《ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ》全部章節：第 161 章 - 第 170 章

บทที่ 20 ความจริงที่สายเกินไป 3ภายในเรือนเงียบงันราวกับกาลเวลาหยุดเดินไม่มีผู้ใดเอ่ยถ้อยคำใดออกมาอีกแม้แต่เสี่ยวหลันที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยังไม่กล้าขยับกาย นางก้มหน้าลงแนบอก พยายามกลั้นลมหายใจให้แผ่วที่สุด ราวกับเกรงว่าเสียงเพียงเล็กน้อยจะทำลายบรรยากาศที่อัดแน่นด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนนี้หลิวจ้านเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาจับจ้องซวีหยวนหยานไม่วางคำพูดเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในห้วงความคิดเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เฝ้ารอมาตลอด… ไม่มีวันเป็นของตนเอง สุดท้ายก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยมือเป็นเพียงประโยคเรียบง่ายหากกลับหนักอึ้งกว่าคำตัดพ้อหรือเสียงร่ำไห้ใด ๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดถามเลยว่า ซวีหยวนหยานรู้สึกอย่างไรทุกครั้งที่นางนำอาหารมารอ เขาเพียงเดินผ่านทุกครั้งที่นางปักถุงหอมให้ เขาเพียงรับไว้เพราะมารยาททุกครั้งที่นางมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง เขาเลือกเมินเฉยในเวลานั้น เขาเพียงคิดว่านางกำลังพยายามเอาใจเขาเหมือนสตรีทั่วไปเขาไม่เคยคิดเลยว่า…เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้น จะมีการรอคอยที่ยาวนานถึงสามปีแต่วันนี้…เมื่อสตรีผู้นั้นเอ่ยว่า นางเลิกรอแล้ว หัวใจของเขากลับรู้สึกหนักอึ

บทที่ 21 คนที่มองเห็นตัวตนของข้า 2เสี่ยวถังลดสายตาลงมองสมุดบัญชีตรงหน้าอีกครั้งตัวอักษรที่เคยอ่านอย่างคล่องแคล่วกลับพร่าเลือนไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะเหนื่อยล้า แต่เป็นเพราะคำพูดเมื่อครู่ของเฉินยวี่ทำให้หัวใจที่เคยสงบนิ่งของนางเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ อย่างไม่ทันตั้งตัว นับตั้งแต่นางลืมตาขึ้นในร่างของซวีหยวนหยาน นางคุ้นชินกับสายตาของผู้คนมานานแล้วสายตาสงสาร เวทนา ดูแคลน รวมถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง ทุกคนต่างมองนางผ่านฐานะของซวีหยวนหยานฮูหยินผู้ไม่เป็นที่รัก สตรีที่แต่งเข้าจวนหลิวด้วยผลประโยชน์ของสองตระกูล ภรรยาที่เฝ้าตามสามีจนสูญเสียศักดิ์ศรีไม่มีผู้ใดสนใจว่า ภายใต้ชื่อ “ซวีหยวนหยาน” ยังมีอีกคนหนึ่งที่กำลังดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด กำลังเปลี่ยนชะตากรรมของตนเองและกำลังพยายามช่วยชีวิตผู้คนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เฉินยวี่…กลับเป็นคนแรกที่มองเห็นสิ่งเหล่านั้นเสี่ยวถังยกถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบความรู้สึกบางอย่างในใจ ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง“ท่านกล่าวเกินจริงไปแล้ว”เฉินยวี่ส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ ข้าเพียงกล่าวในสิ่งที่เห็น”เขาหยิบสมุดบัญชีอีกเล่มขึ้นมาเปิด พลางใช้นิ้วแตะรายชื่อขุนนางสองสามค

บทที่ 22 คืนก่อนทุกอย่างจะเปลี่ยนไป 1ยามอิ่วของวันนั้นรัตติกาลค่อย ๆ แผ่ปกคลุมเมืองอิงชิวอย่างเงียบงันแสงไฟจากเรือนของชาวบ้านส่องสลัวอยู่เป็นระยะ ลมต้นฤดูร้อนพัดเอื่อย ๆ พากลิ่นดอกมะลิและกลิ่นดินชื้นลอยมาตามอากาศภายในจวนหลิว ทุกอย่างดูสงบกว่าหลายวันที่ผ่านมาองครักษ์ยังคงผลัดเวรกันตามปกติบ่าวรับใช้ทยอยกลับเรือนพักของตนหลังเสร็จงานประจำวันหากมองเพียงภายนอกคืนนี้ก็เป็นเพียงค่ำคืนธรรมดาอีกคืนหนึ่งแต่สำหรับเสี่ยวถัง นี่คือคืนสุดท้ายก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดมาถึงเสียงเคาะหน้าต่างดังขึ้นเบา ๆ สองครั้งกึก…กึก…เสี่ยวหลันที่กำลังจัดเตียงชะงักมือ ก่อนหันไปมองตามเสียงแต่ยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด เสี่ยวถังก็กล่าวขึ้นอย่างสงบนิ่ง“เจ้าออกไปรอด้านนอกก่อน”เสี่ยวหลันพยักหน้ารับทันทีแม้ไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา นางเรียนรู้แล้วว่า ฮูหยินของตนมีเรื่องบางอย่างที่ไม่อาจให้ผู้ใดรับรู้เมื่อสาวใช้เดินออกจากห้องและปิดประตูลงเสี่ยวถังจึงเดินไปยังหน้าต่างเพียงแง้มบานไม้ออกเล็กน้อย มือของบุรุษผู้หนึ่งก็สอดซองกระดาษสีขาวเข้ามาอย่างรวดเร็วจากนั้นเงาร่างด้านนอกก็หายลับไปกับความมืด ไม

บทที่ 22 คืนก่อนทุกอย่างจะเปลี่ยนไป 3วันพรุ่งนี้คนของราชสำนักจะเดินทางมาถึงเมืองอิงชิว การสอบสวนจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการบัญชีลับที่ถูกส่งออกไปจะกลายเป็นอาวุธสำคัญ และความลับที่ถูกปิดซ่อนมานานหลายปี กำลังจะถูกเปิดเผยต่อแสงตะวันนางหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ความเงียบโอบล้อมร่างกายตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา นางแทบไม่มีคืนใดที่ได้นอนหลับอย่างสบายใจทุกก้าวที่เดิน ทุกคำที่พูดทุกการตัดสินใจล้วนต้องคำนวณอย่างรอบคอบ เพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงความตายของหลายชีวิตแต่คืนนี้…หัวใจของนางกลับสงบอย่างประหลาดไม่ใช่เพราะหมดกังวลหากเป็นเพราะนางได้ทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้แล้วหลังจากนี้ ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับฟ้าและการตัดสินใจของผู้คนบนกระดานหมากขณะเดียวกันนั้นเองเสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้นก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…เสียงไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนท่ามกลางความเงียบของราตรีเสี่ยวถังชะงัก นางค่อย ๆ หันไปมองบานประตูไม้ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยยามวิกาลเช่นนี้…ผู้ใดกันจะมาหานางเสี่ยวหลันกลับไปพักผ่อนแล้ว จวีหม่าม้าก็ออกจากเมืองไปเรียบร้อยส่วนเฉินยวี่…ย่อมไม่มีทางมาปรากฏตั

บทที่ 23 คืนก่อนทุกอย่างพัง 2ความเงียบยังคงปกคลุมอยู่ภายในเรือนเสี่ยวถังนั่งหลังตรงดังเช่นทุกครั้ง มือทั้งสองวางซ้อนกันเบา ๆ บนตัก ดวงตาสงบนิ่งจับจ้องถ้วยชาที่มีไอร้อนลอยขึ้นเป็นสายส่วนหลิวจ้านเฉินยังคงนั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ถ้วยชาตรงหน้าแทบไม่ถูกแตะต้องเขาเหมือนกำลังเรียบเรียงถ้อยคำอยู่ในใจหลายครั้งที่ริมฝีปากขยับราวกับจะเอ่ยบางสิ่ง แต่สุดท้ายก็เงียบลงอีกครั้งเสี่ยวถังไม่ได้เร่งรัดบางครั้ง…ความเงียบก็ทำให้คนเรากล้าพูดความจริงมากกว่าการถูกซักถามเสียอีกผ่านไปครู่ใหญ่หลิวจ้านเฉินจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ“พรุ่งนี้…” น้ำเสียงของเขาแผ่วกว่าปกติ “มีคนจากเมืองหลวงเข้ามา”เสี่ยวถังยกสายตาขึ้นสบตาเขาสีหน้าของนางยังคงเรียบสงบ“เจ้าค่ะ”คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้หลิวจ้านเฉินแน่ใจในสิ่งที่ตนคาดเดา หากเป็นซวีหยวนหยานคนเดิม นางคงถามด้วยความตกใจ คงสงสัยว่าคนจากเมืองหลวงมาด้วยเหตุใดแต่นางในตอนนี้…กลับตอบราวกับรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้วเขาหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนกล่าวต่ออย่างช้า ๆ“ข้ารู้ว่าพวกเขาจะมาตรวจสอบบัญชีของจวน”ปลายนิ้วของเขาค่อย ๆ กำถ้วยชาแน่นขึ้น“และข้ารู้…”เขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งสายตาสบ