ข้าคือแม่ทัพที่คลั่งรักที่สุดในแคว้น

บทที่ 1

พ่ายแพ้ให้เพียงดวงตา

เสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วสมรภูมิ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอบอวลในอากาศ ท่ามกลางร่างไร้วิญญาณของทหารที่ล้มตายเกลื่อนกลาดนับไม่ถ้วน บุรุษผู้หนึ่งกลับยืนตระหง่านอยู่กลางสนามรบอย่างนิ่งงัน ราวกับมัจจุราชที่ไร้ความรู้สึก

เกราะสีดำทมิฬของเขาชโลมไปด้วยเลือดของศัตรูจนแทบกลายเป็นสีแดงฉาน ใบหน้าครึ่งบนถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากเหล็กสีดำสนิท มีเพียงดวงตาคมกริบและเย็นเยียบที่กวาดมองไปยังทหารศัตรูที่เหลือรอด

“แม่ทัพ… แม่ทัพหน้ากาก!” เสียงตะโกนของทหารฝ่ายตรงข้ามสั่นเครือไปด้วยความหวาดหวั่น

เพียงแค่เอ่ยชื่อของเขา ก็มากพอที่จะทำให้ศัตรูขวัญหนีดีฝ่อ ชายผู้นี้คือ ‘ลี่เจียวเจี๋ย’ แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นมู่ เทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้ ว่ากันว่าภายใต้หน้ากากเหล็กนั้นซุกซ่อนใบหน้าอัปลักษณ์น่าเกลียดน่ากลัวจนต้องปิดบังไว้ตลอดเวลา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดหาญกล้าเอ่ยถาม เพราะผู้ที่พยายามล่วงรู้ความลับของเขา ล้วนกลายเป็นศพเฝ้าสนามรบไปสิ้นแล้ว

แม่ทัพหนุ่มยกดาบที่ชุ่มเลือดขึ้นอย่างเชื่องช้า 

“ถอย... หรือจะตาย”

เสียงทุ้มต่ำดุดันลอดผ่านหน้ากากเหล็ก เพียงประโยคเดียว ทหารศัตรูที่เหลือก็แตกพ่ายทิ้งอาวุธหนีตายกันจ้าละหวั่น สมรภูมิรบกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

รองแม่ทัพรีบก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้า 

“ท่านแม่ทัพ! ศึกชายแดนครั้งนี้เราได้ชัยชนะแล้ว ขอรับ”

ชายในหน้ากากไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใด สายลมหนาวพัดผ่านชายผ้าคลุมสีดำให้โบกสะบัด นัยน์ตาคมทอดมองไปยังขอบฟ้าอันห่างไกล

“กลับเมืองหลวง”

รองแม่ทัพเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง 

“แต่ฝ่าบาทยังไม่ได้มีพระบัญชาเรียกตัวกลับ”

“ข้ามีเรื่องต้องจัดการ” 

เขาหมุนตัวตวัดขาก้าวขึ้นหลังม้าศึก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาทหารทั้งกองทัพแทบหยุดหายใจ

“ฮ่องเต้ประทานสมรสให้ข้า”

บรรยากาศรอบด้านตกอยู่ในความเงียบกริบ ทหารหลายคนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง พลางลอบคิดตื่นตระหนกในใจว่า ‘สตรีจวนใดกันที่ช่างโชคร้ายและใจกล้าพอ... ถึงต้องมาแต่งงานกับแม่ทัพหน้ากากจอมโหดผู้นี้?’

ทว่าประโยคถัดมาของเขา กลับยิ่งทำให้ทุกคนเบิกตาโพลงด้วยความช็อกยิ่งกว่าเดิม

“...ข้าจะไปถอนหมั้น!”

พูดจบ แม่ทัพใหญ่ก็กระตุกบังเหียนพุ่งทะยานออกไปท่ามกลางสายลม ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า การกลับเมืองหลวงครั้งนี้ จะทำให้แม่ทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามรบ... ต้องพ่ายแพ้ให้กับเพียงดวงตาของสตรีผู้หนึ่ง

สตรี... ที่ต่อมาเขาจะเรียกขานนางว่า 

‘ฮูหยินของข้า’

ณ เมืองหลวง... บรรยากาศภายในโถงใหญ่จวนตระกูลลี่ตึงเครียดจนแทบจะบีบคั้นให้คนหายใจไม่ออก

“เจียวเจี๋ย! อายุเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว พ่อรอมาหลายปี ทุกครั้งที่หาบุตรีตระกูลดีๆ มาให้ เจ้าก็หาข้ออ้างหนีกลับค่ายทหารไปดื้อๆ คราวนี้พ่อไม่ยอมเจ้าอีกแล้ว!”

เสียงตวาดกร้าวของท่านแม่ทัพผู้เฒ่าลี่ดังก้องไปทั่วจวน ในขณะที่คุณชายใหญ่ลี่เจียวเจี๋ย ที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวงหมาดๆ นั่งหน้าตึงอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“พ่อจะไปส่งเทียบสู่ขอ ‘คุณหนูใหญ่หวังเข้อซิง’ บุตรีจวนเสนาบดีการคลังให้เจ้า เจ้ามีหน้าที่เข้าพิธีแต่งงานและเดินเข้าเรือนหออย่างเดียว รอบนี้เจ้าห้ามปฏิเสธ!”

ลี่เจียวเจี๋ยผุดลุกขึ้นยืนด้วยความกรุ่นโกรธ 

“ท่านพ่อ! ข้าบอกหลายครั้งแล้วว่ายังไม่อยากแต่งงาน หากท่านอยากอุ้มหลานนัก ก็ให้น้องรองแต่งแทนข้าเสียสิ! ข้าไม่แต่ง! ข้าขอตัว!”

คุณชายใหญ่สะบัดชายเสื้อเดินตึงตังออกไปจากโถงใหญ่โดยไม่สนใจเสียงเรียกของผู้เป็นบิดา เขาคว้าหน้ากากประจำตัวอีกอันเดินเร้นกายหายเข้าไปในความวุ่นวายของเมืองหลวงทันที

เทศกาลหยวนเซียวในปีนี้ เมืองหลวงสว่างไสวราวกับกลางวัน โคมไฟนับหมื่นดวงถูกจุดประดับประดาทอดยาวไปตามถนนสายหลัก ผู้คนหลั่งไหลออกมาร่วมงานเฉลิมฉลองกันอย่างเนืองแน่น เสียงหัวเราะและดนตรีบรรเลงดังแว่วมาไม่ขาดสาย

ทว่าท่ามกลางความครึกครื้นนั้น บุรุษร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีเข้มกลับยืนนิ่งสงบด้วยท่วงท่าเงียบขรึมและโดดเดี่ยวอยู่ริมถนนฝั่งหนึ่ง ใบหน้าครึ่งบนของเขาถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากเหล็กสีเงินสลักลายพยัคฆ์ ซ่อนเร้นร่องรอยแห่งสงครามและข่าวลือเรื่องความอัปลักษณ์ไว้มิดชิด

ลี่เจียวเจี๋ยถอนหายใจแผ่วเบา เขาเพิ่งหนีความวุ่นวายจากการถูกบิดาและฮ่องเต้รบเร้าเรื่องการแต่งงาน เขาจึงเลือกที่จะหลบเร้นกายออกมาปะปนกับฝูงชนในงานโคมไฟ เพื่อหวังให้ความวุ่นวายของเมืองหลวงช่วยกลบความหงุดหงิดในใจ

ในคืนเทศกาลเช่นนี้ หนุ่มสาวมากมายต่างสวมหน้ากากกระดาษเพื่อหยอกเย้าและรักษาความทัดเทียม ลี่เจียวเจี๋ยทอดสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่เคยชินแต่กับการมองหาศัตรูในสนามรบ กวาดมองไปยังฝั่งตรงข้ามของถนนอย่างไร้จุดหมาย

อีกด้านหนึ่ง ท่ามกลางคลื่นกระแสมนุษย์ ‘หวังเข้อซิง’ คุณหนูใหญ่จวนเสนาบดีที่เพิ่งแอบหนีบิดาออกมาเดินชมโคมไฟ ก็กำลังบ่นพึมพำในใจอย่างเลื่อนลอย 

‘ท่านพ่อนะท่านพ่อ ทำการสิ่งใดไม่ปรึกษาข้าก่อนเลย’ 

นางสวมหน้ากากกระดาษรูปจิ้งจอกสีขาวครึ่งหน้าเพื่อพรางตัว พลางถอนหายใจให้กับชะตากรรมของตนเองที่ถูกยัดเยียดให้แต่งงานกับบุรุษหยาบกระด้างผู้นั้น

จนกระทั่ง... กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยลอยมาตามสายลม

ในชั่วขณะที่หวังเข้อซิงกำลังเดินทอดน่อง นางพลันสัมผัสได้ถึง ‘สายตา’ คู่หนึ่งที่จ้องมองมาอย่างแน่วแน่และทรงพลัง มันทะลุทะลวงข้ามผ่านผู้คนนับพันจนทำให้นางรู้สึกสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง แม้จะอยู่ห่างไกลกันคนละฝั่งถนน แต่นางกลับรับรู้ได้ถึงจิตที่จ้องมองมาอย่างแจ่มชัด

ด้วยสัญชาตญาณ นางค่อยๆ หันหน้าไปตามทิศทางนั้น...

ท่ามกลางแสงโคมไฟที่สาดส่อง ร่างอรชรในชุดฮั่นฝูสีแดงสดราวกับเพลิงกัลป์หยุดชะงัก ดวงตากลมโตหงส์ภายใต้หน้ากากจิ้งจอก ค่อยๆ เลื่อนมาสบเข้ากับนัยน์ตาดุดันภายใต้หน้ากากเหล็กของแม่ทัพหนุ่มที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งพอดี

เสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของคนทั้งคู่คล้ายหยุดหมุน

มันเป็นดวงตาที่งดงามและกระจ่างใสที่สุดเท่าที่บุรุษผู้กรำศึกมาทั้งชีวิตเคยพานพบ ภายในแววตานั้นไม่มีความหวาดกลัวต่อหน้ากากเหล็กอันเย็นชาของเขา มีเพียงความประหลาดใจระคนสงสัย กระชากหัวใจที่เคยด้านชาประดุจหินผาของเขาให้เต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในขณะเดียวกัน หวังเข้อซิงก็รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง สายตาของบุรุษร่างสูงใต้หน้ากากพยัคฆ์ผู้นั้นตรึงนางไว้ราวกับถูกมนต์สะกด นางแอบขอบคุณหน้ากากจิ้งจอกที่ช่วยบดบังใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อนของนางเอาไว้ได้ทัน

แต่ความงดงามมักคงอยู่เพียงชั่วครู่...

“คุณหนูเจ้าคะ! หยุดยืนตรงนี้ทำไมเจ้าคะ ดึกมากแล้ว รีบกลับจวนกันเถอะเจ้าค่ะ!” เสียงของ ‘อามี่’ สาวใช้คนสนิทดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับกระตุกแขนเสื้อผู้เป็นนาย ดึงสติของหวังเข้อซิงให้กลับมา นางถูกดึงให้เดินตามไปตามกระแสฝูงชนที่หลั่งไหลเข้ามาบดบังวิสัยทัศน์

เมื่อลี่เจียวเจี๋ยตั้งสติได้และพยายามแหวกฝูงชนข้ามถนนไปมองหา ร่างอรชรในชุดสีแดงและดวงตาคู่สวยที่ทำให้เขาใจสั่น ก็อันตรธานหายไปกับแสงโคมเสียแล้ว

แม่ทัพหนุ่มผู้ไร้พ่ายยืนนิ่งอยู่กับที่ ท่ามกลางแสงโคมไฟ เขาไม่รู้ว่านางคือใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาภายใต้หน้ากากนั้นเป็นเช่นไร แต่สัญชาตญาณของเขาบอกชัดเจนว่า... ไม่ว่านางจะเป็นใคร เขาจะต้องตามหาเจ้าของดวงตาคู่นี้ให้พบ!