All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 151 - Chapter 160

บทที่ 18 เมื่อความระแวงเริ่มแทรกซึม 1นับจากคืนที่พบเฉินยวี่ท่ามกลางสายฝน ชีวิตของเสี่ยวถังก็ไม่ได้กลับคืนสู่ความสงบดังเดิมแม้ภายนอกทุกอย่างจะดูเป็นปกติหลิวจ้านเฉินยังคงทำหน้าที่เจ้าเมือง ขุนนางในเมืองยังเข้าออกจวนตามกิจธุระ บ่าวรับใช้ยังคงทำงานของตนเองผู้คนในตลาดยังคึกคักเช่นทุกวันแต่เสี่ยวถังรู้ดีว่า…ความสงบนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ภายใต้ผืนน้ำที่ดูราบเรียบ กระแสน้ำเชี่ยวกรากกำลังไหลวนอยู่เบื้องล่าง และพร้อมจะกลืนทุกคนลงไปได้ทุกเมื่อนับตั้งแต่ได้รับข่าวจากเมืองหลวงว่าพระบัญชาลับเร่งรัดให้ปิดคดีภายในสิบห้าวันทุกก้าวที่นางเดินทุกคำที่นางพูดทุกการตัดสินใจ ล้วนต้องรอบคอบกว่าที่เคย แม้แต่การออกจากจวนเพียงครั้งเดียวนางก็ต้องคิดแล้วคิดอีก ว่าอาจมีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่ยามเช้าวันนั้นท้องฟ้าแจ่มใสหลังฝนตกต่อเนื่องหลายวัน อากาศเย็นสบายกว่าปกติ กลิ่นดินชื้นยังคงลอยอวลอยู่ทั่วเมืองอิงชิวตามธรรมเนียมของจวนฮูหยินสามารถออกไปเลือกซื้อของใช้ในตลาดได้ เสี่ยวถังจึงถือโอกาสออกจากจวน พร้อมเสี่ยวหลันและสาวใช้อีกหนึ่งคน นางแต่งกายเรียบง่ายกว่าทุกครั้งอาภรณ์สีฟ้าอ่อนปักลายเมฆสีเงินเพ

บทที่ 18 เมื่อความระแวงเริ่มแทรกซึม 3ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดต่อแม้แต่เสียงลมหายใจของบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องก็แผ่วเบาลงราวกับเกรงจะรบกวนบรรยากาศอันหนักอึ้งแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดผ่านบานหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นแนวยาวสาดกระทบพื้นห้องและชายอาภรณ์สีดำของหลิวจ้านเฉินบุรุษผู้ได้รับการยกย่องว่าเยือกเย็นดุจภูเขาหิมะ บัดนี้กลับยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาดำลึกจับจ้องสตรีผู้เป็นภรรยาไม่วางคำว่า หย่าขาด ยังคงก้องอยู่ในใจของเขา ตลอดสามปีที่ผ่านมา ซวีหยวนหยานไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ตรงกันข้าม…นางเคยทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาสถานะฮูหยินของจวนเจ้าเมืองเอาไว้ต่อให้เขาเมินเฉย ต่อให้เขาไม่เคยก้าวเข้าเรือนของนาง ต่อให้ผู้คนทั้งจวนต่างหัวเราะเยาะนางก็ไม่เคยคิดจากไปแต่วันนี้…สตรีตรงหน้ากลับพูดถึงการหย่าขาดอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่งหลิวจ้านเฉินหลุบตาลงช้า ๆ ความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ได้ กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจมันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง หากเป็นความอึดอัดที่ยากจะบรรยาย ราวกับมีบางสิ่งกำลังหลุดลอยออกจากมือ ทั้งที่

บทที่ 19 การจากลาที่แลกมาด้วยอิสรภาพ 2ประตูเล็กท้ายกำแพงค่อย ๆ เปิดออกอย่างแผ่วเบา เสียงบานพับดังเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ด้านนอกกำแพงรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ใต้เงาของต้นไทรใหญ่ ตัวรถเป็นเพียงรถม้าบรรทุกสินค้าธรรมดา ไม้กระดานด้านข้างมีร่องรอยการใช้งานมานานหลายปี ล้อรถเปื้อนโคลนจากการเดินทางหากมองผ่าน ๆคงไม่มีผู้ใดคิดว่าเป็นรถของพ่อค้าทั่วไป คนบังคับรถสวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่น หมวกไม้ไผ่ใบใหญ่กดต่ำจนปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมดเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่กล่าวคำทักทายแม้แต่คำเดียวเสี่ยวถังกลับเข้าใจทันทีคนผู้นี้…เป็นลูกน้องของเฉินยวี่ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบไม่มีตราของจวนหลิว ไม่มีเครื่องหมายของราชสำนัก ไม่มีสัญลักษณ์ของหอการค้าแม้แต่ตัวรถม้า ก็เป็นรถที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปบนถนนสายการค้าต่อให้มีผู้ใดผ่านมาเห็น ก็คงคิดว่าเป็นเพียงพ่อค้าคนหนึ่งกำลังจะออกเดินทางในยามค่ำคืน เท่านั้นเองเสี่ยวถังทอดสายตามองรถม้าครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ล้วงห่อผ้าขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ผ้าผืนนั้นถูกห่อไว้อย่างเรียบร้อยภายในบรรจุตั๋วเงิน เงินตำลึง และ

บทที่ 20 ความจริงที่สายเกินไป 1รุ่งเช้าหลังจากจวีหม่าม้าออกจากจวนหลิว ทั้งจวนตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานหลายปีเสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ดังสลับกันไปทั่วทุกเรือน องครักษ์หลายสิบนายถูกระดมกำลังออกค้นหาโดยแทบไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้หยุดพักตั้งแต่เรือนด้านหน้า เรือนรับรอง โรงครัว ห้องเก็บเสบียง ไปจนถึงเรือนร้างด้านหลัง ทุกแห่งถูกค้นอย่างละเอียดแม้แต่บ่อน้ำ ศาลาริมสระและสวนไผ่ก็ไม่มีจุดใดถูกละเว้นบรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความตึงเครียด บ่าวรับใช้ต่างพากันก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าพูดคุยเสียงดังเหมือนทุกวันเพราะทุกคนรู้ดีว่าเจ้าเมืองกำลังโมโหมากและไม่มีผู้ใดอยากตกเป็นเป้ารับอารมณ์ในเวลานี้“หาให้ทั่ว!”หัวหน้าองครักษ์ตวาดเสียงเข้ม“ตรวจทุกห้อง!”“อย่าให้เหลือแม้แต่มุมเดียว!”เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกัน“ขอรับ!”ไม่นานหลังจากนั้นคำสั่งอีกฉบับก็ถูกส่งออกจากจวนไปยังที่ว่าการเมือง ให้เพิ่มกำลังตรวจตราประตูเมืองทั้งสี่ด้าน ผู้เดินทางเข้าออกทุกคนต้องผ่านการตรวจสอบอย่างละเอียดรถม้าทุกคัน กองคาราวานทุกสาย รวมถึงพ่อค้าและชาวบ้านล้วนถูกตรวจค้นทั้งหมดจวีหม่าม้า…ราวกับหายไปจากโล

บทที่ 20 ความจริงที่สายเกินไป 3ภายในเรือนเงียบงันราวกับกาลเวลาหยุดเดินไม่มีผู้ใดเอ่ยถ้อยคำใดออกมาอีกแม้แต่เสี่ยวหลันที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ยังไม่กล้าขยับกาย นางก้มหน้าลงแนบอก พยายามกลั้นลมหายใจให้แผ่วที่สุด ราวกับเกรงว่าเสียงเพียงเล็กน้อยจะทำลายบรรยากาศที่อัดแน่นด้วยความรู้สึกอันซับซ้อนนี้หลิวจ้านเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาของเขาจับจ้องซวีหยวนหยานไม่วางคำพูดเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในห้วงความคิดเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เฝ้ารอมาตลอด… ไม่มีวันเป็นของตนเอง สุดท้ายก็ต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยมือเป็นเพียงประโยคเรียบง่ายหากกลับหนักอึ้งกว่าคำตัดพ้อหรือเสียงร่ำไห้ใด ๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยคิดถามเลยว่า ซวีหยวนหยานรู้สึกอย่างไรทุกครั้งที่นางนำอาหารมารอ เขาเพียงเดินผ่านทุกครั้งที่นางปักถุงหอมให้ เขาเพียงรับไว้เพราะมารยาททุกครั้งที่นางมองเขาด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง เขาเลือกเมินเฉยในเวลานั้น เขาเพียงคิดว่านางกำลังพยายามเอาใจเขาเหมือนสตรีทั่วไปเขาไม่เคยคิดเลยว่า…เบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้น จะมีการรอคอยที่ยาวนานถึงสามปีแต่วันนี้…เมื่อสตรีผู้นั้นเอ่ยว่า นางเลิกรอแล้ว หัวใจของเขากลับรู้สึกหนักอึ