《ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ》全部章節：第 1 章 - 第 4 章

บทนำ“ลูกไม้ปล่อยเพื่อจับของเจ้า…ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก อู่เหมยหลิน”น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเรียบเย็น ทว่าซ่อนความหงุดหงิดเอาไว้ลึก ๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องนางไม่วาง ราวกับพยายามมองทะลุเข้าไปถึงความคิดภายในอู่เหมยหลินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ชายแขนเสื้อแพรบางไหวตามแรงลมแผ่วเบา นางมิได้ถอยหนี กลับยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน“ท่านแม่ทัพ…หลงตัวเองเกินไปก็ไม่ดีนะเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงนุ่ม พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทีคล้ายหยอกเย้า หากแต่แววตากลับเย็นชาคำตอบของนางทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย“หลงตัวเองหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “มิใช่เจ้าหรอกหรือ…ที่เคยขู่จะฆ่าตัวตาย หากมิได้แต่งให้ข้า” คำพูดนั้นหนักแน่น ราวกับหินที่ถูกโยนลงกลางน้ำ ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งแน่นขึงขึ้นไปอีก“ถึงขั้นทำให้ฮ่องเต้ต้องมีพระราชโองการ บีบบังคับให้ข้ารับเจ้ามาเป็นฮูหยินเอกในจวน” เขากล่าวต่อ น้ำเสียงต่ำลึกชัดถ้อยชัดคำ ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธอู่เหมยหลินนิ่งไปเพียงชั่วลมหายใจ นั่นมันเป็นเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมก่อเอาไว้ แต่นางที่มาสิงร่างดันต้องมารับเคราะห์ แต่เพียงครู่เดียว นางก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง ราวกับเรื่องนั้นม

บทที่ 2วนิดาถอนหายใจเฮือกหนึ่งอย่างไม่ปิดบัง พลางยืนพิงราวเรือ มองผืนน้ำสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟจากตัวเรือยอร์ชสุดหรูซึ่งลอยลำอยู่กลางทะเลเรือยอร์ชส่วนตัวขนาดมหึมา รองรับผู้โดยสารได้กว่าหนึ่งร้อยชีวิต ความโอ่อ่าหรูหรานี้สมกับเป็นผลงานของบุตรชายเจ้าของอู่ต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียตะวันออกอย่าง “พบตะวัน” อย่างแท้จริงเธอรู้อยู่แล้วว่าอย่างไรเขาก็ต้องได้รับเชิญมาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดล่องเรือ 2 วัน 3 คืนนี้แต่ที่ไม่คาดคิด…คือคืนแรกก็ต้องมาเจอกัน ทั้งที่เรือก็ออกจะกว้างขนาดนี้แท้ ๆ“โกยนมมาตั้งแต่ตาตุ่มเลยเหรอหมวยเล็ก”เสียงคุ้นเคยที่มาพร้อมคำพูดกวนประสาทดังขึ้นด้านหลัง วนิดากรอกตามองฟ้าอย่างไม่คิดจะปิดบังความเอือมระอา ก่อนจะหันกลับไปมองคนพูดด้วยสายตาเย็นชา“เจอหน้ากันทีไร ปากปีจอตลอดเลยนะคิน”เธอสวนกลับทันควัน อาคิรายกยิ้มมุมปาก ราวกับสนุกกับปฏิกิริยาของเธอ ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันอย่างคนที่ไม่เคยถูกชะตากันมาตั้งแต่เด็ก และนั่นก็เป็นเรื่องจริงวนิดาไม่เคยเข้าใจว่าทำไมพ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายถึงจับเธอกับเขาหมั้นหมายกันตั้งแต่ยังเล็ก ทั้งที่นิสัยและความคิดแทบจะตรงข้ามกันคนละขั้วอยู่ร่วมโลก