All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 171 - Chapter 180

บทที่ 24 ความจริงที่เพิ่งพูด… ในวันที่สายเกินไป 2หลิวจ้านเฉินมองสตรีตรงหน้าอย่างเงียบงัน เขาเคยคิดมาตลอดว่าสิ่งที่ซวีหยวนหยานต้องการที่สุด คือการได้อยู่เคียงข้างเขาแต่บัดนี้…สตรีตรงหน้ากลับบอกว่า สิ่งที่นางปรารถนาที่สุด ไม่ใช่การอยู่ หากเป็นการจากไปเขาค่อย ๆ กำมือแน่นก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความเรียบเฉยไว้“ออกไป…”เขาหยุดไปครู่หนึ่งราวกับลังเลว่าจะถามดีหรือไม่แต่สุดท้ายก็เลือกเอ่ยออกมา“เพื่อไปอยู่กับเฉินยวี่หรือ”คำถามนั้นลอยอยู่กลางอากาศเสี่ยวถังมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ“ไม่ใช่เจ้าค่ะ”คำตอบของนางรวดเร็ว ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีแห่งความลังเลหลิวจ้านเฉินขมวดคิ้ว“เช่นนั้น…เหตุใด”เสี่ยวถังไม่ได้รีบตอบ นางหันไปมองท้องฟ้ายามราตรีนอกหน้าต่างแสงดาวยังคงส่องประกายเหนือเมืองอิงชิว สงบนิ่ง อิสระ ไม่ต่างจากเมื่อพันปีก่อนและคงไม่ต่างจากอีกพันปีข้างหน้านางทอดสายตามองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ“เพราะข้า…อยากอยู่กับตัวเอง”หลิวจ้านเฉินชะงักคำตอบนี้เหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิงเขาเคยคิดว่า หากไม่ใช่เพราะเขา ก็ย่อมต้องเป็นเพราะบุรุษอีกคนแต่นางกล

บทที่ 25 เช้าแห่งการเผชิญหน้ายามเฉินของวันรุ่งขึ้นเสียงล้อรถม้าดังกึกก้องขึ้นหน้าจวนหลิวรถม้าหลวงห้าคันจอดเรียงรายเป็นแถวตรงหน้าประตูใหญ่ ธงราชสำนักสีครามปักอักษรทองโบกสะบัดตามสายลมเช้า ทหารองครักษ์ในชุดเกราะเต็มยศยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ สีหน้าเคร่งขรึมจนทำให้บรรยากาศทั้งจวนตกอยู่ในความตึงเครียดทันทีบ่าวรับใช้และสาวใช้ต่างรีบคุกเข่าก้มหน้าไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะกระซิบสนทนาทุกคนรู้ดีว่า…หากราชสำนักส่งผู้ตรวจการหลวงมาถึงจวนด้วยกำลังคนมากถึงเพียงนี้ย่อมไม่มีทางเป็นเรื่องเล็กเสี่ยวถังยืนอยู่หลังบานหน้าต่างของเรือนตนเอง นางแหวกม่านออกเพียงเล็กน้อย สายตามองไปยังลานหน้าจวนอย่างเงียบงันประตูรถม้าคันแรกค่อย ๆ เปิดออกบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงมาช้า ๆเสี่ยวถังมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอดยิ้มออกมาไม่ได้วันนี้เฉินยวี่มิได้สวมชุดพ่อค้าผ้าไหมธรรมดาอีกต่อไปอาภรณ์ขุนนางสีกรมท่าปักลายเมฆามงคลด้วยดิ้นเงินแนบสนิทกับเรือนกาย เข็มขัดหยกขาวประดับตราผู้ตรวจการหลวงสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้า ส่วนกระบี่ประจำตำแหน่งที่ห้อยอยู่ข้างเอว ยิ่งทำให้บุคลิกของเขาเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนหากครั้งก่อนเขาเป็นพ่อค้าท

บทที่ 27 ชีวิตใหม่… ที่ยังไม่มีปลายทางรถม้าแล่นออกจากเมืองอิงชิวได้เกือบครึ่งชั่วยามกำแพงเมืองที่เคยสูงตระหง่านค่อย ๆ เลือนหายไปด้านหลังเบื้องหน้าเป็นถนนหลวงทอดยาวผ่านทุ่งหญ้าสีเขียวอ่อน ลมต้นฤดูร้อนพัดยอดไม้ไหวเอนเป็นระลอก แสงอาทิตย์ยามสายสาดกระทบพื้นดินจนทุกสิ่งดูสดใสกว่าที่เคยเสี่ยวถังค่อย ๆ เปิดม่านรถม้าออกเพียงเล็กน้อยสายลมเย็นพัดเข้ามาแตะปลายผม นางหลับตาลง สูดลมหายใจลึกอากาศภายนอกแตกต่างจากในจวนหลิวอย่างสิ้นเชิงไม่มีความอึดอัดไม่มีความกดดันและไม่มีความรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่หลังกำแพงสูงอีกต่อไปหัวใจของนางเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนนางเป็นอิสระแล้วแต่ความรู้สึกนั้นอยู่ได้ไม่นานเพราะเมื่อความตื่นเต้นค่อย ๆ จางลงความจริงอีกข้อหนึ่งก็ลอยขึ้นมาในความคิดนางออกมาได้แล้ว…แต่จะไปที่ใดต่อเสี่ยวถังหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา นางเอาแต่คิดว่าจะหลุดพ้นจากจวนหลิวอย่างไรวางแผนทุกฝีก้าว คำนวณทุกความเสี่ยง จนลืมคิดถึงเรื่องที่สำคัญที่สุดหลังจากเป็นอิสระแล้ว…ชีวิตจะดำเนินต่อไปอย่างไรซวีหยวนหยานไม่มีบ้านให้กลับตระกูลซวีติดหนี้ตระกูลหลิวมานานหลายปี ต่อให้หน

บทที่ 29 ตอนจบของอดีตสองสัปดาห์ผ่านไปชีวิตของเสี่ยวถังค่อย ๆ เข้าสู่จังหวะที่สงบและมั่นคงทุกเช้า นางจะนั่งอยู่ในห้องหนังสือของเรือนรับรอง ช่วยเฉินยวี่ตรวจสอบบัญชีจากหัวเมืองต่าง ๆ คัดแยกเอกสาร และเรียบเรียงหลักฐานสำหรับส่งต่อให้ราชสำนักยามบ่าย นางอ่านตำรากฎหมาย ตำราการค้า และบันทึกประวัติศาสตร์ของแต่ละเมืองยามค่ำ ทั้งสองมักสนทนาถึงวิธีป้องกันการทุจริต แนวทางปฏิรูประบบจัดเก็บภาษี หรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับคดีที่กำลังจะเดินทางไปตรวจสอบในอนาคตชีวิตเรียบง่ายไม่มีการแก่งแย่งไม่มีการรอคอยใครไม่มีคืนใดที่ต้องนั่งมองประตูด้วยความหวังว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกลับมาบางครั้ง…ความสุขก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่เพียงตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่า วันนี้เป็นของตัวเองก็เพียงพอแล้วเช้าวันหนึ่งลมต้นฤดูร้อนพัดโชยผ่านลานเรือน กลิ่นใบไผ่ชื้นน้ำค้างลอยอ่อน ๆ เข้ามาทางหน้าต่างคนของเมืองหลวงขี่ม้ามาหยุดหน้าเรือน หลังมอบซองเอกสารประทับตราหลวงแล้วก็รีบจากไปเฉินยวี่รับซองมา เปิดอ่านอย่างเงียบ ๆยิ่งอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมเสี่ยวถังซึ่งกำลังคัดลอกบัญชีอยู่เงยหน้าขึ้น“ผลตัดสินออกแล้วหรือเจ้าคะ”เฉินยวี่พยัก

บทที่ 31 คำตอบที่ไม่จำเป็นต้องได้ในวันนี้ 1คืนนั้นสายลมต้นฤดูร้อนพัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ภายในห้องทำงานของหน่วยตรวจการยังคงมีแสงเทียนส่องสว่าง เปลวไฟไหวเอนเบา ๆ สะท้อนเงาของคนทั้งสองทอดยาวบนพื้นไม้บนโต๊ะไม้กลางห้องกองเต็มไปด้วยสมุดบัญชีจากหลายเมืองคดีหนึ่งเพิ่งสิ้นสุดลง แต่อีกหลายคดียังคงรอการตรวจสอบชีวิตไม่ได้หยุดอยู่กับชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ของผู้ใดเมื่อเรื่องหนึ่งจบลงเรื่องใหม่ก็มักเริ่มต้นขึ้นเสมอเสี่ยวถังก้มหน้าจดบันทึกตัวเลขอย่างตั้งใจ ปลายพู่กันของนางเคลื่อนไปตามกระดาษอย่างมั่นคงตัวเลขรายรับ รายจ่าย ยอดคงเหลือ และรายการภาษีถูกจัดเรียงใหม่อย่างเป็นระบบส่วนเฉินยวี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขากำลังคัดแยกเอกสารราชการออกเป็นสามกอง กองที่ต้องตรวจสอบทันทีกองที่ต้องรอพยานเพิ่มเติมและกองที่อาจเชื่อมโยงกับคดีใหญ่ในเมืองหลวงภายในห้องมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเสียงปลายพู่กันเสียดสีกับแผ่นกระดาษ และเสียงลมพัดม่านหน้าต่างเบา ๆบรรยากาศเงียบสงบอย่างประหลาด ไม่ใช่ความเงียบที่กดดันหากเป็นความเงียบของคนสองคนที่อยู่ร่วมกันได้โดยไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งใดมากมายผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินยวี่ค่อย ๆ