บททั้งหมดของ ว่าไงคะคุณมาเฟีย: บทที่ 31 - บทที่ 40

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 27 ความจริงปรากฏผลัวะ!!ไม่เปิดโอกาสให้คริสได้มีจังหวะทำร้ายตนและคนตัวเล็กเป็นครั้งที่สอง เท้าหนัก ๆ ยันเข้าแขนแกร่งชนิดไม่ออมแรง ส่งผลให้กระบอกปืนที่อีกฝ่ายถือเอาไว้หลุดร่วงออกจากมือ ก่อนจะตามมาด้วยหมัดลุ่น ๆ ชกเข้าเบ้าหน้าในจังหวะทีเผลอจนเจ้าตัวเสียหลักเซถลาไปด้านหลังอย่างหมดสภาพ“ยิงให้ตายแม่งดีไหม!!” ร่างสูงเตรียมพุ่งตัวเข้าไปจัดการคนเจ้าเล่ห์ให้รู้แล้วรู้รอด หากแต่ไม่ได้ทำอย่างใจต้องการเมื่อข้อมือหนาดันถูกคนด้านหลังดึงรั้งไว้เสียก่อน“รุ่นพี่อย่าค่ะ พอแล้ว”คาร์เตอร์สูดลมหายใจเข้าลึกระงับโทสะที่พวยพุ่งขึ้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ ก่อนจะเปรยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกชนิดคนฟังหวาดกลัว“มึงจงสำนึกในบุญคุณของลูกพี่ลูกน้องมึงไว้ซะ ถ้าวันนี้ไม่มีเธอ กบาลโง่ ๆ ของมึงคงถูกลูกตะกั่วเจาะเข้าให้แล้ว”“รุ่นพี่ว่าไงนะคะ” ถ้อยคำบ่งบอกถึงสถานะระหว่างตนเองและคริสยิ่งสร้างความสับสนให้แก่น้ำตาล ความจริงก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าลุงเทพทัตเคยมีลูกกับอดีตภรรยา แต่ไม่คาดคิดว่าจะเป็นคริสบุคคลซึ่งเป็นอริของเจ้าหนี้เธอในตอนนี้ จู่ ๆ แข้งขาก็ไร้เรี่ยวแรงเกือบจะล้มหน้าคว่ำ โชคดีที่มีลำแขนกำยำประคอง

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 29 สถานะพี่น้องซองสีน้ำตาลด้านในบรรจุธนบัตรใบสีเทาเอาไว้หลายปึกถูกวางลงโต๊ะทำงานของผู้เป็นนาย ซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารมองไปยังลูกน้องพลางเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงไม่เข้าใจส่วนคีย์เองก็รู้หน้าที่รีบรายงานความคืบหน้าในทันที“ครบทุกบาททุกสตางค์ครับเฮียใหญ่”“.......”“ผมถามถึงสาเหตุแล้วครับ เห็นว่าคุณเทพทัตถูกลูกชายหลอก ไม่ได้มีเจตนาจะหักหลังครอบครัวคุณน้ำตาล”“แล้วมึงก็เชื่อ?” ดวงตาคมกริบมองสบอีกฝ่ายนิ่ง เป็นถึงลูกน้องคนสนิทของมาเฟียเช่นเขา เหตุใดมันถึงได้หูเบาเช่นนี้ ประสบการณ์หลากหลายที่ได้เรียนรู้มาหลายปี ดูเหมือนจะไม่ได้จดจำเป็นบทเรียนเลยสักนิด “เพื่อปัดมลทินให้ตัวเองผู้ร้ายมันก็พูดได้หมด จำไว้ทีหลังอย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ”“ครับเฮียใหญ่ผมจะจำไว้ แล้วคุณน้ำตาล....”“อะไร”“จะบอกเรื่องนี้กับเธอเลยไหมครับ”“......” เครื่องหน้าคมคายประกายความสับสนพลันหัวใจใต้อกแกร่งก็กระตุกวูบไหวราวกับสิ่งที่ลูกน้องถามมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอย่างไรอย่างนั้น “เดี๋ยวกูจัดการเอง”“ได้ครับเฮีย”“ไปเตรียมรถกูจะเข้าไปหาป๊า”“ครับ” คีย์หันหลังให้ผู้เป็นนายเตรียมจะก้าวขาออกจากห้องเพื่อไปจั

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 31 ริษยาเหตุการณ์เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ณ คฤหาสน์ตระกูลอัศวภิรวัฒน์งานสังสรรค์เล็ก ๆ ซึ่งถูกจัดขึ้นเฉพาะคนในตระกูลอัศวภิรวัฒน์มาร่วมดื่มร่วมพูดคุยกันตามประสาครอบครัวแสนอบอุ่น หากแต่ตอนนี้เข้าขั้นเลยเวลาพักผ่อนมามากโข ทั้งโต๊ะจึงเหลือเพียงสองพี่น้องที่ยังคงนั่งดื่มราวกับกำลังแข่งขันกันอยู่ว่าผู้ใดจะเป็นฝ่ายชนะแต่ดูจากสังขารของคาร์เตอร์ในตอนนี้คงจะไม่ได้คว้าชัยชนะอย่างแน่นอน“ผมว่าเฮียใหญ่น่าจะไม่ไหวแล้วนะครับ”“กูยังไหว~”“ไหวแน่นะครับ”“ก็เออสิวะ!!”คีย์ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเอือมระอาในความอวดดีของคนเมา ทั้งที่ปากบอกว่าไหวหากแต่ภาพเบื้องหน้าดันตรงกันข้าม ลูกพี่ของมันนั่งโอนเอนไปมาแทบตกเก้าอี้อยู่รอมร่อ ทั้งน้ำเสียงหย่อนยานทั้งสติที่ถดถอยลงเรื่อย ๆ บ่งชัดว่าช่วงที่คีย์กลับไปยังเพนต์เฮาส์ อีกฝ่ายคงดื่มหนักมากพอสมควรเป็นเช่นนั้นเจ้าตัวยังคงกำแก้วเหล้าเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย สภาพคนเมาราวกับคนอกหัก ทำเอาลูกน้องอย่างคีย์ถึงกับกุมขมับรับไม่ได้“แล้วคืนนี้เฮียใหญ่จะค้างที่ไหนครับ”“ค้างที่นี่แหละ เมาขนาดนั้นจะกลับไงไหว” เป็นไคที่เอ่ยแทรกขึ้นตัดสินใจแทนคนเมามายชนิดที่ว่านั่งยังต้

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 33 ก็แค่ผู้หญิงทำไมต้องง้อ“งั้นฉันคงต้องย้ำสถานะให้เธอหน่อย จะได้รู้ว่าผัวตัวเองเป็นใคร!!”“รุ่นพี่ปล่อยตาลนะคะ ปล่อยนะ” ร่างบางพยายามดิ้นต่อต้านเพื่อให้หลุดเป็นอิสระทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรแล้วย่อมไม่สามารถสู้แรงอีกฝ่ายได้อยู่ดีถ้อยคำเหล่านั้นไม่สามารถหยุดยั้งสติไร้การควบคุม ซึ่งกำลังถูกความหึงหวงเข้าครอบงำจนมิอาจหยุดการกระทำได้เครื่องหน้าคมคายโน้มลงซุกไซ้ลำคอระหงอย่างหื่นกระหาย ในขณะที่มือหยาบกระด้างก็เคลื่อนขึ้นทำหน้าที่บีบขยำก้อนเนื้อกลมกลึงอย่างหนักหน่วง สร้างความปวดหนึบให้แก่เจ้าของเรือนร่างแทบแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ“รุ่นพี่ปล่อยตาลไปเถอะค่ะ ฮือ ขอร้อง” ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถกักเก็บน้ำตาได้อีกต่อไป ปล่อยให้มันรินไหลลงอาบแก้มอวบอิ่มไม่ขาดสาย “ตาลไม่ไหวแล้ว ตาลยอมแพ้แล้วจริง ๆ ฮึก”เพียงแค่เห็นหยาดน้ำตาของคนใต้ร่างพลันการกระทำอันแสนอุกอาจเป็นอันต้องหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาพานให้รู้สึกวูบไหวทั่วหัวใจกระทั่งไม่สามารถฝืนทำร้ายอีกฝ่ายต่อไปได้ เขาจึงจำยอมดันกายลุกขึ้นยืนปล่อยให้น้ำตาลเป็นอิสระอย่างใจหวัง“อยากไปมากก็เชิญ” เสียงเรีย

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 35 คุณน้ำตาลมีผัวใหม่แล้วครับ ตั้งแต่วันที่น้ำตาลเลือกก้าวขาออกจากเพนต์เฮาส์แห่งนั้นจวบจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาได้สามวันแล้ว ในทุก ๆ วันยังคงใช้ชีวิตปกติดังเช่นเมื่อก่อน ที่แตกต่างคงจะมีเพียงความเหงากัดกินหัวใจจนบางครั้งพลั้งเผลอนึกไปถึงใบหน้าของใครบางคนอยู่บ่อยครั้งแต่ต่อจะให้คิดถึงอีกฝ่ายมากเพียงใด เธอคงไม่คิดซมซานกลับไปร้องขอเศษเสี้ยวความรักจากคนไร้หัวใจเช่นมาเฟียแสนเย็นชาผู้นั้นอย่างเด็ดขาด อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปถือเสียว่าเป็นประสบการณ์ให้กับชีวิตก็ไม่เสียหายอีกอย่างที่รู้สึกว่าในชีวิตนี้โชคดีเอามาก ๆ นั่นก็คือ มีเพื่อนสนิทที่คอยอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะเป็นในช่วงเวลาไหนทั้งนิวเยียร์และไฟยังคงเป็นเพื่อนคนเดิมไม่ซ้ำเติมหรือตำหนิใด ๆ เลยสักคำ“อ้าวไฟแล้วนิวล่ะไม่มาด้วยเหรอ” น้ำตาลที่เห็นว่าไฟเดินเข้าห้องเรียนมาเพียงคนเดียวไร้เงาของนิวเยียร์ซึ่งปกติทั้งสองมักจะตัวติดกันยิ่งกว่าปาท่องโก๋จึงบังเกิดความสงสัย“มันไม่สบายน่ะก็เลยหยุดเรียน” ว่าพลางทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ข้าง ๆ กับเพื่อนคนสวย“เป็นอะไรงั้นเหรอ เมื่อวานก็ยังดี ๆ อยู่หนิ”“เห็นบ่นปวดหัวตั้งแต่เช้า แต่ไม่ต้อง