All Chapters of ข้าคือแม่ทัพที่คลั่งรักที่สุดในแคว้น: Chapter 21 - Chapter 29

บทที่ 21ทัพหลวงคืนถิ่น และปณิธานแห่งใจณ ท้องพระโรง วังหลวงกลิ่นอายแห่งชัยชนะอบอวลไปทั่วโถงกว้าง ขุนนางน้อยใหญ่ต่างยืนเรียงรายด้วยท่าทีสำรวม ลี่เจียวเจี๋ยในชุดเกราะเต็มนยศที่ผ่านการกรำศึกหนัก ก้าวเดินอย่างมั่นคงเข้าสู่ใจกลางท้องพระโรง เสียงชุดเกราะกระทบกันดังสะท้อนก้อง ส่งเสริมให้บุคลิกของเขาดูน่าเกรงขามจนขุนนางบางคนถึงกับไม่กล้าสบตา“ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท กระหม่อมลี่เจียวเจี๋ย นำชัยชนะกลับมาถวายแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังกังวานฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวลอย่างพอพระทัย “ลุกขึ้นเถิดแม่ทัพลี่! เจ้าทำได้ดีเยี่ยม ปราบกบฏแดนเหนือได้รวดเร็วเพียงนี้ สมกับฉายาแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นเราจริงๆ”ทว่า ท่ามกลางคำสรรเสริญ กลับมีเสียงค้านจากขุนนางที่ก้าวออกมา “ฝ่าบาท... แม้ท่านแม่ทัพจะมีความดีความชอบ แต่การที่ท่านแม่ทัพด่วนถอนกำลังทัพหลักกลับเมืองหลวงก่อนจะมีราชโองการเรียกตัวนั้น ถือเป็นการละเลยระเบียบวินัยทหารอย่างร้ายแรง อีกทั้งหัวหน้ากบฏที่ท่านคุมตัวมา บัดนี้ก็ยังมิได้มีการไต่สวนอย่างเป็นทางการที่ศาลต้าหลี่ กระหม่อมเกรงว่าพฤติการณ์เร่งรีบเช่นนี้จะทำให้ผู้คนครหาได้พ่ะย่ะ

บทที่ 24โป๊ะแตกหน้าพระพักตร์ ยามซวี ณ ตำหนักรับรองส่วนในขบวนเสด็จของฮ่องเต้และฮองเฮา พร้อมด้วยขุนนางน้อยใหญ่เคลื่อนตัวมาถึงบริเวณตำหนักรับรองด้านหลัง แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบดอกอวี้หลันสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังเบ่งบานส่งกลิ่นหอมชื่นใจ ทว่าเมื่อสายลมพัดผ่านมาคราหนึ่ง กลิ่นหอมของดอกไม้กลับถูกแทรกซึมด้วยกลิ่นกำยานที่หอมหวานจนชวนให้รู้สึกวิงเวียนประหลาดฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงเมื่อได้กลิ่นนั้น ทว่ายังไม่ทันได้ตรัสถามสิ่งใด เสียงครางกระเส่าและเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของบุรุษและสตรีก็ดังแว่วออกมาจากห้องรับรองที่ปิดประตูล็อกสนิทเหล่าขุนนางต่างพากันหน้าถอดสี ก้มหน้าลงต่ำ มิกล้าสบพระเนตร ฮองเฮาทรงเบิกพระเนตรกว้าง พระหัตถ์ยกขึ้นทาบอกด้วยความตกพระทัย“สวรรค์! นี่มันเรื่องอันใดกัน...” ฮองเฮาตรัสด้วยพระสุรเสียงสั่นเครือ “ใครอยู่ด้านใน! บังอาจมาทำเรื่องบัดสีในเขตพระราชฐานได้อย่างไร!”ฮ่องเต้ตวาดลั่นด้วยพระโทสะ “ทหาร! พังประตูเข้าไปเดี๋ยวนี้!”องครักษ์หลวงก้าวออกมาทันที พวกเขาใช้กำลังกระแทกบานประตูไม้ที่ถูกลงกลอนจากด้านนอกจนแตกกระจาย ทันทีที่ประตูเปิดออก ควันกำยานสีจางก็ลอยคลุ้งออกมา พร้อมกับภาพเบื

บทที่ 26 โทสะเทพสงคราม ทะลวงเลือดล้างบางยามโหย่ว ณ จวนแม่ทัพกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลานจวน ลี่เจียวเจี๋ยหยัดกายลุกขึ้นจากกองเลือดขององครักษ์ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมั่นคงเยือกเย็น บัดนี้ถูกฉาบเคลือบด้วยเงาทะมึนแห่งมัจจุราช รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนทหารยามที่รอดชีวิตต่างสั่นสะท้านไปถึงกระดูกดำ“ตามท่านหมอเทวดามารักษาเยี่ยตง! หากเขาตาย ข้าจะเอาหัวพวกเจ้าไปเซ่นไหว้เขา!” แม่ทัพหนุ่มตวาดก้อง ก่อนจะหันไปหาทหารคนสนิท “ส่งพลุสัญญาณสีแดงเรียกรวมพล ‘กองกำลังทมิฬ’ ทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ข้าต้องการทหารม้าเหล็กห้าร้อยนาย และส่งคนนำป้ายประจำตัวข้าไปแจ้งใต้เท้ากวนแห่งศาลต้าหลี่ ให้ออกคำสั่งปิดประตูเมืองทุกบาน ห้ามผู้ใดเข้าออกแม้แต่สุนัขตัวเดียว!”ลี่เจียวจ้านที่เพิ่งทราบข่าวและควบม้าตามมาถึงจวน เบิกตากว้างเมื่อเห็นสภาพพังทลายของบ้านและจิตสังหารของพี่ชาย “พี่ใหญ่! รัชทายาททรงทราบเรื่องแล้ว พระองค์ทรงมอบป้ายอาญาสิทธิ์ทองคำมาให้ สั่งการให้พี่ใหญ่มีอำนาจจัดการกบฏและผู้สมรู้ร่วมคิดได้ทันทีโดยไม่ต้องรอไต่สวนขอรับ!”ลี่เจียวเจี๋ยรับป้ายอาญาสิทธิ์มาถือไว้ในมือ นัยน์ตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น “ดี

บทที่ 28 คมดาบปลิดชีพ และน้ำตาของฮูหยินยามห้าย ณ วัดร้างหานซาน หุบเขาไร้เงาเงาดาบสีเงินวาววับสะท้อนแสงจันทร์ พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วและแรงอาฆาตที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้ องค์ชายสามเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พยายามก้าวเท้าหนีพร้อมกับร้องขอชีวิต“ละ... ลี่เจียวเจี๋ย! ข้าเป็นถึงองค์ชาย! เจ้าฆ่าข้า... เสด็จพ่อต้อง...”สวบ!!คมดาบทะลวงผ่านลำคอขององค์ชายสาม ตัดขาดซึ่งเสียงร้องและลมหายใจในเสี้ยววินาที เลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมแท่นบูชาเก่าทรุดโทรม ร่างขององค์ชายสามทรุดฮวบลงกับพื้น ดวงตายังคงเบิกโพลงค้าง ทว่าไร้ซึ่งแววแห่งชีวิตอีกต่อไปทรชนผู้มักใหญ่ใฝ่สูงและทะเยอทะยาน บัดนี้ได้จบสิ้นลงอย่างน่าสมเพชใต้คมดาบของแม่ทัพไร้พ่าย!ทันทีที่ผู้เป็นนายสิ้นชีพ นักฆ่าที่เหลือรอดเพียงหยิบมือต่างเสียขวัญทิ้งอาวุธเตรียมหลบหนี ทว่าเสียงฝีเท้าม้านับร้อยและเสียงโห่ร้องก็ดังกึกก้องปิดล้อมอารามร้างเอาไว้จนหมดสิ้น“พี่ใหญ่!” ลี่เจียวจ้านนำกองกำลังทมิฬบุกทะลวงเข้ามาด้านใน ทหารม้าเหล็กกวัดแกว่งอาวุธเข้าจัดการนักฆ่าที่เหลือรอดอย่างรวดเร็วและเด็ดขาดเมื่อการต่อสู้จบลง ลี่เจียวเจี๋ยที่ยืนตระหง่านอยู่กลางกองเลื

บทที่ 30วสันตฤดูที่ผลิบาน และของขวัญล้ำค่าจากสวรรค์สามเดือนต่อมา ยามเว่ย ณ ศาลาริมน้ำ จวนแม่ทัพเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยคาวเลือดได้ผ่านพ้นไป บัดนี้เมืองหลวงก้าวเข้าสู่วสันตฤดูอย่างเต็มตัว ดอกอวี้หลานในจวนแม่ทัพเบ่งบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่วบริเวณ บ้านเมืองกลับคืนสู่ความสงบสุขภายใต้การปกครองที่เข้มแข็งขององค์รัชทายาทหอการค้าลี่จินของหวังเข้อซิงเจริญรุ่งเรืองจนกลายเป็นเสาหลักทางการค้าของแว่นแคว้น ทว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมา นายหญิงแห่งหอการค้ากลับมอบหมายงานทั้งหมดให้หลงจู๊ดูแล ส่วนตนเองนั้นเอาแต่พักผ่อนอยู่แต่ในจวน ตามคำสั่งขั้นเด็ดขาดของบุรุษผู้เป็นเจ้าของหัวใจลมเอื่อยพัดกลีบดอกท้อให้ร่วงหล่นลงบนโต๊ะหินอ่อน หวังเข้อซิงในชุดอาภรณ์สีชมพูอ่อนกำลังนั่งเหม่อมองฝูงปลาคาร์ปในสระ ใบหน้างดงามดูอวบอิ่มและมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าแต่ก่อน รอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่บนริมฝีปากตลอดเวลาเสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยดังก้าวเข้ามาในศาลา ลี่เจียวเจี๋ยในชุดลำลองสีเข้มเพิ่งกลับมาจากการตรวจค่ายทหาร เขาไม่รอช้าที่จะสวมกอดร่างระหงจากด้านหลังทันทีที่มาถึง ฝังจมูกโด่งเป็นสันลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นกายห