Semua Bab My Husband's Forbidden Deal: A Babymaker To Someone's Wife: Bab 211 - Bab 220

“Sir…!”Ang mahina ngunit pamilyar na tinig ni Sonya ang agad na nakakuha ng atensyon ni Rodolfo. Agad niyang binitiwan ang kuwelyo ng dalawang tauhan.Mabilis siyang lumapit sa kama kung saan nakahiga si Sonya.Samantala, halos mapahawak sa dibdib ang dalawang lalaki sa sobrang ginhawa.“Mabuti na lang at nagising na si Sonya.”“Kung hindi, baka hindi na tayo nakaligtas sa galit ni Boss!”Napahawak sila sa kanilang mga leeg.“Parang bakal ang kamay niya!”“Bakit mo ginawa iyon, ha?”Umupo si Rodolfo sa tabi ng kama.“Hindi ka na ba gustong kumain ng kanin?”Bagama't pabirong tono ang ginamit niya, seryoso ang kanyang mga mata.Diretsahang sumagot si Sonya.“Dahil mahal kita, Sir.”Natigilan si Rodolfo.“Ayaw kong ibang babae ang iniisip mo.”Nangingilid ang luha sa mga mata ni Sonya.“Masama ba akong tao dahil minahal kita nang ganito?”Biglang natahimik ang buong silid. Hindi agad nakasagot si Rodolfo. Hindi niya kailanman itinuring si Sonya bilang isang babaeng maaari niyang mahali

Nang marinig ni Rodolfo ang malilikot na hagikgikan ng kanyang mga anak, agad niyang isinara ang laptop na nasa harapan niya. Sumandal siya sa upuan ng sasakyan at muling itinuon ang atensyon kay Marco.“Hoy, hoy! Bakit kayo nagtatawanan diyan?” seryoso niyang tanong. “Nag-aalala na nga ako dahil hindi pa kayo umuuwi. Maraming masasamang tao sa labas. Paano kung may mangyaring masama sa inyo? Alam n’yo namang marami akong kaaway.”Sa kabila ng pagiging mahigpit ni Rodolfo, alam ng mga bata na nagmumula iyon sa labis na pag-aalala ng kanilang ama.“Oo na, oo na! Sorry, Tatay!” mabilis na sagot ni Marco. “Kasi kanina, sobrang traffic.”“Akala namin may artista!” sabat ni Jessa.“Maraming tao kasi ang nagkukumpulan sa harap ng building,” pagpapatuloy ni Marco. “Kaya na-curious kami kung ano’ng meron. Tapos nung malapit na kami…”Biglang tumigil si Marco.“Alam mo ba kung sino ang nakita namin, Tay?”Napailing si Rodolfo habang minamasahe ang sentido.“Sinabi ko na sa inyo, huwag n’yo ako

“Nala! Bakit ka ganyan kay Mama?”Kunwaring nagalit si Scarlett sa sinabi ng kanyang anak.“Eh kasi naman, Mama!” depensa ni Nala. “Ganyan ka rin sa amin.”Lumapit ang batang babae at hinawakan ang kamay ng kanyang ina.“Ma, maglakwatsa naman tayo kahit saglit! Sabi ni Tita Sari, ang ganda raw ng Okada kapag gabi. Tara na, Mama!”Bahagyang napangiti si Scarlett, pero agad ding umiling.“Bakit pa tayo aalis? Gabi na. Gusto nang magpahinga ni Mama. Sobrang pagod ako ngayon.”Hindi inaasahan ni Scarlett ang sumunod na mangyayari. Biglang naluluha ang mga mata ni Nala.“Waaaaaa!”Napamulagat si Scarlett.“Papa! Papa! Masama si Mama!”“Ha?!”Hindi makapaniwala si Scarlett.“Bakit si Papa ang tinatawag mo, Nala?”Pinahid ni Nala ang kanyang mga luha.“Kasi naman, Mama! Totoo pala ang sinasabi ng mga kaibigan ko. Mas masaya raw kapag may Papa. Lahat ng gusto mo, sinusunod!”Suminghot siya.“Samantalang si Mama, laging nagbabawal…”Sandaling tumahimik ang bata.“Pero… wala naman akong Papa.”

“Sige, bumili tayo ng Chicken Teriyaki!”Ngumiti si Scarlett habang tuluyang pinagbigyan ang kahilingan ng kanyang kambal. Patuloy siyang nakatuon sa pagmamaneho habang sinusundan ang sasakyang nasa unahan nila.“Yeeeeey! Sa wakas, makakakain na rin tayo ng Chicken Teriyaki!” masayang sigaw ni Nathan.Naalala ng bata ang napanood niyang food show sa telebisyon kung saan ipinakita kung gaano kasarap ang sikat na Chicken Teriyaki.Ngumiti si Scarlett.“Sigurado akong magugustuhan ninyo. Hindi naman pahuhuli ang pagkain natin dito sa bansa. Sa totoo lang, mas gusto ko pa rin ang pagkaing Filipino dahil ang daming lasa at pampalasa!”Lalong natuwa sina Nathan at Nala. Hindi nila alam na ilang metro lamang ang layo ng kanilang sasakyan mula sa sasakyan ng isang taong malapit nang magbago sa kanilang buhay. Biglang nag-red light ang traffic signal. Sabay-sabay na huminto ang mga sasakyan. At tila may sariling plano ang tadhana. Nauna nang nakasingit ang sasakyan ni Scarlett, kaya nang humin

Hindi maalis ni Rodolfo ang tingin sa babaeng nasa restaurant sa kabilang kalsada. May kung anong pamilyar sa kanya. Ang tindig. Ang hugis ng katawan.Pati ang paraan ng pagkilos ng babae ay tila may kung anong bumubulong sa kanyang isipan.Si Scarlett ba talaga iyon?“Parang ikaw talaga, Scarlett…”Napakunot-noo si Rodolfo.“Pero imposible.”Naalala niya ang sinabi ni Jessa habang nasa biyahe sila kanina.“Tay, si Ma'am Scarlett iyon!”Napatingin siyang muli sa restaurant.“Paano kung tama ang mga bata?”Unti-unting bumilis ang tibok ng puso niya.“Paano kung… nagkita nga sila ni Scarlett?”Hindi na siya mapakali. Samantala, walang kamalay-malay si Scarlett na may isang pares ng matang kanina pa nakamasid sa kanya.Abala siya sa dalawang anak. Nang dumating ang pagkain, masigla niyang inayos ang mga plato sa harapan nina Nathan at Nala. Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas…Napakunot-noo siya. Hindi man lamang ginagalaw ng kambal ang kanilang pagkain.“Bakit tinitingnan n’yo lang?