All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 141 - Chapter 150

บทที่ 14 บุรุษผู้ไม่เคยหันกลับมา… กลับเริ่มหึงหวง 3ภายในเรือนตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แสงสุดท้ายของวันค่อย ๆ เลือนหายไปจากขอบหน้าต่าง เหลือเพียงแสงตะเกียงที่สาวใช้เพิ่งจุดขึ้นแทน แสงสีทองอ่อนส่องสะท้อนใบหน้าของคนทั้งสอง ทว่าไม่อาจคลายความอึดอัดที่ปกคลุมอยู่ภายในห้องได้เลยหลิวจ้านเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิมดวงตาดำลึกทอดมองซวีหยวนหยานอย่างเงียบงัน ราวกับกำลังรอให้นางกล่าวสิ่งใดเพิ่มเติมแต่นางกลับไม่มีสิ่งใดจะอธิบายสิ่งที่ควรพูด นางพูดไปหมดแล้วเฉินยวี่เป็นเพียงคู่ค้า ความสัมพันธ์ของทั้งสองมีเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ไม่มีความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้องอย่างน้อย…ก็ในความหมายที่หลิวจ้านเฉินกำลังเข้าใจเสี่ยวถังรู้ดีว่าความจริงมีมากกว่านั้น เฉินยวี่ไม่ใช่เพียงพ่อค้าผ้าไหม แต่เป็นสายข่าวลับของราชสำนัก ส่วนตัวนางเองก็ไม่ได้เป็นเพียงลูกค้าของเขา หากเป็นพันธมิตรที่กำลังร่วมมือกันโค่นเครือข่ายอำนาจอันมืดมิดที่ซ่อนอยู่ภายในเมืองอิงชิวแต่ความจริงเหล่านั้น…ไม่มีวันเอ่ยออกมาได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้หลิวจ้านเฉินยังคงไม่กล่าวสิ่งใดเขาเพียงจ้องมองนางอยู่ครู่ใหญ่ คล้ายกำลังพยายามค้นหาพิรุธจ

บทที่ 15 นางเอกที่ไม่เหมือนในนิยาย 2ภายในเรือนเงียบสงบกลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอ้อยอิ่งอยู่กลางอากาศ คลอเคล้าไปกับกลิ่นดอกมะลิที่สายลมพัดพาเข้ามาจากสวนด้านนอก เสี่ยวถังวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบา ๆนางมิได้เร่งรัดมิได้ซักถามเพียงนั่งรอให้อีกฝ่ายเป็นผู้เอ่ยขึ้นก่อน เพราะนางมองออกว่า…ไป๋เสี่ยวจวินกำลังต่อสู้อยู่กับความคิดของตนเองสตรีตรงหน้าก้มมองถ้วยชานิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ กำชายแขนเสื้อแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงอ่อนโยนเช่นเดิม แต่กลับแฝงความแน่วแน่กว่าตอนก้าวเข้ามา“ฮูหยิน…”เสียงของไป๋เสี่ยวจวินเบาราวกับสายลม “วันนี้ข้ามา…” นางหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเลือกถ้อยคำที่เหมาะสมที่สุด ก่อนจะกล่าวต่อ“เพื่อขออภัย”เสี่ยวถังเลิกคิ้วขึ้นเพียงเล็กน้อยแม้ภายนอกยังคงสงบนิ่ง แต่ภายในกลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยขออภัย…คำนี้ไม่เคยมีอยู่ในนิยาย อย่างน้อยก็ไม่ใช่ระหว่างไป๋เสี่ยวจวินกับซวีหยวนหยานในต้นฉบับ ทั้งสองพบหน้ากันเมื่อใดก็มีแต่ความตึงเครียด ซวีหยวนหยานจะเป็นฝ่ายประชด ส่วนไป๋เสี่ยวจวินก็จะอดทนเงียบ ๆไม่เคยมีฉากที่นางเอกเ

บทที่ 16 เรื่องไม่คาดฝัน… ที่ทำให้แผนทั้งหมดเริ่มสั่นคลอน 1ค่ำคืนหลังจากบัญชีลับถูกส่งออกจากจวนผ่านช่องทางลับของเฉินยวี่จวนหลิวยังคงเงียบสงบดังเดิมตะเกียงตามระเบียงถูกจุดไว้เป็นระยะ แสงสีเหลืองอ่อนทอดเงายาวบนพื้นหิน ลมราตรีพัดผ่านชายคา ทำให้กระดิ่งลมดังแผ่วเบาเป็นครั้งคราวทุกอย่างดูเหมือนไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงบ่าวรับใช้ยังเดินเวรตามปกติสาวใช้ยังผลัดเปลี่ยนน้ำชาให้เรือนต่าง ๆ ตามเวลาองครักษ์ยังเฝ้าประตูแต่ละจุดด้วยท่าทางเคร่งขรึม ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีการค้นเรือน ไม่มีคำสั่งจากหลิวจ้านเฉิน ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงห้องเก็บเอกสารเงียบเสียจนเสี่ยวถังเริ่มคิดว่า บางทีภารกิจครั้งนี้อาจผ่านพ้นไปได้ง่ายกว่าที่นางคาดไว้บัญชีลับถูกนำออกมาแล้วเฉินยวี่ได้รับของแล้วหากทุกอย่างดำเนินไปเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานเมืองหลวงย่อมลงมือนางเพียงต้องรอรอให้พายุนอกจวนก่อตัวรอให้หลิวจ้านเฉินไม่มีเวลาหันกลับมาสงสัยนาง รอให้หนังสือหย่าขาดอยู่ตรงหน้าทว่า…ความจริงมักไม่เคยปรานีผู้ใดยิ่งทุกอย่างสงบเกินไปเท่าใด ความผิดปกติก็ยิ่งน่าหวาดกลัวมากเท่านั้นยามซื่อของคืนนั้นขณะที่เสี่ยวถังกำลังนั่งอยู่ในเรือนของตนเอ

บทที่ 16 เรื่องไม่คาดฝัน… ที่ทำให้แผนทั้งหมดเริ่มสั่นคลอน 3เสี่ยวถังรู้ดีว่า หากเฉินยวี่กล่าวว่ากำลังมา เขาย่อมเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้วบุรุษผู้นั้นไม่เคยส่งข่าวโดยไร้ความมั่นใจนางรีบพับกระดาษแล้วจุดไฟเผาทันที เปลวไฟสีส้มค่อย ๆ กลืนกินตัวอักษรจนเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาไม่มีหลักฐานชิ้นใดควรหลงเหลืออยู่ โดยเฉพาะในเวลาที่ทั้งจวนอาจกำลังถูกจับตามองเสี่ยวถังหันกลับไปมองจวีหม่าม้าที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงหญิงวัยกลางคนผู้เคยสุขุมเยือกเย็น บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดริมฝีปากที่เคยยิ้มบาง ๆ อยู่เสมอ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจับไม่ได้ทุกครั้งที่หน้าอกของอีกฝ่ายขยับขึ้นลง เสี่ยวถังก็อดรู้สึกโล่งใจไม่ได้อย่างน้อย…จวีหม่าม้ายังมีชีวิตอยู่ แต่หากปล่อยไว้นานกว่านี้ ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรก็ไม่มีผู้ใดกล้ารับรองสาวใช้ในเรือนต่างเดินเข้าออกด้วยความร้อนรน บางคนต้มน้ำร้อนบางคนเปลี่ยนผ้าเย็น บางคนวิ่งไปหยิบสมุนไพรที่พอหาได้ภายในจวน แม้ทุกคนจะพยายามเต็มที่ แต่ไม่มีผู้ใดเข้าใจอาการของจวีหม่าม้าอย่างแท้จริงเสี่ยวถังจึงเป็นผู้สั่งการทุกอย่างด้วยตนเอง“เปิดหน้าต่างด้านทิศตะวั

บทที่ 17 ข่าวด่วนจากเมืองหลวง 1ฝนต้นฤดูร้อนโปรยปรายลงมาตั้งแต่หัวค่ำ เม็ดฝนละเอียดกระทบกระเบื้องหลังคาของจวนหลิวดังแผ่วเบาเป็นจังหวะ สายลมเย็นพัดผ่านชายคา พากลิ่นดินชื้นและกลิ่นใบไม้เปียกลอยคลุ้งไปทั่วเมืองอิงชิวภายในเรือนของเสี่ยวถัง ตะเกียงน้ำมันถูกจุดไว้เพียงดวงเดียวแสงไฟสลัวส่องเงาของนางให้ทอดยาวบนผนังไม้เสี่ยวถังยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองม่านฝนที่ปกคลุมทั่วทั้งจวนอย่างเงียบงันค่ำคืนนี้ควรเป็นคืนที่ผู้คนอยู่ในเรือน ดื่มชาร้อน ฟังเสียงฝน แล้วเข้านอนแต่หัวค่ำแต่สำหรับนาง…คืนเช่นนี้กลับเหมาะแก่การเคลื่อนไหวที่สุด เพราะเสียงฝนสามารถกลบเสียงฝีเท้าม่านฝนสามารถบดบังสายตาและความหนาวเย็นสามารถทำให้ผู้คนอยากซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม มากกว่าจะออกมาเดินตรวจตรานอกเรือนบนโต๊ะด้านหลัง มีแผ่นกระดาษเล็ก ๆ วางอยู่ ตัวอักษรบนกระดาษมีเพียงสี่คำเรื่องด่วน พบกันคืนนี้ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม แต่เสี่ยวถังรู้ทันทีว่าเป็นข้อความจากเฉินยวี่ตลอดเวลาที่ร่วมมือกันมา บุรุษผู้นั้นไม่เคยใช้ถ้อยคำเร่งร้อนเช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นตอนนัดเจรจา ตอนรับบัญชีลับ หรือตอนส่งหมอมาช่วยจวีห