บททั้งหมดของ ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: บทที่ 181 - บทที่ 190

บทที่ 37 ในที่สุด…ข้าก็รู้ว่าหัวใจเลือกผู้ใดหลังเหตุลอบสังหารเฉินยวี่ถูกพาตัวกลับมาพักรักษาที่เรือนอย่างลับ ๆ สำนักงานตรวจการถูกปิดล้อมชั่วคราว ทหารจากหอรักษาการณ์เพิ่มกำลังเฝ้าทุกประตู ส่วนคนร้ายที่ถูกจับได้ถูกส่งตัวไปสอบสวนทันทีแต่เรื่องทั้งหมดนั้น เสี่ยวถังแทบไม่รับรู้เลย นางรู้เพียงว่า เฉินยวี่ได้รับบาดเจ็บ และโลหิตของเขาเคยไหลเปื้อนมือของนางหมอหลวงตรวจดูบาดแผลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนถอนหายใจด้วยความโล่งอก“โชคดีที่คมดาบเฉือนเพียงต้นแขน แม้เสียโลหิตไม่น้อย แต่ไม่กระทบเส้นเอ็น พักฟื้นสักระยะก็หายดี”เมื่อได้ยินประโยคนั้น เสี่ยวถังจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา ราวกับเพิ่งรู้ตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา นางกลั้นหายใจไว้นานเพียงใดหลังหมอหลวงกำชับเรื่องยาและการเปลี่ยนผ้าพันแผลเสร็จแล้วจึงจากไปภายในห้องเหลือเพียงคนสองคน เปลวเทียนส่องสะท้อนผ้าพันแผลสีขาวที่มีกลิ่นยาจาง ๆเสี่ยวถังนั่งอยู่ข้างเตียง ค่อย ๆ แกะผ้าพันแผลชั้นนอกออกอย่างระมัดระวัง แม้หมอจะทำแผลไว้เรียบร้อยแล้ว แต่นางก็ยังอยากตรวจดูอีกครั้งให้แน่ใจปลายนิ้วของนางสัมผัสผิวหนังอย่างแผ่วเบา เบาเสียจนแทบไม่กล้าออกแรง ราวกับหากกดหนักกว่านี้เ

บทที่ 39 นิยายจบลงแล้ว… แต่ชีวิตของข้าเพิ่งเริ่มต้นฤดูหนาวมาเยือนเมืองหลวงอีกครั้ง หิมะโปรยปรายลงมาอย่างแผ่วเบา ปกคลุมหลังคาเรือน ถนนหิน และกิ่งไม้สองข้างทางด้วยสีขาวสะอาด ผู้คนในตลาดสวมเสื้อคลุมหนา เดินขวักไขว่ท่ามกลางไอเย็นของเหมันตฤดูเสี่ยวถังยืนอยู่ริมหน้าต่างของเรือนหลังเล็กเรือนหลังนี้มิได้ใหญ่โตแต่ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา มันค่อย ๆ เต็มไปด้วยร่องรอยชีวิตของนางชั้นหนังสือที่มีตำราเพิ่มขึ้นทีละเล่ม โต๊ะทำงานที่มีสมุดบัญชีวางเรียงเป็นระเบียบเตาอั้งโล่เล็ก ๆ ข้างหน้าต่างกระถางสมุนไพรที่จวีหม่าม้าส่งมาให้จากเมืองซีหนาน และผ้าคลุมไหล่สีอ่อนที่เฉินยวี่วางไว้ให้นางในวันที่อากาศเริ่มหนาวทุกสิ่งล้วนธรรมดา แต่กลับทำให้เรือนหลังนี้อบอุ่นยิ่งกว่าจวนใหญ่โตใด ๆ ที่นางเคยอาศัยเวลาผ่านไปหนึ่งปีแล้วหนึ่งปีนับจากวันที่นางลืมตาขึ้นในร่างของซวีหยวนหยานหนึ่งปีนับจากวันที่นางตั้งปณิธานว่า จะไม่ยอมตายตามบทของนางร้ายเมื่อนึกย้อนกลับไปทุกอย่างดูราวกับความฝัน ความตื่นตระหนกในวันแรก ความหวาดกลัวต่อจุดจบที่รู้ล่วงหน้าชีวิตที่เป็นของตนเองนั้น มีค่ามากเพียงใดเสี่ยวถังยิ้มบาง ก่อนหยิบหนังสือเล่มหนึ

บทที่ 40 ผู้คนต่างมีชีวิตใหม่ของตนเอง 2“ชีวิตที่ข้ามีอยู่ในวันนี้ ล้วนเริ่มต้นจากวันที่ท่านเปิดประตูบานนั้นให้”เสี่ยวถังยื่นมือไปกุมมือของนาง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่ใช่เพราะข้าหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงเปิดประตู แต่คนที่เลือกก้าวออกไป คือท่าน”จวีหม่าม้ายิ้ม“บางครั้ง…การมีประตูให้เดินออกมา ก็สำคัญกว่าการรู้ว่าจะเดินไปทางใดเสียอีก”คำพูดนั้นทำให้เสี่ยวถังเงียบไปเพราะนางเอง…ก็เคยมีใครบางคนเปิดประตูบานหนึ่งให้เช่นกันหากวันนั้นเฉินยวี่ไม่ยื่นโอกาสให้ หากเขาไม่เชื่อใจ ไม่รอคอย ไม่ยอมให้เวลานางเติบโตเป็นตัวเองบางทีนางก็คงยังติดอยู่กับอดีต กับความหวาดกลัว กับชื่อของซวีหยวนหยานและกับชะตากรรมที่นางพยายามหนีออกมาจวีหม่าม้ามองใบหน้าของเสี่ยวถังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอย่างอ่อนโยน“หยวนหยาน เจ้าดูมีความสุขมาก”เสี่ยวถังชะงัก นางไม่เคยคิดจริงจังกับประโยคนี้มาก่อน ความสุขสำหรับนางเคยเป็นสิ่งไกลตัวตอนแรกนางต้องการเพียงเอาชีวิตรอด จากนั้นต้องการอิสรภาพต่อมาจึงต้องการงาน ต้องการบ้าน ต้องการความมั่นคงแต่มาถึงวันนี้…เมื่อมีคนบอกว่านางดูมีความสุขนางกลับพบว่า ตนเองไม่ได้ปฏิเสธเลยเสี่ยวถังครุ่นคิดอยู่ครู

บทที่ 42 การจากลา…ที่ทำให้รู้ว่าหัวใจผูกพันเพียงใดต้นฤดูหนาว พระราชโองการจากวังหลวงเดินทางมาถึงหลังคดีทุจริตในหัวเมืองต่าง ๆ สิ้นสุดลง หน่วยตรวจการทุกแห่งต้องกลับเข้าเมืองหลวงเพื่อถวายรายงานต่อราชสำนัก และเฉินยวี่ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช้าวันหนึ่งทั้งสองนั่งดื่มชากันอยู่ในลานเรือนเล็กของเสี่ยวถังลมหนาวพัดผ่านกิ่งไม้แห้งเบา ๆ กลิ่นชาร้อนลอยอวลอยู่ในอากาศ เฉินยวี่คลี่หนังสือราชการออก ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ“อีกสามวัน…ข้าต้องเดินทางเข้าวังหลวง ต้องอยู่ในวังจนกว่าจะรายงานทุกอย่างเสร็จสิ้น เพื่อกันไม่ให้ถูกแทรกแซง”มือของเสี่ยวถังที่กำลังรินชาชะงักไปเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้น“นานเพียงใดเจ้าคะ”“หากทุกอย่างเป็นไปด้วยดีคงหนึ่งหรือสองเดือน อาจเร็วกว่านั้น”เสี่ยวถังพยักหน้าเบา ๆ“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”คำตอบของนางเรียบง่ายเกินไป จนเฉินยวี่อดหัวเราะไม่ได้“เพียงเท่านี้หรือ”เสี่ยวถังเลิกคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”“ข้านึกว่าท่านจะรั้งข้าเสียอีก”เขากล่าวพลางยิ้ม “หรืออย่างน้อย…ก็แสดงสีหน้าเสียดายสักนิด”เสี่ยวถังหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมา“ข้าจะคิดถึงท่าน”รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินย

บทที่ 44 การกลับมาของคนที่รอหนึ่งเดือนผ่านไปเมืองหลวงก้าวเข้าสู่ปลายฤดูหนาวอย่างเงียบงัน หิมะที่เคยปกคลุมทั่วเมืองเริ่มละลายทีละน้อย ราวหลังคาเปียกชื้นด้วยหยดน้ำที่หยดลงมาเป็นจังหวะ สองข้างถนนเริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง พ่อค้าแม่ค้าต่างทยอยเปิดร้านรับลูกค้าแต่เช้าตรู่ชีวิตของเสี่ยวถังยังคงดำเนินไปไม่ต่างจากทุกวันยามเช้า นางออกตรวจเอกสารและบัญชียามบ่าย ประชุมร่วมกับเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการ เพื่อวางแผนตรวจสอบเมืองใกล้เคียงยามค่ำจึงกลับเรือนหลังเล็กของตน นั่งอ่านตำราใต้แสงตะเกียง ก่อนเข้านอนพร้อมจดหมายของเฉินยวี่ที่เก็บไว้ในกล่องไม้ข้างเตียงแม้เขาจะไม่อยู่แต่งานของหน่วยตรวจการไม่เคยหยุดเดินตรงกันข้าม…กลับเดินหน้าอย่างเป็นระบบยิ่งกว่าเดิม เสี่ยวถังได้ร่วมกับเจ้าหน้าที่หลายคนจัดระเบียบการทำงานใหม่ทั้งหมดสมุดบัญชีที่เคยกองสุมจนแทบหาสิ่งใดไม่พบ ถูกแบ่งหมวดหมู่ตามเมืองและปีเอกสารทุกฉบับมีเลขกำกับมีสารบัญมีผู้รับผิดชอบชัดเจนแม้แต่เจ้าหน้าที่อาวุโสหลายคนยังอดเอ่ยชมไม่ได้ว่า“ตั้งแต่มีคุณหนูซวีเข้ามา งานของพวกเราง่ายขึ้นมาก”ทุกครั้งที่ได้ยินคำชมเช่นนั้น เสี่ยวถังเพียงยิ้มรับ นางไม่ได