LOGINHindi pa rin namamalayan ni Scarlett na may sasakyang palihim na sumusunod sa kanya. Hindi niya alam kung sino ang mga taong iyon.Ngunit isang bagay ang malinaw—hindi sila basta mga ordinaryong tao.May nagbayad sa kanila upang sundan siya.Samantala, naiwan sina Nathan at Nala sa clinic room kasama si Rodolfo.Nang tuluyan nang umalis ang kanilang Mama, kapwa naging malungkot ang kambal. May kaunting pagsisisi rin sa kanilang puso. Ngunit sa kabila nito, gusto rin nilang bigyan ng leksiyon ang kanilang ina.“Bakit kayo malungkot?” tanong ni Rodolfo habang salitan niyang tinitingnan ang dalawang bata.“Hindi naman kami malungkot,” sagot ni Nathan.“Hindi lang namin gusto kung paano ka po tratuhin ni Mama.”Napabuntong-hininga ang bata.“Hindi namin alam kung bakit ganoon na lang ang galit ni Mama sa’yo. Mabait ka naman, Tatay.”Bahagyang ngumiti si Rodolfo. Alam niyang maaaring mag-isip ng masama ang kambal tungkol sa kanilang ina dahil sa nangyari. Kaya agad siyang nagsalita.“Makin
“Patawarin ninyo ako, mga anak…”Tahimik na nagsalita si Scarlett habang nakatingin sa kambal. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata.“Hindi ko pa kayo naipapakilala sa tunay ninyong Tatay.”Huminga siya nang malalim.“Pero ipinapangako ko sa inyo… hahanapin ko siya. Dadalhin ko kayo sa Tatay niyo.”Kahit hindi niya alam kung tatanggapin pa siya ng lalaki, malaki pa rin ang pag-asa niyang balang araw ay muli niyang makikita si Joshua.“Kailangan niyang malaman na malalaki na kayo.”Pinunasan ni Scarlett ang gilid ng kanyang mata.“Ipinapangako ko.”Samantala, sinubukan ni Rodolfo na aliwin ang dalawang bata. Ayaw niyang makita silang umiiyak.“Kayo, huwag kayong malungkot.”Marahan niyang hinaplos ang ulo nina Nathan at Nala.“Sigurado akong nami-miss din kayo ng Tatay ninyo. Darating ang araw na mahahanap niya kayo. At kapag dumating ang araw na iyon, susunduin niya kayo.”Ngunit hindi pa man niya natatapos ang kanyang sinasabi ay agad siyang pinutol ni Nala.“Hindi na!”Napatingin si
Tumayo si Nathan sa pagitan nina Scarlett at Rodolfo. Kitang-kita sa mukha ng bata ang pagkadismaya sa kanyang ina dahil sa malakas na pagsampal nito kay Rodolfo.“Mama! Bakit mo sinampal si Tatay? Bakit ka naman gano’n?”Sa halip na magalit kay Scarlett, mas naawa si Nathan kay Rodolfo. Agad siyang lumapit dito upang tingnan kung ayos lang ito.“Tatay, okay ka lang ba? Sorry po sa ginawa ni Mama.”Samantala, hinawakan ni Rodolfo ang pisngi niyang namumula dahil sa sampal.Ramdam pa rin niya ang init nito. Gayunpaman, nang makita niyang nag-aalala si Nathan, ngumiti siya.“Ayos lang ako. Huwag kang mag-alala.”Pagkatapos ay yumuko siya upang magpantay sila ng taas.“Pero pulang-pula na ang pisngi mo, Tatay. Masakit ‘yan, ‘di ba?”Hindi na napigilan ni Rodolfo ang mapangiti.Ang bata…Sa halip na tanungin ang kanyang ina kung bakit ito galit, ang unang inisip nito ay ang kanyang kalagayan. Kitang-kita pa rin ang bakas ng limang daliri ni Scarlett sa kanyang pisngi. Ngunit wala siyang p
Agad na napalingon sina Nathan at Nala sa babaeng nasa may pintuan.Si Rodolfo naman ay natigilan.Sa wakas, kaharap na niya muli ang babaeng ilang taon niyang hinintay.Si Scarlett.Ang babaeng minahal niya nang higit sa lahat. Ang babaeng nagulo ang buong buhay niya. Nang makita ni Nathan ang kanyang ina, agad siyang bumaba sa kinauupuan at tumakbo palapit dito.Samantala, nanatili si Nala sa kama habang nasa tabi niya si Rodolfo. Pagdating ni Nathan sa harapan ng kanyang ina, agad nitong hinawakan ang kamay ni Scarlett at hinila siya papunta sa loob.“Mama! Halika! Tingnan mo! Nandoon si Tatay!”Nanigas si Scarlett.“Tatay?”Hindi niya namalayang napahigpit ang hawak niya sa kamay ng anak.“Nathan… ano’ng sinabi mo?”Napatingin sa kanya ang bata.“Tatay?”“Bakit mo siya tinatawag na Tatay?”Walang kamalay-malay si Nathan sa bigat ng tanong ng kanyang ina.“Hehehe… kasi, Mama, nagkasundo kami kanina. Puwede raw naming tawagin si Kuya na Tatay.”Napatingin siya kay Rodolfo.“Si Kuya
“Oh, oo nga pala. Pasensya na, Ma’am Scarlett. Hindi ko naman po sinasadyang pigilan kayong makita ang mga anak ninyo. Gusto ko lang pong sabihin na naasikaso na sila ng health staff at hindi na ninyo kailangang mag-alala. Sigurado akong ayos lang sina Nathan at Nala,” paliwanag ni Angelo.Huminga nang malalim si Scarlett.“Kung gano’n, pupuntahan ko pa rin sila. Saan po ang clinic?”“Diretso lang po kayo mula rito, tapos kumaliwa. Pagdating ninyo sa dulo, kumanan kayo at maglakad nang mga sampung metro. Nandoon na po ang clinic room.”“Salamat.”Hindi na nag-aksaya ng oras si Scarlett. Tumayo siya at tuluyang lumabas ng opisina. Ngunit pagkapasara ng pinto, nagbago ang ekspresyon sa mukha ni Angelo.Napangisi siya.“Simula pa lang ito…”Mahina siyang napamura sa sarili.“Babayaran mo ang lahat ng ginawa mo sa kuya ko, Scarlett. Sisiguraduhin kong mas magiging miserable ang buhay mo kaysa sa buhay niya.”Sumilay ang malamig na ngiti sa kanyang mga labi.“Kuya Rafael… malapit ko nang m
Naglakad si Scarlett patungo sa opisina ng punong-guro. Ang bawat hakbang niya ay elegante at puno ng kumpiyansa. Sa kanyang maayos at pambabaeng kilos, kapansin-pansin agad ang kanyang presensya sa loob ng paaralan.Hindi maiwasang mapalingon sa kanya ang mga taong nadaraanan niya.Lalo na ang mga lalaking guro.“Wow! Ang ganda naman ng babaeng iyon. Sino kaya siya?”“Hindi ba siya iyong nanay ng kambal na bagong estudyante sa kindergarten?”“Ahhh, siya pala ang mama nila! Grabe… ang ganda at ang elegante naman!”“Talagang mapalad ang magiging asawa niya.”“Pero sabi ng punong-guro, biyuda raw siya.”“Talaga? Kung gano’n… malaking pagkakataon ‘to. Biyuda na, maganda pa!”Nagbulungan ang ilang lalaking guro habang palihim na pinagmamasdan si Scarlett.Hindi naman iyon napansin ni Scarlett. O marahil, napansin man niya, wala siyang pakialam. Patuloy lamang siyang naglakad habang inaayos ang kanyang mahaba at bahagyang kulot na buhok. Ang dating nito ay elegante at moderno, bagay na lal
“Kulang pa ba ang dalawampung milyon para anakan mo ang asawa ko?”Mariing tanong ni Rafael habang nakatitig kay Joshua. Malamig ang boses niya, pero kontrolado. Para bang matagal na niyang pinag-isipan ang bawat salitang binibitawan niya.Tahimik ang buong mansyon.Sa malawak na sala, tanging mahi
“Ha? Puwede ring mag-request?” tanong ni Scarlett habang dahan-dahang umaatras kasabay ng paglapit ni Joshua.“Siyempre naman, Ma’am. Simulan na natin para umabot tayo bago mag-alas nuwebe,” sagot ni Joshua nang may kumpiyansa.Lalong kinabahan si Scarlett at hindi niya alam kung paano magsisimula.
Hindi namalayan ni Scarlett na nakasandal na pala siya sa dibdib ni Joshua. Mukhang komportable siya, na para bang nakalimutan niyang kasama niya lamang ang isang kasambahay.Dahan-dahang hinaplos ni Joshua ang braso ng babae upang pakalmahin ito. Alam niyang pareho sila ng sitwasyon—napipilitang g
Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.Pakiramdam niya ay bahagyang gumaan ang ulo niya matapos ang ilang minutong masahe. Ngunit nang mapansin niyang nakapatong pa rin ang mga kamay ni Joshua sa kanyang balikat, agad siyang napatuwid ng upo at marahang inalis ang mga iyon.Bahagya







