All Chapters of ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ: Chapter 171 - Chapter 180

บทที่ 29 ตอนจบของอดีตสองสัปดาห์ผ่านไปชีวิตของเสี่ยวถังค่อย ๆ เข้าสู่จังหวะที่สงบและมั่นคงทุกเช้า นางจะนั่งอยู่ในห้องหนังสือของเรือนรับรอง ช่วยเฉินยวี่ตรวจสอบบัญชีจากหัวเมืองต่าง ๆ คัดแยกเอกสาร และเรียบเรียงหลักฐานสำหรับส่งต่อให้ราชสำนักยามบ่าย นางอ่านตำรากฎหมาย ตำราการค้า และบันทึกประวัติศาสตร์ของแต่ละเมืองยามค่ำ ทั้งสองมักสนทนาถึงวิธีป้องกันการทุจริต แนวทางปฏิรูประบบจัดเก็บภาษี หรือแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับคดีที่กำลังจะเดินทางไปตรวจสอบในอนาคตชีวิตเรียบง่ายไม่มีการแก่งแย่งไม่มีการรอคอยใครไม่มีคืนใดที่ต้องนั่งมองประตูด้วยความหวังว่าบุรุษผู้หนึ่งจะกลับมาบางครั้ง…ความสุขก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่เพียงตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่า วันนี้เป็นของตัวเองก็เพียงพอแล้วเช้าวันหนึ่งลมต้นฤดูร้อนพัดโชยผ่านลานเรือน กลิ่นใบไผ่ชื้นน้ำค้างลอยอ่อน ๆ เข้ามาทางหน้าต่างคนของเมืองหลวงขี่ม้ามาหยุดหน้าเรือน หลังมอบซองเอกสารประทับตราหลวงแล้วก็รีบจากไปเฉินยวี่รับซองมา เปิดอ่านอย่างเงียบ ๆยิ่งอ่าน สีหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมเสี่ยวถังซึ่งกำลังคัดลอกบัญชีอยู่เงยหน้าขึ้น“ผลตัดสินออกแล้วหรือเจ้าคะ”เฉินยวี่พยัก

บทที่ 31 คำตอบที่ไม่จำเป็นต้องได้ในวันนี้ 1คืนนั้นสายลมต้นฤดูร้อนพัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ภายในห้องทำงานของหน่วยตรวจการยังคงมีแสงเทียนส่องสว่าง เปลวไฟไหวเอนเบา ๆ สะท้อนเงาของคนทั้งสองทอดยาวบนพื้นไม้บนโต๊ะไม้กลางห้องกองเต็มไปด้วยสมุดบัญชีจากหลายเมืองคดีหนึ่งเพิ่งสิ้นสุดลง แต่อีกหลายคดียังคงรอการตรวจสอบชีวิตไม่ได้หยุดอยู่กับชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ของผู้ใดเมื่อเรื่องหนึ่งจบลงเรื่องใหม่ก็มักเริ่มต้นขึ้นเสมอเสี่ยวถังก้มหน้าจดบันทึกตัวเลขอย่างตั้งใจ ปลายพู่กันของนางเคลื่อนไปตามกระดาษอย่างมั่นคงตัวเลขรายรับ รายจ่าย ยอดคงเหลือ และรายการภาษีถูกจัดเรียงใหม่อย่างเป็นระบบส่วนเฉินยวี่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขากำลังคัดแยกเอกสารราชการออกเป็นสามกอง กองที่ต้องตรวจสอบทันทีกองที่ต้องรอพยานเพิ่มเติมและกองที่อาจเชื่อมโยงกับคดีใหญ่ในเมืองหลวงภายในห้องมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษเสียงปลายพู่กันเสียดสีกับแผ่นกระดาษ และเสียงลมพัดม่านหน้าต่างเบา ๆบรรยากาศเงียบสงบอย่างประหลาด ไม่ใช่ความเงียบที่กดดันหากเป็นความเงียบของคนสองคนที่อยู่ร่วมกันได้โดยไม่จำเป็นต้องพูดสิ่งใดมากมายผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินยวี่ค่อย ๆ

บทที่ 32 ครอบครัวที่ไม่อาจย้อนกลับไปเหมือนเดิมหลายวันต่อมา ชีวิตของเสี่ยวถังดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเช้าตรวจบัญชี บ่ายอ่านตำรา ค่ำจดบันทึกทุกอย่างดูธรรมดา แต่สำหรับนาง ความธรรมดาเช่นนี้กลับล้ำค่ายิ่งกว่าเครื่องประดับใดกระทั่งเช้าวันหนึ่ง บ่าวหน้าประตูเข้ามารายงานด้วยท่าทางลังเล“คุณหนูซวี…มีสตรีผู้หนึ่งอ้างว่าเป็นมารดาของท่าน ขอพบอยู่ด้านนอกเจ้าค่ะ”ปลายพู่กันในมือเสี่ยวถังชะงักลงบิดาของซวีหยวนหยาน…นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนวางพู่กันลง“เชิญเข้ามาเถิด”ไม่นานนัก สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาเสื้อผ้าของนางเก่ากว่าที่ความทรงจำของซวีหยวนหยานเคยมี ใบหน้ามีริ้วรอยแห่งความเหน็ดเหนื่อย ดวงตาแดงเรื่อราวกับไม่ได้นอนมาหลายคืนแต่สิ่งที่เด่นชัดที่สุด…คือความละอายใจนางหยุดอยู่หน้าประตู ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้ามาใกล้“หยวนหยาน…”น้ำเสียงของนางแหบพร่า“แม่…มารบกวนเจ้าอีกแล้ว”เสี่ยวถังลุกขึ้น รินน้ำชาถ้วยหนึ่งแล้วส่งให้“ท่านแม่นั่งก่อนเถิดเจ้าค่ะ”สตรีวัยกลางคนรับถ้วยชาไว้ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยนางนั่งลงอย่างระมัดระวัง ราวกับเกรงว่าตนไม่มีสิทธิ์นั่งตรงหน้าบุตรสาวผู้นี้อีกแล้วผ่านไปครู่ใหญ่นาง

บทที่ 34 นิยายยังดำเนินต่อ… แต่ข้าไม่ได้อยู่ในนั้นแล้วฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนเมืองอิงชิวอย่างเงียบงันต้นแปะก๊วยสองข้างถนนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทอง ใบไม้บางส่วนร่วงหล่นลงบนพื้นหิน ถูกสายลมพัดให้หมุนวนเป็นระยะ ผู้คนในตลาดยังคงใช้ชีวิตเช่นเดิม พ่อค้าแม่ค้าส่งเสียงเรียกลูกค้า เด็กเล็กวิ่งเล่นหน้าร้านขนม กลิ่นชาร้อนและเกาลัดคั่วลอยปะปนอยู่ในอากาศเสี่ยวถังถือสมุดบัญชีเล่มหนึ่งเดินผ่านร้านน้ำชานางเพิ่งกลับจากตรวจร้านค้าของพ่อค้าข้าวสารรายหนึ่ง และกำลังมุ่งหน้ากลับสำนักงานตรวจการแต่ขณะก้าวผ่านหน้าร้านน้ำชาเสียงสนทนาของผู้คนก็ดังแว่วมาตามสายลม“ได้ยินหรือยัง อดีตใต้เท้าหลิวกำลังคบหากับคุณหนูไป๋”“จริงหรือ”“จริงสิ หลังจบคดี ทั้งสองพบกันบ่อยขึ้น เห็นว่าคงได้แต่งงานกันในไม่ช้า”เสี่ยวถังชะงักฝีเท้าเพียงชั่วอึดใจ เพียงชั่วอึดใจเท่านั้น จากนั้นนางก็สาวเท้าเดินต่อ ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้ยินสิ่งใดใบแปะก๊วยสีทองใบหนึ่งร่วงลงตรงหน้า นางก้าวข้ามมันไปอย่างสงบ เมื่อกลับมาถึงสำนักงานของหน่วยตรวจการเสี่ยวถังก็นั่งลงที่โต๊ะตัวเดิมวางสมุดบัญชีลง เปิดหน้าที่คั่นไว้ แล้วหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกทุกอย่างเป็นไปตาม

บทที่ 35 ความลับที่ข้าไม่อาจเก็บไว้ได้อีก 2เสี่ยวถังพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางเตรียมใจไว้หลายแบบ เตรียมรับความสงสัย คำถาม ความหวาดระแวงแต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะเชื่ออย่างง่ายดายเช่นนี้“เหตุใดจึงเชื่อ” นางถามเสียงเบาเฉินยวี่ยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนวางลงอย่างสงบ“เพราะมีหลายเรื่องที่อธิบายไม่ได้ ท่านรู้สิ่งที่ไม่ควรมีผู้ใดรู้ รู้เหตุการณ์ล่วงหน้า รู้ตัวตนของข้า รู้ความลับของจวนหลิว รู้แม้กระทั่งจุดอ่อนของผู้คนบางคน”เขาส่ายหน้าเบา ๆ “หากทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดา…ก็คงแม่นยำเกินไป”เสี่ยวถังนิ่งฟังเฉินยวี่มองสบตานาง แววตาของเขายังคงมั่นคงเช่นเดิม“อีกทั้ง…ตั้งแต่วันแรกที่พบ ข้าก็รู้สึกอยู่แล้ว ว่าท่านไม่เหมือนซวีหยวนหยานที่ผู้คนกล่าวถึง”เสี่ยวถังเม้มริมฝีปาก หัวใจที่เคยตึงเครียดค่อย ๆ คลายลงทีละน้อย“เช่นนั้น…” นางถามอย่างระมัดระวัง “ท่านรู้สึกอย่างไรกับเรื่องทั้งหมด”เฉินยวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกยิ้มอ่อนโยน“ข้ากำลังคิดว่า…ข้าโชคดี”เสี่ยวถังเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ“โชคดี?”“ใช่” เฉินยวี่กล่าวต่อช้า ๆ “เพราะคนที่ข้าพบ อาจไม่ได้ชื่อซวีหยวนหยาน อาจไม่ได้เกิดในโลกนี้ อาจมาจากสถานที่ที่ข้าไ