All Chapters of CEO สายแซ่บ รวมเรื่องสั้นฟิน: Chapter 1 - Chapter 6

ฝนเมืองกรุงเทพมหานครในตอนเจ็ดโมงครึ่ง แม้ไม่ได้ตกหนัก แต่กลับทำให้ตัวเหนียวเหนอะหนะจนน่ารำคาญใจลินกำลังยืนอยู่หน้าตึกกระจกสูงห้าสิบชั้น มือข้างหนึ่งยกปิดหน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เสื้อเชิ้ตสีครีมตัวบางราคาสองร้อยเก้าสิบบาทแนบติดหลังตั้งแต่ลงรถเมล์มา“โอ้ย… สูงเป็นบ้าเลย” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนรีบยกมือปิดปาก หันซ้ายหันขวาแบบกลัวใครได้ยินเสียงน้ำพุหน้าตึกพุ่งขึ้นลงดังซู่ซ่า พนักงานเดินผ่านไปมาสวมสูทเรียบกริบ ใบหน้าตึงเครียดเหมือนทุกคนกำลังแข่งกับเวลาส่วนเธอยืนตัวเล็ก ๆ ตรงกลางนั้น ก้มมองโน๊ตในมือถือเป็นครั้งที่สิบ บริษัท ภคภูมิ ดีเวลลอปเมนต์ จำกัด ชั้น 41แม่เคยบอกว่า ‘ไปทำงานกรุงเทพฯ แล้วชีวิตจะดีขึ้น’ แต่แม่ไม่เคยบอกว่ากรุงเทพฯ จะทำให้คนตัวเล็กอย่างเธอรู้สึกตัวเองเล็กลงไปอีกเป็นสิบเท่าเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในตึก รองเท้าคัทชูมือสองกัดส้นเท้าเธอทุกก้าว เธอเม้มปากกลั้นเจ็บก่อนจะฝืนยิ้มแห้ง ๆ ที่คิดว่าหวานที่สุดที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ“ติดต่ออะไรคะ”“มาทำงานวันแรกค่ะ” ลินยื่นเอกสารด้วยมือที่ชื้นไปหมด “เลขาซีอีโอ”รอยยิ้มของอีกฝ่ายค้างไปชั่ววินาที ก่อนจะพิมพ์ข้อมูลแล้วมอ

“เปียกขนาดนี้” เขาพูดเสียงต่ำ “ทำไมไม่พกร่มมาด้วย”ลินอึ้ง “หนูไม่ทันคิดว่าฝนจะตกหนัก… แล้วหนูก็รีบ…”ก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงหัวเราะดังและหยาบคายก็ดังขึ้นจากด้านข้าง“เฮ้ยยย สาวน้อยคนนี้เปียกปอนเลยนะ งานเลี้ยงปีใหม่ของภคภูมิมีของขวัญแบบนี้ด้วยเหรอ?”ผู้ชายวัยสี่สิบต้น ๆ ในสูทสีน้ำเงินเข้มที่ดูเมามาก เดินโซเซเข้ามาใกล้ แก้ววิสกี้ในมือเขาสั่นเทา“สวยซ่อนรูปดี… มาส่งเอกสาร ? หรือมาส่งตัว ?” ชายน่ารังเกียจยื่นมือไปจับแขนลินแรง ๆ ดึงเธอเข้าไปใกล้“ปล่อยค่ะ !” ลินสะดุ้ง รีบดึงแขนกลับ แต่ผู้ชายคนนั้นยิ่งหัวเราะแล้วดึงแรงขึ้น“อย่าดื้อสิ ฉันเป็นคู่ค้าของบริษัทเธอนะ มา ๆ ฉันจะพาไปเช็ดตัวให้…”ลินตัวสั่น กลิ่นเหล้าคละคลุ้งจนเธอคลื่นไส้ ทันใดนั้น ฝ่ามือใหญ่และแข็งแรงอีกข้างก็ยื่นมา ดึงตัวเธอออกจากมือของผู้ชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว ธนัชยืนขวางตรงหน้าลิน ร่างสูงของเขาบังเธอไว้หมด“พอได้แล้ว คุณสุทธิชัย” เสียงของธนัชเรียบกริบ “เธอเป็นเลขานุการของผม ไม่ใช่ของเล่นให้คุณลวนลาม”ผู้ชายชื่อสุทธิชัยชะงัก มองธนัชด้วยตาเมามัว “เฮ้ย ธนัช… แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง”“ล้อเล่น ?” ธนัชก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว สายตาคมกริ

“กินต่อเถอะ ยังไม่ถึงสองทุ่ม งานยังอีกเยอะ”ลินพยายามก้มหน้ากินข้าวต่อ แต่รสชาติทุกอย่างเหมือนฝุ่นทราย เธอแอบมองเขาผ่านแว่นหนาเตอะ ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาของธนัชตอนนี้ดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย… หรือเธอคิดไปเอง ?เวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงทั้งคู่นั่งตรวจเอกสารด้วยกันบนโต๊ะประชุมยาว ธนัชอธิบายงานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ บางครั้งเขาก็ยื่นเอกสารให้เธอแล้วนิ้วแตะนิ้วเธอ บางครั้งก็ลุกขึ้นยืนข้างหลังเก้าอี้ของเธอ ก้มลงใกล้จนลินได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายชัดเจน“ตรงนี้… เปลี่ยนเป็นยี่สิบห้าล้าน” เขาพูดเสียงเบา ลมหายใจอุ่นรดต้นคอเธอลินตัวสั่นจนปากกาเกือบหลุดมือ “คะ… ครับ… เอ๊ย ค่ะ”ธนัชหัวเราะในลำคอเบา ๆ “คุณยังเหมือนเดิม… แต่นั่นแหละที่ผมชอบ”ลินกัดริมฝีปากแน่น ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังใจเต้นแรงขนาดไหน เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้นมา ลินสะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ออกมา มองหน้าจอแล้วหน้าซีดทันที“โรงพยาบาลสุโขทัย” เธอพึมพำเสียงสั่นก่อนกดรับสายอย่างรวดเร็ว“คุณณัฐลินใช่ไหมคะ… ลูกสาวของคุณแม่จันทร์”เสียงพยาบาลดังขึ้นจากปลายสาย ลินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้“ค่ะ… เป็นอะไรคะ”“คุณแม่มีไข้สูงและหายใจต