All Chapters of CEO สายแซ่บ รวมเรื่องสั้นฟิน: Chapter 21 - Chapter 30

การจูบรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนข้าวหอมเข่าอ่อนระทวย ร่างกายสั่นด้วยความเสียวที่ถูกปลุกขึ้นจากคืนก่อนกวินถอนปากออกเล็กน้อย หอบหายใจ “ข้าวหอม... ผมอยากได้คุณอีก” เสียงทุ้มกระซิบมือเขาเลื่อนลงไปใต้กระโปรง ดึงผ้าชั้นในบาง ๆ ลงมาแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี นิ้วใหญ่สองนิ้วเบียดเข้าไปในร่องเปียกชุ่มและร้อนผ่าว ถูวนเม็ดคลิตอริสบวมแดงอย่างชำนาญ ขณะที่นิ้วกลางแทรกเข้าไปในโพรงรักตื้น ๆ เลื่อนเข้า ออกช้า ๆ และกดหาจุดด้านในที่ทำให้เธอตัวสั่น“อ๊ะ... ที่นี่มัน... ใครจะเดินเข้ามา” ข้าวหอมครางเสียงสั่น มือเล็กเกาะไหล่เขาไว้แน่น ร่างกายสั่นเทา“เงียบ ๆ” กวินกระซิบเสียงทุ้มดุ แต่จูบที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน “อยากให้เลขาได้ยินเสียงครางเหรอ ?”นิ้วเขาเพิ่มความเร็ว ถูแรงและกดวนวนที่จุดสำคัญอย่างไม่ยั้ง ข้าวหอมเกร็งขา ร่างกายสั่นสะท้าน น้ำหล่อลื่นไหลเปียกนิ้วเขาเต็มมือ เธอใกล้จะแตกน้ำเต็มที่“ฉันจะ... !”“แตกสิ... แตกกับนิ้วผมที่โต๊ะทำงานของผม”กวินกระซิบเสียงทุ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยไฟปรา

“หืม ? ท่านประธานไม่กินเหรอคะ หรือว่าไม่ชอบเนื้อ ?” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นถามด้วยความแปลกใจ“ผมอิ่มแล้ว คุณกินเถอะ กินเยอะ ๆ จะได้มีแรงมาเถียงผมต่อ” เขายิ้มบาง ๆหญิงสาวก้มหน้าก้มตากินต่อไปด้วยความหิวโซ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีเม็ดข้าวญี่ปุ่นเหนียวนุ่มติดอยู่ที่มุมปาก กวินมองเม็ดข้าวนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทนความหมั่นเขี้ยวไม่ไหว ชายหนุ่มยื่นมือออกไป ปลายนิ้วโป้งสากเกลี่ยเบา ๆ ที่มุมปากบางเพื่อหยิบเม็ดข้าวออกให้สัมผัสอบอุ่นและอ่อนโยนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาข้าวหอมชะงักกึก ชิ้นเนื้อในปากแทบจะกลืนไม่ลง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมกริบที่ตอนนี้ทอดมองมาด้วยแววตาที่แตกต่างไปจากทุกครั้ง...มันไม่มีความเจ้าเล่ห์หรือแววตาจับผิดแฝงอยู่เลย มีเพียงความเอ็นดูและอบอุ่นจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ“กินเลอะเทอะเป็นเด็ก ๆ ไปได้” กวินเอ่ยเสียงเบา ปลายนิ้วยังคงคลอเคลียอยู่ที่พวงแก้มใสอย่างลืมตัวในวินาทีนั้น ข้าวหอมได้เรียนรู้ว่า ภายใต้มาด CEO จอมเผด็จการขี้แกล้ง ผู้ชายตรงหน้าก็มีมุมที่อ่อนโยนและใส่ใจจนน่าใจหาย... และมันกำลัง

มะปรางดึงแขนเพื่อนรักให้มุดเข้ามาหลังฉากกั้นโต๊ะทำงาน สีหน้าของเพื่อนสาวดูเคร่งเครียดจนข้าวหอมใจคอไม่ดี“มีอะไรเหรอแก ทำหน้ายังกับเห็นผี”“ยิ่งกว่าผีอีกยะ ! ตอนนี้ทั้งออฟฟิศเขาลือกันให้แซ่ด ว่าแกกำลังใช้เต้าไต่ ! แอบไปอ่อยบอสกวินถึงห้องทำงานทุกเย็น !” มะปรางกระซิบ“คนในแผนกบัญชีที่อยู่ชั้นล่างบอกว่าเห็นแกขึ้นลิฟต์ไปชั้น 35 ตอนเลิกงานทุกวัน แถมกว่าจะลงมาก็ดึกดื่นค่อนคืน... นี่แกแอบไปรับจ๊อบเป็นเด็กเสี่ย... เอ้ย เด็กบอสตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ สารภาพมา !”ข้าวหอมเบิกตากว้าง หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ คำว่า 'ใช้เต้าไต่' แทงฉึกเข้าที่กลางใจ เพราะถึงแม้เธอจะไม่ได้ตั้งใจอ่อยและเริ่มจากการโดนแบล็กเมล์เรื่องเนกไท แต่สุดท้าย... เมื่อคืนเธอก็เผลอใจไปมีอะไรกับเขาจริง ๆ“มะ... ไม่ใช่นะ ! ฉันไม่ได้ใช้เต้าไต่บอสสักหน่อย ! ฉันแค่... แค่ไปช่วยงานเอกสารนิดหน่อยเอง” ข้าวหอมแก้ตัวเสียงสั่น หลบสายตาเพื่อนรัก“งานเอกสารอะไรต้องทำหลังเลิกงานแถมทำกันสองต่อสองฮะ ! แกฟังนะข้าวหอม พวกยัยป้าแผนกอื่นเมาท์กันแรงมาก ว่าแกเป็น

ท้องฟ้าเหนือเขาใหญ่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง เสียงจิ้งหรีดเรไรเริ่มกรีดร้องประสานเสียงแข่งกับเสียงน้ำตกจำลองภายในรีสอร์ตข้าวหอมเดินลากขาตามแผ่นหลังกว้างของกวินมาจนถึงวิลล่าส่วนตัวหลังใหญ่ที่ตั้งแยกออกมาจากโซนห้องพักปกติอย่างเป็นสัดส่วน“นี่มันวิลล่าส่วนตัวชัด ๆ ไหนว่าแค่ห้องติดกันไงคะ”ข้าวหอมบ่นอุบอิบขณะเดินเข้ามาภายในตัวบ้านที่ตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์โมเดิร์นทรอปิคอล“ก็วิลล่าหลังนี้มันมีสองห้องนอนไงครับ ห้องคุณอยู่ฝั่งซ้าย ห้องผมอยู่ฝั่งขวา ตรงกลางคือห้องนั่งเล่น... หรือคุณอยากจะย้ายมานอนห้องเดียวกันเลยล่ะ ผมไม่ติดนะ”กวินหันมายักคิ้วกวนประสาท ก่อนจะวางกระเป๋าเป้ของเธอลงบนโซฟากลางห้อง“ฝันไปเถอะค่ะ !”ข้าวหอมแยกเขี้ยวใส่ รีบคว้ากระเป๋าของตัวเองแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องฝั่งซ้าย ล็อกประตูลงกลอนดังแกร๊กอย่างแน่นหนากวินส่ายหน้าขำ ๆ มองบานประตูที่ปิดสนิท เขารู้ดีว่ายัยตัวโก๊ะกำลังสร้างกำแพงป้องกันตัวเองอย่างหนัก แต่คืนนี้... เขาตั้งใจแล้วว่าจะพังกำแพงนั้นลงให้ได้20:00 น.

14:30 น. ณ ห้องรับรองชั้นผู้บริหาร“คุณข้าวหอมครับ บอสให้คุณช่วยนำชาเอิร์ลเกรย์กับมาการองชุดพิเศษ เข้าไปเสิร์ฟให้แขกวีไอพีในห้องรับรองหน่อยครับ” คุณนพดลเดินมาสั่งงานข้าวหอมที่โต๊ะทำงานชั่วคราวหน้าห้อง CEO“แขกวีไอพีเหรอคะ ? ได้ค่ะคุณนพ”ข้าวหอมรับคำอย่างแข็งขัน จัดเตรียมชุดน้ำชาอย่างประณีต ก่อนจะยกถาดเดินตรงไปยังห้องรับรอง ทว่าทันทีที่เธอผลักประตูเข้าไป รอยยิ้มที่เตรียมไว้ต้อนรับแขกก็แทบจะเจื่อนลงทันตาเห็นบนโซฟาหนังตัวหรู กวินกำลังนั่งสนทนาอย่างออกรสออกชาติกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยสง่า หุ่นเป๊ะราวกับนางแบบ สวมชุดเดรสแบรนด์เนมสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวให้ดูโดดเด่น ที่สำคัญคือ... เธอกำลังนั่งเบียดชิดท่านประธานหนุ่ม มือเรียวสวยแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างสนิทสนม พร้อมกับหัวเราะเสียงใส“แหม วินก็พูดเกินไป ลิตาไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่อาศัยคอนเนกชันคุณพ่อนิดหน่อย” หญิงสาวนามว่า 'ลิตา' เอ่ยเสียงหวานข้าวหอมสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามตีหน้านิ่ง เดินเข้าไปเสิร์ฟชาและขนมบนโต๊ะกระจก“ชาเอิร์ลเกรย์และมาการองค่ะ” ข้าวหอมเอ่ยเสียงเรียบ