mag-isa lang ako. Alam kong may sarili ring buhay si Monica at may trabaho. Gusto ko sanang may mapagsabihan ako sa aking nararamdaman. Punong-puno ang utak ko, para akong sasabog. Nakahiga na ako sa ibabaw ng aking kama at nakatitig lang ako sa kisame. Hindi ko na mabilang sa aking daliri sa paa at kamay kung ilang malalim na buntong-hininga ang aking nailabas kanina. Sa gitna ng aking pag-iisip ay bigla na lang tumunog ang aking cellphone na nakalapag sa aking gilid. Tumatawag si Mama."Ma, magandang gabi po!" pilit kong pinasigl

CHAPTER 37“One of your properties, Sir? Sinabi ko na sa 'yo na ayaw kong tumira sa iisang bubong na kasama ka. Papayag akong baguhin mo ang mga lock rito. Pero ayaw kong lumipat,”Hindi na pwede. Hindi na ako pwedeng maging alipin ng nararamdaman ko para kay Sir Julian. Kasi ang dami ng nadadamay. “You will be with your friend. I'll stay in my condo, you will stay in one of my properties,”Ayaw ko ng magka-issue kaming dalawa. Dito na lang ako sa apartment namin. Kahit palagyan niya ng sampong lock ang bawat pinto ng bahay ay papayag na ako. Basta 'wag lang akong tumira sa isang bahay na pagmamay-ari niya. Paano kapag nalaman ng kapatid at mga magulang niya? Kaming dalawa na naman ang malalagot nito.“Hindi na, Sir. Lagyan mo na lang ng mga lock ang buong bahay. May mga tauhan ka namang nagbabantay sa labas, 'di ba? Sapat na 'yon para maging ligtas ako,” Pero kahit may mga tauhan siyang nasa labas. Hindi pa rin nila nakita na may taong kumakatok sa labas ng aming apartment.Ganito

CHAPTER 39"Bakit? Saan ba tayo pupunta, Sir? Bakit kailangang sumakay ng helicopter?""I'll explain everything after we get there,"Pumasok kaming dalawa sa kumpanya niya. Hindi lang pala kaming dalawa dahil kasama namin ang dalawang mga tauhan niya. Nakasuot sila ng kulay itim at mayroon pang earpiece ang kanilang mga tainga. Naghihintay na sa amin ang helicopter na pagmamay-ari ni Sir Julian. Nakaalalay siya sa akin habang paakyat na ako. Hindi naman na ako takot na sumakay nito dahil nung isang beses na may isang business meeting si Sir Julian sa kabilang city ay ito rin ang sinakyan naming dalawa. Ito ang ginagawa niya para mas maging mabilis ang byahe niya. “I have water and foods here. Do you want to eat?” Antok lang ang nararamdaman ko at hindi ako gutom. Pero ang galing lang dahil may nakahanda ng pagkain dito. Hating-gabi na pero gising pa rin ako. Tiningnan ko ang aking cellphone nang umilaw iyon. Sinagot ko muna si Sir Julian bago tiningnan ang text.“Tubig na lang po