Semua Bab ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Bab 151 - Bab 160

บทที่ 17 ข่าวด่วนจากเมืองหลวง 2เฉินยวี่มิได้เอ่ยแทรก เขาเพียงมองนางอย่างสงบนิ่ง รอฟังเหตุผลทั้งหมด เสี่ยวถังจึงกล่าวต่อช้า ๆ“หลังถูกวางยาพิษ นางตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนแล้ว ต่อให้ครั้งนี้รอดชีวิต…ผู้ที่อยู่เบื้องหลังก็ไม่มีวันปล่อยนางไว้”นางถอนหายใจเบา ๆ“คนที่ลงมือครั้งแรก หากไม่สำเร็จ ย่อมมีครั้งที่สอง ครั้งที่สามจนกว่าจะมั่นใจว่าจวีหม่าม้าไม่มีวันเปิดปากได้อีก”คำพูดของนางทำให้เฉินยวี่พยักหน้าช้า ๆ เขาเองก็คาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วเช่นกัน ผู้ที่สามารถวางยาคนในจวนหลิวได้อย่างแนบเนียน ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาและคนเช่นนั้น…ย่อมไม่ยอมปล่อยพยานสำคัญให้มีชีวิตอยู่เฉินยวี่จึงเอ่ยขึ้นอย่างสุขุม“เรื่องนี้ข้าจัดการได้”เสี่ยวถังเงยหน้าขึ้นทันทีเฉินยวี่กล่าวต่อ “อีกสองวันจะมีขบวนพ่อค้าจากเมืองหลวงเดินทางผ่านอิงชิว ในขบวนนั้นมีทั้งหญิง เด็ก คนชรา และคนงานจำนวนมากหากจัดการให้ดี…จวีหม่าม้าจะสามารถปลอมตัวเป็นหญิงชราป่วยติดตามขบวนออกจากเมืองได้”เสี่ยวถังฟังอย่างตั้งใจแผนนี้…ปลอดภัยกว่าการลอบพาคนออกจากจวนเพียงลำพังหลายเท่าขบวนสินค้าขนาดใหญ่มีผู้คนเข้าออกตลอดเวลา ยากต่อการตรวจสอบทุกคน ยิ่งจวีหม่าม

บทที่ 18 เมื่อความระแวงเริ่มแทรกซึม 1นับจากคืนที่พบเฉินยวี่ท่ามกลางสายฝน ชีวิตของเสี่ยวถังก็ไม่ได้กลับคืนสู่ความสงบดังเดิมแม้ภายนอกทุกอย่างจะดูเป็นปกติหลิวจ้านเฉินยังคงทำหน้าที่เจ้าเมือง ขุนนางในเมืองยังเข้าออกจวนตามกิจธุระ บ่าวรับใช้ยังคงทำงานของตนเองผู้คนในตลาดยังคึกคักเช่นทุกวันแต่เสี่ยวถังรู้ดีว่า…ความสงบนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา ภายใต้ผืนน้ำที่ดูราบเรียบ กระแสน้ำเชี่ยวกรากกำลังไหลวนอยู่เบื้องล่าง และพร้อมจะกลืนทุกคนลงไปได้ทุกเมื่อนับตั้งแต่ได้รับข่าวจากเมืองหลวงว่าพระบัญชาลับเร่งรัดให้ปิดคดีภายในสิบห้าวันทุกก้าวที่นางเดินทุกคำที่นางพูดทุกการตัดสินใจ ล้วนต้องรอบคอบกว่าที่เคย แม้แต่การออกจากจวนเพียงครั้งเดียวนางก็ต้องคิดแล้วคิดอีก ว่าอาจมีสายตาของใครบางคนกำลังจับจ้องอยู่ยามเช้าวันนั้นท้องฟ้าแจ่มใสหลังฝนตกต่อเนื่องหลายวัน อากาศเย็นสบายกว่าปกติ กลิ่นดินชื้นยังคงลอยอวลอยู่ทั่วเมืองอิงชิวตามธรรมเนียมของจวนฮูหยินสามารถออกไปเลือกซื้อของใช้ในตลาดได้ เสี่ยวถังจึงถือโอกาสออกจากจวน พร้อมเสี่ยวหลันและสาวใช้อีกหนึ่งคน นางแต่งกายเรียบง่ายกว่าทุกครั้งอาภรณ์สีฟ้าอ่อนปักลายเมฆสีเงินเพ

บทที่ 18 เมื่อความระแวงเริ่มแทรกซึม 3ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดต่อแม้แต่เสียงลมหายใจของบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่มุมห้องก็แผ่วเบาลงราวกับเกรงจะรบกวนบรรยากาศอันหนักอึ้งแสงอาทิตย์ยามเย็นทอดผ่านบานหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นแนวยาวสาดกระทบพื้นห้องและชายอาภรณ์สีดำของหลิวจ้านเฉินบุรุษผู้ได้รับการยกย่องว่าเยือกเย็นดุจภูเขาหิมะ บัดนี้กลับยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาดำลึกจับจ้องสตรีผู้เป็นภรรยาไม่วางคำว่า หย่าขาด ยังคงก้องอยู่ในใจของเขา ตลอดสามปีที่ผ่านมา ซวีหยวนหยานไม่เคยแม้แต่จะเอ่ยถึงเรื่องนี้ตรงกันข้าม…นางเคยทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาสถานะฮูหยินของจวนเจ้าเมืองเอาไว้ต่อให้เขาเมินเฉย ต่อให้เขาไม่เคยก้าวเข้าเรือนของนาง ต่อให้ผู้คนทั้งจวนต่างหัวเราะเยาะนางก็ไม่เคยคิดจากไปแต่วันนี้…สตรีตรงหน้ากลับพูดถึงการหย่าขาดอย่างสงบนิ่ง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่งหลิวจ้านเฉินหลุบตาลงช้า ๆ ความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็อธิบายไม่ได้ กำลังก่อตัวขึ้นภายในใจมันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง หากเป็นความอึดอัดที่ยากจะบรรยาย ราวกับมีบางสิ่งกำลังหลุดลอยออกจากมือ ทั้งที่

บทที่ 19 การจากลาที่แลกมาด้วยอิสรภาพ 2ประตูเล็กท้ายกำแพงค่อย ๆ เปิดออกอย่างแผ่วเบา เสียงบานพับดังเพียงเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ด้านนอกกำแพงรถม้าคันหนึ่งจอดรออยู่ใต้เงาของต้นไทรใหญ่ ตัวรถเป็นเพียงรถม้าบรรทุกสินค้าธรรมดา ไม้กระดานด้านข้างมีร่องรอยการใช้งานมานานหลายปี ล้อรถเปื้อนโคลนจากการเดินทางหากมองผ่าน ๆคงไม่มีผู้ใดคิดว่าเป็นรถของพ่อค้าทั่วไป คนบังคับรถสวมชุดผ้าฝ้ายสีหม่น หมวกไม้ไผ่ใบใหญ่กดต่ำจนปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมดเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่กล่าวคำทักทายแม้แต่คำเดียวเสี่ยวถังกลับเข้าใจทันทีคนผู้นี้…เป็นลูกน้องของเฉินยวี่ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบไม่มีตราของจวนหลิว ไม่มีเครื่องหมายของราชสำนัก ไม่มีสัญลักษณ์ของหอการค้าแม้แต่ตัวรถม้า ก็เป็นรถที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปบนถนนสายการค้าต่อให้มีผู้ใดผ่านมาเห็น ก็คงคิดว่าเป็นเพียงพ่อค้าคนหนึ่งกำลังจะออกเดินทางในยามค่ำคืน เท่านั้นเองเสี่ยวถังทอดสายตามองรถม้าครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ล้วงห่อผ้าขนาดเล็กออกมาจากแขนเสื้อ ผ้าผืนนั้นถูกห่อไว้อย่างเรียบร้อยภายในบรรจุตั๋วเงิน เงินตำลึง และ

บทที่ 20 ความจริงที่สายเกินไป 1รุ่งเช้าหลังจากจวีหม่าม้าออกจากจวนหลิว ทั้งจวนตกอยู่ในความวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานหลายปีเสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ดังสลับกันไปทั่วทุกเรือน องครักษ์หลายสิบนายถูกระดมกำลังออกค้นหาโดยแทบไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้หยุดพักตั้งแต่เรือนด้านหน้า เรือนรับรอง โรงครัว ห้องเก็บเสบียง ไปจนถึงเรือนร้างด้านหลัง ทุกแห่งถูกค้นอย่างละเอียดแม้แต่บ่อน้ำ ศาลาริมสระและสวนไผ่ก็ไม่มีจุดใดถูกละเว้นบรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความตึงเครียด บ่าวรับใช้ต่างพากันก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าพูดคุยเสียงดังเหมือนทุกวันเพราะทุกคนรู้ดีว่าเจ้าเมืองกำลังโมโหมากและไม่มีผู้ใดอยากตกเป็นเป้ารับอารมณ์ในเวลานี้“หาให้ทั่ว!”หัวหน้าองครักษ์ตวาดเสียงเข้ม“ตรวจทุกห้อง!”“อย่าให้เหลือแม้แต่มุมเดียว!”เสียงตอบรับดังขึ้นพร้อมกัน“ขอรับ!”ไม่นานหลังจากนั้นคำสั่งอีกฉบับก็ถูกส่งออกจากจวนไปยังที่ว่าการเมือง ให้เพิ่มกำลังตรวจตราประตูเมืองทั้งสี่ด้าน ผู้เดินทางเข้าออกทุกคนต้องผ่านการตรวจสอบอย่างละเอียดรถม้าทุกคัน กองคาราวานทุกสาย รวมถึงพ่อค้าและชาวบ้านล้วนถูกตรวจค้นทั้งหมดจวีหม่าม้า…ราวกับหายไปจากโล