All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 181 - Chapter 190

บทที่ 31 คำตอบที่ไม่จำเป็นต้องได้ในวันนี้ 2แต่เสี่ยวถังกลับสัมผัสได้ถึงน้ำหนักของทุกถ้อยคำ เพราะเฉินยวี่ไม่ได้พูดเพื่อทำให้นางหวั่นไหว ไม่ได้พูดเพื่อเร่งรัดคำตอบ เขาเพียงวางความจริงของตนเองลงตรงหน้านางอย่างสุภาพและจริงใจเสี่ยวถังหลุบตามองมือของตนเอง ก่อนกล่าวเบา ๆ“ท่านรู้…ว่าข้าเพิ่งหย่าขาดมาไม่นาน”“ข้ารู้” เฉินยวี่ตอบทันที“ข้ายังมีอดีตที่ต้องใช้เวลาทำความเข้าใจ”“ข้ารู้”“ข้าอาจยังไม่พร้อมเริ่มต้นกับผู้ใด”“ข้าก็รู้” เขายิ้มอ่อนรอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความกดดันแม้แต่น้อย“เพราะฉะนั้น…วันนี้ข้าไม่ได้มาขอคำตอบ”เสี่ยวถังเงยหน้าขึ้นมองเขาเฉินยวี่กล่าวต่อ “ข้าเพียงอยากให้ท่านรู้ ว่ามีบุรุษผู้หนึ่ง…มองเห็นตัวตนของท่าน ไม่ใช่เพียงด้านที่เข้มแข็ง แต่ยังเห็นวันที่ท่านหวาดกลัว วันที่ท่านฝืนยิ้ม วันที่ท่านแสร้งทำเป็นไม่เป็นไร”เขาวางมือลงบนโต๊ะเบา ๆน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม“ท่านฉลาด กล้าหาญ ตัดสินใจเด็ดขาด แต่บางครั้ง…ท่านก็เก็บทุกความหนักอึ้งไว้กับตัวเอง ราวกับกลัวว่าจะเป็นภาระของผู้อื่น”เสี่ยวถังนิ่งงัน คำพูดเหล่านั้นแทงตรงเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจอย่างเงียบเชียบ นางเคยคิดว่าตนซ่อนทุกอย่างได้

บทที่ 33 เสี่ยวถังสร้างชีวิตของตัวเองสามเดือนหลังจากหย่าขาดกับสามี ฤดูร้อนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นต้นฤดูใบไม้ร่วงลมที่เคยอบอ้าวเริ่มเย็นลงเล็กน้อย ใบไม้ริมถนนเปลี่ยนจากสีเขียวสดเป็นสีเหลืองอ่อน ผู้คนในตลาดเริ่มนำผ้าคลุมบาง ๆ ออกมาวางขาย เตรียมรับอากาศเย็นที่จะมาเยือนในอีกไม่ช้าชีวิตของเสี่ยวถังก็ค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางเช่นเดียวกันไม่ใช่เพราะโชคช่วยและไม่ใช่เพราะมีผู้ใดยื่นทุกอย่างมาให้นางแต่เพราะทุกย่างก้าวล้วนเกิดจากการเลือกของนางเองเรือนที่นางอาศัยอยู่เป็นเพียงเรือนเช่าหลังเล็กท้ายตลาดเจ้าของคือแม่ค้าขายผ้าผู้หนึ่ง ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเดือดร้อนเพราะบัญชีร้านผิดพลาด ถูกเจ้าหน้าที่เรียกเก็บภาษีเกินจริง เสี่ยวถังช่วยตรวจบัญชีให้ พบจุดผิดปกติ และเขียนคำร้องให้จนเรื่องคลี่คลายเมื่อรู้ว่านางกำลังหาที่พักแม่ค้าผู้นั้นจึงยอมปล่อยเรือนหลังเล็กนี้ให้เช่าในราคาที่เป็นธรรมเรือนหลังนี้มิได้ใหญ่โตมีเพียงห้องนอนหนึ่งห้อง ห้องหนังสือเล็ก ๆ หนึ่งห้อง และครัวขนาดกะทัดรัดหลังคาไม้ยังมีรอยซ่อมแซมหลายแห่ง หน้าต่างบางบานเปิดปิดฝืดจนต้องออกแรงผลัก พื้นไม้บางจุดเวลาเดินผ่านยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆแ

บทที่ 35 ความลับที่ข้าไม่อาจเก็บไว้ได้อีก 1งานทั้งหมดเสร็จสิ้นเร็วกว่าปกติภายในเรือนเงียบสงบ มีเพียงเสียงจักจั่นดังแว่วมาจากสวนด้านนอกเป็นระยะ สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ทำให้เปลวตะเกียงบนโต๊ะไหวเอนเบา ๆเสี่ยวถังนั่งอยู่ใต้แสงตะเกียง มือเรียวกำถ้วยชาไว้แน่นกว่าปกติ น้ำชาในถ้วยเย็นลงนานแล้ว แต่นางกลับไม่รู้ตัวเฉินยวี่สังเกตเห็นความผิดปกตินั้นตั้งแต่แรกเขาเห็นนางเหม่อลอยตั้งแต่เก็บเอกสารเสร็จ เห็นว่านางเปิดปากจะพูดหลายครั้งแล้วเงียบลง เห็นว่านางคล้ายกำลังต่อสู้กับความคิดบางอย่างอยู่ในใจแต่เขาไม่ได้เร่งรัด ไม่ได้ถาม เพียงนั่งอยู่ตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ ราวกับกำลังบอกนางว่า หากนางพร้อมเมื่อใด เขาก็พร้อมฟังเมื่อนั้นผ่านไปครู่ใหญ่ เสี่ยวถังจึงสูดลมหายใจเข้าลึก“เฉินยวี่”น้ำเสียงของนางเบากว่าปกติแต่กลับหนักแน่นอย่างประหลาดเฉินยวี่วางถ้วยชาลง “ข้าฟังอยู่”เสี่ยวถังหลุบตาลง ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบขอบถ้วยชาความลับนี้… นางเก็บไว้คนเดียวมานานเหลือเกิน นับตั้งแต่ลืมตาขึ้นในร่างของซวีหยวนหยาน ไม่มีวันใดที่นางลืมว่าตนเองเป็นใคร ไม่มีวันใดที่นางลืมว่าโลกใบนี้เคยเป็นเพียงนิยายเล่มหนึ่

บทที่ 36 วิกฤตที่ไม่มีอยู่ในนิยาย 1หลายวันมานี้เสี่ยวถังรู้สึกว่าบรรยากาศในเมืองหลวงผิดปกติตลาดที่เคยคึกคักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ กลับเริ่มเงียบลงเร็วกว่าปกติ พ่อค้าหลายรายเก็บแผงตั้งแต่ตะวันยังไม่ลับขอบฟ้า ร้านน้ำชาที่เคยมีคนพูดคุยเสียงดังตลอดวัน กลับมีเพียงผู้คนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันด้วยสีหน้าไม่สบายใจตามตรอกซอกซอยเริ่มมีคนแปลกหน้าปรากฏตัวมากขึ้นบางคนแต่งกายเหมือนพ่อค้าเดินทาง บางคนเหมือนชาวบ้านธรรมดา แต่สายตาของพวกเขาไม่ธรรมดาเลยเสี่ยวถังสังเกตเห็นหลายครั้งว่า คนเหล่านั้นไม่ได้มองสินค้า ไม่ได้มองทางเดิน หากมองไปยังสำนักงานตรวจการและเส้นทางที่เฉินยวี่ใช้เป็นประจำแม้แต่บรรดาสายข่าวที่เคยติดต่อกับหน่วยตรวจการก็เงียบหายไปหลายคนเรื่องนี้…ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเช้าวันนั้นระหว่างเดินผ่านตลาดเพื่อกลับสำนักงาน เสี่ยวถังพลันได้ยินเสียงบุรุษสองคนสนทนากันด้วยเสียงแผ่วเบาข้างร้านขายเครื่องเขียน“…คืนนี้…”“…อย่าให้กลับถึงจวน…”“…งานนี้ต้องจบ…”เสียงนั้นขาดหายเป็นช่วง ๆ เพราะทั้งสองระวังตัวอย่างยิ่ง แต่เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วเสี่ยวถังชะลอฝีเท้าเพียงเล็กน้อย ทันใดนั้น บุรุษหนึ่งในสองคนก็เหมือ

บทที่ 37 ในที่สุด…ข้าก็รู้ว่าหัวใจเลือกผู้ใดหลังเหตุลอบสังหารเฉินยวี่ถูกพาตัวกลับมาพักรักษาที่เรือนอย่างลับ ๆ สำนักงานตรวจการถูกปิดล้อมชั่วคราว ทหารจากหอรักษาการณ์เพิ่มกำลังเฝ้าทุกประตู ส่วนคนร้ายที่ถูกจับได้ถูกส่งตัวไปสอบสวนทันทีแต่เรื่องทั้งหมดนั้น เสี่ยวถังแทบไม่รับรู้เลย นางรู้เพียงว่า เฉินยวี่ได้รับบาดเจ็บ และโลหิตของเขาเคยไหลเปื้อนมือของนางหมอหลวงตรวจดูบาดแผลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจด้วยความโล่งอก“โชคดีที่คมดาบเฉือนเพียงต้นแขน แม้เสียโลหิตไม่น้อย แต่ไม่กระทบเส้นเอ็น พักฟื้นสักระยะก็หายดี”เมื่อได้ยินประโยคนั้น เสี่ยวถังจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางกลั้นหายใจไว้นานเพียงใดหลังหมอหลวงกำชับเรื่องยาและการเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จแล้วจึงจากไปภายในห้องเหลือเพียงคนสองคน เปลวเทียนส่องสะท้อนผ้าพันแผลสีขาวที่มีกลิ่นยาจาง ๆเสี่ยวถังนั่งอยู่ข้างเตียง ค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลชั้นนอกออกอย่างระมัดระวัง แม้หมอจะทำแผลไว้เรียบร้อยแล้ว แต่นางก็ยังอยากตรวจดูอีกครั้งให้แน่ใจปลายนิ้วของนางสัมผัสผิวหนังอย่างแผ่วเบา เบาเสียจนแทบไม่กล้าออกแรง ราวกับหากกดหนักกว่านี้เ