All Chapters of ว่าไงครับพี่คนสวย: Chapter 41 - Chapter 50

พี่คนสวย 35 กว่าจะมีน้ำเหนือในวันนี้บ้านหรูในตระกูลอัศวภิรวัฒน์ล้อรถหยุดนิ่งสนิทในโรงจอด ก่อนจะตามมาด้วยประตูถูกคนด้านในเปิดออกปรากฏร่างบอบบางของน้ำเหนือรีบพาตัวเองลงจากรถเป็นจังหวะเดียวกับเสียงทุ้มของคีย์ดังขึ้นพอดิบพอดี“เฮียรองรออยู่ข้างในแล้ว เชิญคุณชามาครับ”“ค่ะ...” หญิงสาวตอบรับด้วยความงุนงงถึงกระนั้นก็จำยอมก้าวขาตามลูกน้องคนสนิทของประธานหนุ่มไปแต่โดยดีระหว่างนั้นเองก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศรอบบ้านแปรเปลี่ยนไปจากเดิมค่อนข้างมากโข ทั้งการตกแต่งสวนที่ถูกเติมเต็มไปด้วยสีแดงและสีชมพู กระทั่งเข้ามาตัวบ้านก็ไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อยเฟอร์นิเจอร์เกือบจะทุกชิ้นถูกสลับเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ให้ความรู้สึกราวกับว่าเจ้าของบ้านหลังนี้กำลังหลงระเริงในความรักก็ไม่ปานแต่ทว่าความสดใสของสิ่งเหล่านั้นดันตรงกันข้ามกับสีหน้าชายหนุ่มซึ่งเอนเอียงไปทางไม่สบอารมณ์ถึงขนาดที่ว่าไม่สนใจผู้มาเยือนเช่นเธอเลยแม้แต่น้อยคงเป็นเพราะเนื้อหาในเอกสารที่เพิ่งจะได้รับมาจากธันวาหมาด ๆ รายละเอียดในกระดาษเหล่านั้นมันช่างมีผลต่อหัวใจใต้อกแกร่งที่กระวนกระวายอยู่ไม่สุข พลอยให้เจ้าตัวคิดมากตกอยู่ในห้วงภวังค์ตนเองกระทั่งเป็นคี

พี่คนสวย 37 ไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งกัน“พี่ช่วยตั้งสติหน่อยได้ไหมวะ!”“เฮือก!” เพียงแค่ถูกอีกฝ่ายตวาดใส่หน้าก็พลอยให้น้ำเหนือรู้สึกจุกอกขึ้นมาอย่างไรสาเหตุ พลันดวงตากลมโตเริ่มสั่นระริกกระทั่งไม่สามารถฝืนมันได้อีกต่อไปจึงปล่อยหยาดน้ำสีใสไหลลงอาบแก้มเงียบ ๆไคที่เห็นหญิงสาวร้องไห้ก็ตกอกตกใจ“ผมขอโทษ” ปรับน้ำเสียงให้ฟังดูนุ่มนวลขึ้น ก่อนนิ้วเรียวจะจัดการเช็ดหยาดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มนิ่มให้อย่างเบามือ “พี่ร้องไห้ทำไมครับ”ทว่ายิ่งเช็ดมันกลับยิ่งหลั่งไหลมากกว่าเดิม ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าน้ำตาเหล่านั้นมันจะไม่ยอมเหือดแห้งง่าย ๆ เสียด้วย“พี่เป็นอะไร บอกผมได้ไหม”หมับไร้เสียงตอบรับจากหญิงสาวที่จู่ ๆ ก็โผเข้ากอดร่างสูงพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างสุดเสียง แม้ไคจะยังมึนงงกับท่าทีเปลี่ยนไปของหญิงสาวแต่ก็ไม่คิดรบเร้าหนึ่งแขนยกขึ้นกอดรัดเอวบางพลางใช้อีกมือลูบศีรษะส่งมอบความอบอุ่นหวังปลอมประโลมคนที่กำลังขวัญเสียนานหลายนาทีที่หญิงสาวยืนร้องไห้ในอ้อมกอดของคนอายุน้อยกว่าอยู่เช่นนั้น กระทั่งสติเริ่มหวนคืนถึงได้ผละตัวออกพร้อมกับใช้หลังมือของตนเช็ดคราบน้ำตาออกจนเกลี้ยง“ทีนี้จะพูดได้หรือยังครับ สรุปแล้วพี่เป

พี่คนสวย 39 ระหว่างเราไม่มีอะไรติดค้าง“นายหลอกฉันมาตลอดเลยสินะ”“พี่ต่างหากที่หลอกตัวเอง” เอ่ยพูดทั้งที่เบือนหน้าหนีไม่แม้แต่จะมองหน้าหญิงสาวเสียด้วยซ้ำ เห็นดังนั้นยิ่งสร้างบาดแผลให้กับน้ำเหนือมากกว่าเดิม“นายเคยรักฉันจริง ๆ บ้างไหม?” ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคำตอบจะเป็นไปในทางไหน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากฟังมันจากปากของเขา อย่างน้อย ๆ เธอก็มั่นใจแล้วว่าไม่ได้คิดไปเองแต่แล้วคำตอบที่ได้ยินมันกลับเหนือการคาดเดาไปมากโข“รักเหรอ? มันกินได้ที่ไหนกันครับ”“แล้วที่ผ่านมาใครบอกว่าจะแต่งงานด้วยกัน ใครบอกจะสร้างอนาคตไปด้วยกัน”“ผมเคยพูดเหรอครับว่ารักพี่ คิดว่าผมจะแต่งงานกับผู้หญิงอย่างพี่จริง ๆ งั้นเหรอ พี่เลิกฝันสักที” อีกครั้งที่ถ้อยคำเหล่านั้นมันสร้างความเจ็บปวดให้แก่คนฟังจนพูดไม่ออก ทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากระบายความขุ่นเคืองใส่ร่างสูงรัว ๆ หากแต่เจ้าหล่อนกลับทำได้เพียงระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความสมเพชตัวเอง“ฮ่าฮ่าฮ่า แม่งโคตรขำเลยว่าป้ะ” เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นคงโทษใครอื่นไม่ได้นอกจากตัวเธอเอง ทั้งที่พี่ชายเตือนแล้วแท้ ๆ แต่กลับดึงดันเลือกที่จะเชื่อใจคนนอกมากกว่าคนในครอบครัว สมควรแล้วที่ผล

พี่คนสวย 41 บรรยากาศวันเก่า ๆ“เรื่องที่กูให้ไปจัดการถึงไหนแล้ว” ทันทีที่กลับขึ้นรถมาได้ก็ยิงคำถามใส่ลูกน้องเช่นคีย์ซึ่งประจำตำแหน่งคนขับอย่างรู้หน้าที่“เรียบร้อยดีครับเฮียรอง จริง ๆ มีคนซื้อไปแล้วแต่โชคดีที่ผมซื้อกลับคืนมาได้ แต่ก็จ่ายไปสองเท่าเลยนะครับ”“อืมก็ดี งั้นตรงไปที่นั่นเลย”ไม่นานร่างสูงของทั้งสองก็มาโผล่หน้าห้องของน้ำเหนือ ซึ่งก่อนหน้านี้เธอประกาศขายทิ้งไปแล้ว หลังจากรู้ข่าวไคเองก็รีบสั่งการให้ลูกน้องไปซื้อคืนกลับมาไม่ว่าจะต้องจ่ายกี่หลักก็ไม่มีปัญหาโชคดีมาก ๆ ที่เจ้าของใหม่ยอมขายคืนให้ แม้ว่าจะเรียกแพงกว่าราคาทุนก็ตาม“มึงรออยู่ข้างนอก”“ครับเฮียรอง”ร่างสูงของชายหนุ่มพาตัวเองเหยียบย่างเข้ามาในตัวห้อง ก่อนสายตาคมกริบจะกวาดมองบรรยากาศด้านในตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยความว่างเปล่าและเงียบสงบให้ความรู้สึกเหงาอยู่กลาย ๆ ถึงขนาดได้ยินเสียงอัตราการเต้นของหัวใจใต้อกแกร่งที่ดูเหมือนจะช้าลงเรื่อย ๆทันทีที่สายตาคมเข้มกวาดมองไปยังมุมต่าง ๆ ของห้อง ทันใดนั้นเองภาพแห่งความสุขระหว่างเขาและเธอก็เกิดทับซ้อนพลอยให้คิดถึงความทรงจำเก่า ๆ ซึ่งผุดเข้ามาในหัวเรียกให้ไคต้องพาตัวเองเข้าไปยังห้องนอน

พี่คนสวย 43 พบกันอีกครั้งเมืองแห่งหนึ่งในสิงคโปร์‘พี่เหนืออย่างี่เง่าได้ไหม แค่เรื่องงานผมก็ปวดหัวมากพอแล้ว พี่ช่วยอยู่เฉย ๆ อย่าสร้างปัญหาให้ผมอีกได้ไหมครับ’‘งี่เง่าเหรอ? ใครที่บอกว่ามีอะไรจะไม่ปิดบัง ใครที่บอกว่าจะไม่ทิ้งกัน ใครกันแน่ที่เข้ามาเล่นกับใจฉัน ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้ฉันคงไม่เปิดใจให้นายตั้งแต่แรก’‘.....’‘นายหลอกฉันมาตลอดเลยสินะ’‘พี่ต่างหากที่หลอกตัวเอง’“เฮือก!”ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังจากถูกห้วงแห่งฝันร้ายตามหลอกหลอนไม่หยุดตามกรอบหน้าสะสวยบัดนี้เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นราวกับว่าเพิ่งออกกำลังกายมาหมาด ๆ ก็ไม่ปาน“ฝันอีกแล้วเหรอเนี่ย”พำพึมเพียงลำพังพร้อมกับยกมือบางขึ้นซับหยาดเหงื่อตามโครงหน้าจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะเคลื่อนลงต่ำกอบกุมอกข้างซ้ายราวกับกำลังปลอบประโลมหัวใจที่เพิ่งผ่านมรสุมแสนเจ็บปวดมาสด ๆ ร้อน ๆ ให้บรรเทาความทรมานนั้นลงดวงตากลมโตกวาดมองรอบ ๆ ห้องถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงบ สถานที่ที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้เป็นอะพาร์ตเมนต์ไม่ใหญ่มากและไม่เล็กจนเกินไปเหมาะสำหรับการเช่าอยู่ในระยะเวลาเพียงแค่หกเดือนแม้ราคาจะค่อนข้างสูงแต่ถึงอย่างนั้นก็เ