Semua Bab ว่าไงคะคุณมาเฟีย: Bab 1 - Bab 10

ว่าไงคะคุณมาเฟีย Intro เมื่อครั้นในอดีต ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งสิ่งที่พลั้งพลาดไปแล้วย่อมไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่ทำได้ในปัจจุบันก็คือต้องทำใจน้อมรับความจริงและอยู่กับมันให้จงได้ ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจักต้องเผชิญกับปัญหาเพียงลำพังอีกกี่คราก็อย่าได้คิดท้อถอย ถือเสียว่าโชคชะตาได้กำหนดเส้นทางนี้ไว้ให้แล้ว เส้นทางที่อาจจะลำบากและเหน็ดเหนื่อยไปบ้าง แต่จงเชื่อเสียเถอะว่าผลลัพธ์ของมันย่อมออกมาสวยงามเสมอ หญิงสาวในชุดสบาย ๆ ยืนอยู่บนฟุตพาทรอสัญญาณไฟจราจรข้ามถนนไปยังโรงพยาบาลที่ปรากฏอยู่ฝั่งตรงข้าม สาเหตุที่มาในวันนี้เป็นเพราะคุณหมอได้นัดแนะให้คุณแม่มือใหม่เข้ามาตรวจครรภ์ซึ่งมีอายุสิบห้าสัปดาห์ได้แล้ว เรียวมือบางลูบวนหน้าท้องซึ่งบวมเปล่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยพูดคุยเป็นเรื่องเป็นราวคล้ายว่าเจ้าตัวน้อยในท้องรับรู้และเข้าใจในสิ่งที่ตนเอ่ย“แม่รักหนูนะ” เรียวปากอวบอิ่มว่าอย่างยิ้ม ๆ ความรู้สึกของการได้เป็นแม่คนแท้จริงแล้วมันมีความสุขเช่นนี้นี่เอง เพียงแค่คิดไปถึงอนาคตหากมีเจ้าตัวน้อยคอยวิ่งเล่น คอยเรียกแม่ไม่ขาดปาก รวมถึงนอนกอดกันใ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 2 เกิดอะไรขึ้นหากกล่าวว่าความสุขที่สุดในชีวิตคือการได้รักได้ครอบครอง เธอขอค้านหัวชนฝายืนกรานเลยว่า ‘การได้แอบรักนั้นมีความสุขเสียยิ่งกว่า’ ได้ยืนมองเขาจากมุมมืดมุมนี้ ได้เห็นรอยยิ้มที่มิอาจปฏิเสธว่ามันสามารถช่วยชุบหัวใจที่ไร้ชีวิตชีวาให้พองโตขึ้น เพียงแค่ได้แอบรักแอบมองอยู่ห่าง ๆ เพียงเท่านั้นก็ถือว่ามีความสุขแล้วแม้นในชีวิตจริงจะไม่สามารถยืนเคียงข้างกับคนที่หัวใจเรียกร้องได้ ขอเพียงสมหวังในห้วงแห่งฝันหวานจะเป็นการขอมากไปหรือเปล่าเสียงของอาจารย์ในคาบเรียนชั่วโมงสุดท้าย ไม่สามารถรบกวนเวลานอนของคนตัวเล็กที่ฟุบหน้าลงโต๊ะหนังสือหลับตาพริ้มพลางคลี่ยิ้มบาง ๆ บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่ในห้วงฝันสุดแสนพิเศษซึ่งคนนอกมิอาจคาดเดาได้ทว่าใบหน้าสะสวยที่ปรากฏอยู่ในตอนนี้ช่างดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ จนไม่สามารถละสายตาไปได้เลยความงดงามไม่ว่าจะเห็นสักกี่ครายังคงน่ามองไม่มีเบื่อ คิ้วบางขมวดมุ่นเมื่อถูกรบกวนจากเจ้าปอยผมที่ร่วงหล่นลงบดบังกรอบหน้าด้วยความหวังดีมือกระด้างค่อย ๆ เคลื่อนเข้าหา หมายจะจัดการกับกลุ่มผมเหล่านั้น พลันก้อนเนื้อภายใต้อกแกร่งเริ่มเต้น

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 4 สัมผัสน่ารังเกียจท่ามกลางความมืดสลัวมีเพียงแสงไฟริบหรี่จากสายฟ้าฟาดสาดส่องผ่านม่านหน้าต่างบานหรูเข้ามาด้านในพอให้ได้เห็นทัศนวิสัยเลือนลางเสียงของพายุฟ้าฝนด้านนอกโหมกระหน่ำลงมาไม่หยุด ส่งผลให้บรรยากาศอันมืดมิดดูอ้างว้างเจือปนความน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้นความเหน็บหนาวเริ่มกัดกินหัวใจลุกลามไปทั่วเรือนร่างเรียกให้มือบางต้องควานหาผ้าห่มกระชับขึ้นคลุมจนถึงลำคอระหงอาการปวดหัวรุมเร้าคงเป็นพิษจากการร้องไห้มาอย่างหนัก“หนาว” เรียวปากแห้งผากพยายามเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก รู้อยู่เต็มอกว่าห้องที่อาศัยในตอนนี้คงเป็นสถานที่อันตราย หากแต่ร่างกายไม่รักดีกลับไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถฝืนดันตัวลุกขึ้น ทำได้เพียงนอนขดตัวใต้ผ้านวมผืนหนาหาความอบอุ่นเข้าสู่ร่างกายไร้ประโยชน์นี้ “ฮึก คิดถึงแม่จัง”“อ่อนแอ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด “บทเหยื่อมันคงเล่นง่ายสินะ”“คะ...คุณเป็นใคร” เสียงเบาหวิวเอ่ยถามพยายามหรี่ตามองหาคู่กรณีผ่านความมืดมิด หากแม้แต่เงาก็ไม่สามารถมองเห็นได้“มีปัญญากู้แต่ไม่มีปัญญาใช้คืน”“.....”“พวกไร้ความรับผิดชอบ”“หยุดนะ!!” ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามต่าง ๆ นานาที่

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 6 เฮียชอบเธอเหรอความอึดอัดปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทั่วทุกซอกมุมพานให้บุคคลทั้งสองต้องตกอยู่ในภวังค์ กระทั่งถูกความเงียบสงบกลืนกินได้ยินเพียงเสียงของหัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบเจ็บอก เรียวมือเล็กกระชับเสื้อแน่นอย่างประหม่า แววตาฉายชัดถึงความกังวลปนหวาดกลัวคาร์เตอร์ที่เธอเคยรู้จักมิใช่คนเหี้ยมโหด อีกทั้งเขายังอ่อนโยนและสุภาพกับผู้หญิงเป็นที่สุด ผิดเพี้ยนกับชายหนุ่มเบื้องหน้าที่ไร้หัวใจแสนเย็นชาซ้ำยังถือปืนจ่อคางเธออยู่ในตอนนี้อีกต่างหาก“....” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม นัยน์ตาคมกริบหรี่มองใบหน้าสะสวยด้วยจับพิรุธ “รู้จักฉัน?”“.....”“เอาเถอะ ๆ จะเรียกฉันยังไงนั่นมันก็เรื่องของเธอ แต่ตอนนี้เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์บวกกับสายตาร้ายกาจพร้อมงับเหยื่อซึ่งใกล้ติดกับดักเต็มที “ตราบใดที่แม่เธอยังหาเงินมาใช้หนี้ฉันไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้ากัน”“.....”“แต่ถ้าเธอเป็นเด็กดียอมเชื่อฟัง ฉันอาจจะใจดีลดหนี้ให้” เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบโต้เขายิ่งได้ใจยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยอมลดปืนลงในที่สุด ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นกอบกุมแก้มอวบอิ่มเอาไว้ หากเธอยอมเชื่อฟังอย่างที่ว่าจริงเขาเองก็พ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 8 ไม่ใช่หมอแต่ฉีดยาให้ได้เครื่องปรับอากาศยังคงทำหน้าที่ปรับอุณหภูมิภายในห้องเย็นยะเยือก แต่กลับสู้ความร้อนแรงของคนทั้งสองซึ่งกำลังนัวเนียอยู่บนเตียงนุ่มไม่ได้เลยแม้แต่น้อยสัมผัสอันวาบหวามพวยพุ่งทวีคูณ สติเริ่มหลุดลอยไปตามอารมณ์ที่ถูกปลุกเร้าวิ่งลงไปยังกลีบกุหลาบชื้นแฉะผลิน้ำหวานล้นจนเปียกชื้นเต็มเนื้อผ้าชั้นในนัยน์ตานุ่มลึกฉายแววถึงความปรารถนามองกรอบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโต เรียวปากนุ่มนิ่มคู่นั้นเม้มเข้าหากันแน่นราวกับพยายามกักเก็บเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกมา กระทั่งเรียวขาขาวเนียนบิดเร่าทรมานบ่งชัดว่าคนใต้ร่างก่อเกิดความรู้สึกเดียวกันกับตน“ไง? ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่า”“......”“ยังป่วยอยู่งั้นสิ” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงถามขณะที่ท่อนลำยังคงตอกย้ำลงกลีบเนื้อไม่หยุด พลันความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวชักชวนให้มุมปากหยักกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถึงฉันจะไม่ใช่หมอแต่ก็ฉีดยาให้ได้ สนใจไหม”“มะ...ไม่”“ทำไมต้องฝืน”“......”“อยากก็แค่พูด”“.....”“เธอเสนอ ฉันพร้อมสนอง” “......” หน้าท้องแบนราบถูกสัมผัสจากมือหยาบลูบคลำเพียงแผ่วเบาทำเอาเจ้าตัวเริ่มหายใจติดขัด ก่อนจะส