บททั้งหมดของ ข้าคือแม่ทัพที่คลั่งรักที่สุดในแคว้น: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 12ของแทนใจจากเหล็กนิล และพู่ห้อยดาบที่รอคอย ยามซื่อ ณ ห้องรับรอง จวนแม่ทัพบรรยากาศในห้องรับรองค่อนข้างตึงเครียด หยางจื้อ บัณฑิตหนุ่มสหายรักของลี่เจียวจ้าน เดินทางมาแจ้งข่าวสำคัญด้วยตนเอง โดยมีลี่เจียวเจี๋ยและหวังเข้อซิงนั่งฟังอยู่อีกฝั่งของโต๊ะน้ำชา“หลังจากแผนนารีพิฆาตของพระสนมกุ้ยเฟยล้มเหลว องค์ชายสามก็เปลี่ยนเป้าหมายแล้วขอรับ” หยางจื้อเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “สายข่าวของข้าในกรมกลาโหมรายงานว่า พวกมันกำลังพยายามแทรกแซงเรื่องเสบียงและงบประมาณของกองทัพที่ประจำอยู่ชายแดนเหนือ เพื่อสร้างสถานการณ์ให้เกิดความวุ่นวาย หวังจะบีบให้ท่านแม่ทัพต้องทิ้งเมืองหลวงกลับไปคุมทัพ”ลี่เจียวเจี๋ยแค่นเสียงในลำคอ “คิดจะใช้วิธีสกปรกกับกองทัพของข้าเชียวหรือ ช่างรนหาที่ตายนัก”“ท่านแม่ทัพต้องระวังตัวให้ดีนะขอรับ” หยางจื้อกล่าว ก่อนจะเผลอทอดสายตามองหวังเข้อซิงด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด “ฮูหยินเองก็เช่นกัน หากท่านแม่ทัพไม่อยู่ พวกมันอาจเพ่งเล็งมาที่ท่าน”ลี่เจียวเจี๋ยสังเกตเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์ของบัณฑิตหนุ่ม รังสีอำมหิตของท่านแม่ทัพก็แผ่กระจายออกมาทันที เขากระแทกจอกน้ำชาลงบนโต๊ะไม้ดังปัง จนน้ำชากระฉอ

บทที่ 14ตลบหลังกลางสภา และคำสัญญาในห้องหอยามเฉิน ณ ท้องพระโรงบรรยากาศการประชุมขุนนางเช้านี้ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสนาบดีฝ่ายซ้ายซึ่งเป็นคนขององค์ชายสามก้าวออกมาพร้อมฎีกาในมือ หวังจะใช้ข้อหายักยอกเสบียงเล่นงานเสนาบดีหวังให้จมดิน“ทูลฝ่าบาท! เสนาบดีหวังดูแลกรมคลัง ปล่อยปละละเลยให้เสบียงทัพสูญหาย สมควรถูกปลดและตรวจสอบบัญชีทรัพย์สินทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ!” ขุนนางกังฉินกล่าวเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางรอยยิ้มเยาะเย้ยขององค์ชายสามฮ่องเต้ขมวดพระขนง ทอดพระเนตรลงมายังเสนาบดีหวัง “เสนาบดีหวัง... เรื่องนี้เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ต่างหรือไม่ เสบียงทัพคือเรื่องคอขาดบาดตาย หากหายไปจริง โทษของเจ้าคือประหาร”ขุนนางฝ่ายองค์ชายสามอีกคนรีบประสานมือแทรกขึ้นทันที “หลักฐานการเบิกจ่ายจากกรมคลังชัดเจนพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ข้าวสารห้าพันกระสอบหายไปอย่างไร้ร่องรอย จะเป็นผู้ใดไปได้หากไม่ใช่...”“เสบียงไม่ได้หายไปจากกรมคลัง! แต่หายไปตอนแวะพักที่โกดังของกรมโยธาต่างหาก!”เสียงทุ้มกังวานของลี่เจียวเจี๋ยดังแทรกขึ้น แม่ทัพใหญ่ก้าวอาดๆ ออกมากลางท้องพระโรง ท่ามกลางความเงียบสงัด ฝีเท้าที่หนักแน่นของเขาทำเอาขุนนางที่ยืนขวางทางต้องรีบถอยก

บทที่ 16ฮูหยินหวงจวน และจดหมายทวงรักจากชายแดนยามซื่อ ณ หน้าประตูจวนแม่ทัพคล้อยหลังกองทัพของลี่เจียวเจี๋ยที่เคลื่อนพลออกจากเมืองหลวงไปได้เพียงสองวัน ความวุ่นวายก็มาเยือนจวนแม่ทัพทันที ทหารยามรักษาเมืองหลวงกว่ายี่สิบนายเดินเท้าเข้ามาล้อมหน้าประตูจวน นำโดย องค์หญิงเล่อเยียน ที่ประทับอยู่บนเกี้ยวด้วยใบหน้าเย่อหยิ่งทระนง สายตาของพระนางกวาดมองป้ายชื่อจวนแม่ทัพด้วยความริษยาที่ปิดไม่มิด หมายจะใช้โอกาสที่พยัคฆ์ไม่อยู่ถ้ำเข้าข่มเหงดวงใจของพยัคฆ์ให้ราบคาบ“บุกเข้าไปค้นจวนให้สิ้น! มีคนแจ้งเบาะแสว่าแม่ทัพลี่แอบลักลอบติดต่อกับพวกกบฏชายแดนเหนือ อาจมีจดหมายลับซุกซ่อนอยู่ข้างใน!” องค์หญิงเล่อเยียนตวาดกร้าวทหารยามทำท่าจะบุกทะลวงเข้าไป ทว่าบานประตูจวนกลับเปิดอ้าออกเสียก่อน หวังเข้อซิง ในชุดอาภรณ์ผ้าไหมสีแดงเข้มก้าวออกมาด้วยท่วงท่าสง่างามและน่าเกรงขาม โดยมีทหารจาก กองกำลังลับ นับสิบนายยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง มือแตะด้ามกระบี่พร้อมสังหารผู้บุกรุกทุกเมื่อ สีแดงของชุดนางตัดกับผิวขาวนวลทำให้ดูสูงส่งดุจพญาหงส์ แววตาที่จ้องตอบองค์หญิงนั้นนิ่งสนิทจนน่ากลัว“จวนแม่ทัพมิใช่สถานที่ที่ผู้ใดจะมาเหยียบย่างได้ตาม

บทที่ 18เบื้องลึกราชสำนัก และน้ำส้มสายชูข้ามแคว้นยามซื่อ ณ ศาลาริมน้ำ จวนแม่ทัพสายลมพัดเอื่อยหยอกล้อกับกิ่งหลิว หวังเข้อซิงกำลังนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของจวน รวมถึงร่างแผนการเปิดกิจการการค้าแห่งใหม่ที่ลี่เจียวเจี๋ยเคยวางรากฐานทิ้งไว้ให้ก่อนไปออกศึก ทว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมา ความสงบของนางมักจะถูกรบกวนอยู่เสมอ เมื่อพ่อบ้านเดินนำ หยางจื้อ บัณฑิตหนุ่มสหายสนิทของน้องชายสามี เข้ามาในศาลาอีกครานี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาเยือน ตั้งแต่ลี่เจียวเจี๋ยออกศึก หยางจื้อก็มักจะหาข้ออ้างแวะเวียนมาที่จวนแม่ทัพอยู่บ่อยครั้ง“คารวะฮูหยินลี่” หยางจื้อประสานมือด้วยท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาของเขอดมองร่างบางด้วยแววตาลึกซึ้ง “วันนี้ข้าได้ตำราภาพหายากมาจากแดนใต้ ข้าจำได้ว่าฮูหยินชอบอ่านตำรายามว่าง จึงอยากนำมามอบให้ เพื่อคลายความเหงาระหว่างรอท่านแม่ทัพ”หวังเข้อซิงไม่ได้ลุกขึ้นต้อนรับ นางเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย ท่าทีของนางยังคงรักษาระยะห่างและวางตัวอย่างเคร่งครัด “ขอบคุณคุณชายหยางที่มีน้ำใจ แต่ช่วงนี้ข้ามีงานบัญชีกิจการใหม่ต้องจัดการมากมายนัก เกรงว่าจะไม่มีเวลาเปิดอ่าน ท่านเก็บไว้ศึกษาเองเถิดเจ้าค่ะ”แม้นางจ

บทที่ 20หมากรุกฆาตทางการค้า และชัยชนะที่ชายแดนเหนือณ หอการค้าลี่จิน (กิจการแห่งใหม่ของจวนแม่ทัพ)หลังจากตกลงเป็นพันธมิตรกับองค์รัชทายาท หวังเข้อซิงก็ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า นางนำเงินทุนก้อนใหญ่ที่ลี่เจียวเจี๋ยทิ้งไว้ให้ ผนวกกับเส้นสายข้อมูลจากบิดาซึ่งเป็นเสนาบดีคลัง เปิดกิจการ ‘หอการค้าลี่จิน’ ขึ้นอย่างเงียบเชียบ โดยกว้านซื้อสัมปทานค้าข้าวสารและผ้าไหมในเส้นทางเมืองหลวงตัดหน้าพ่อค้าคนกลางขององค์ชายสามไปจนหมดสิ้น แผนการนี้เปรียบเสมือนการขุดรากถอนโคนท่อน้ำเลี้ยงหลักที่หล่อเลี้ยงอำนาจมืดในราชสำนัก ทำเอาเครือข่ายการค้าที่เคยรุ่งเรืองของฝ่ายตรงข้ามต้องสั่นคลอนภายในชั่วข้ามคืนในห้องทำงานส่วนตัว หวังเข้อซิงนั่งพลิกหน้าบัญชีด้วยท่วงท่าสง่างามและเยือกเย็น ลี่เจียวจ้านที่เพิ่งกลับมาจากการเจรจาการค้าก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเบิกบาน“พี่สะใภ้ แผนของท่านช่างล้ำลึกนัก!” เจียวจ้านนั่งลงพร้อมกับรินชาให้ตนเอง “ตอนนี้ร้านค้าเสบียงและโรงเตี๊ยมที่เป็นท่อน้ำเลี้ยงลับๆ ขององค์ชายสามกำลังขาดแคลนสินค้าอย่างหนัก เพราะเรากว้านซื้อตัดหน้ามาหมด แถมท่านพ่อตาของท่านยังใช้อำนาจของกรมคลัง ตรวจสอบการเลี่ยงภาษีของร