Lahat ng Kabanata ng ฮูหยินอำมหิต: Kabanata 11 - Kabanata 20

หากปล่อยให้เฉินหรงอันส่งกู้เป่าเอ๋อร์ไปขายเป็นทาส แผนการทั้งหมดจะพังพินาศ แต่หากเขาเปิดเผยตัวตนว่าแท้จริงแล้วตนคือกู้เย่ว์เสวียนที่ยังไม่ตายโทษฐานแกล้งตาย หนีทัพ และหลอกลวงเบื้องสูงก็จะย้อนกลับมาบีบคอเขาเขาอาจตายมารดาอาจตายทั้งตระกูลกู้อาจถูกลากไปลงโทษทั้งหมดดังนั้นเขาไม่มีทางเลือก มีเพียงหมากสำรองที่เคยวางไว้เมื่อหกปีก่อนเท่านั้นหมากที่เขาเคยกุเรื่องไว้ก่อนแต่งงาน ว่าตนมีน้องชายฝาแฝดที่พลัดพรากไปอยู่ต่างเมืองตั้งแต่เยาว์วัยกู้เย่ว์เสวียนสูดลมหายใจลึก แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นชาและชั่วร้าย“เมยเนียง” หลิ่วเมยเนียงเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา“เจ้าคะ ท่านพี่”“จัดเตรียมรถเข็นไม้ให้ข้า”นางชะงัก“รถเข็นหรือเจ้าคะ”“ใช่” กู้เย่ว์เสวียนเหยียดยิ้มเย็น“ข้าจะกลับเข้าจวนแม่ทัพ”“ในฐานะกู้เย่ว์ฉี น้องชายฝาแฝดขาพิการของกู้เย่ว์เสวียน” หลิ่วเมยเนียงเบิกตากว้าง ก่อนจะรีบพยักหน้าด้วยความดีใจ“เจ้าค่ะ ท่านพี่!”บ่ายวันนั้น เรือนโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพกู้ที่เพิ่งสงบจากเรื่องฮูหยินเฒ่ากู้เป็นลม กลับต้องตกอยู่ในความตึงเครียดอีกครั้ง บ่าวเฝ้าประตูวิ่งเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตกใจ“ฮูหยินเจ้าคะ มีบุรุษผู

“คิดว่าข้าโง่งมงั้นหรือ...” น้ำเสียงของนางเบาเสียจนแทบเป็นเสียงกระซิบ แต่กลับทำให้ชิงเฉียวรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก เฉินหรงอันค่อย ๆ เปิดกล่องยาไม้แกะสลักที่วางอยู่ข้างกาย ภายในมีกระปุกยาเซรามิกหลายใบเรียงอยู่เป็นระเบียบนางหยิบออกมาสองกระปุก แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างแช่มช้า“ชิงเฉียว”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“พวกมันไม่ใช่ชอบต้มยาบำรุงกันนักหรือ” มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มงดงาม ทว่าเย็นเยียบจนน่าขนลุก“เช่นนั้นข้าก็จะช่วยเพิ่มตัวยาสำคัญให้พวกมันเอง” นางแตะกระปุกใบแรกเบา ๆ“นี่คือผงสลายเอ็นขจัดกระดูก เมื่อเข้าสู่ร่างกาย มันจะค่อย ๆ ทำลายเรี่ยวแรงของบุรุษผู้นั้นทีละน้อย ยิ่งดื่มนาน ขาทั้งสองข้างก็จะยิ่งอ่อนแรง จนกระทั่งไม่อาจยืนได้อีก” จากนั้นนางแตะกระปุกใบที่สอง ดวงตาเย็นชาจนน่าหวาดหวั่น“ส่วนกระปุกนี้ เป็นยาที่เหมาะกับกู้เย่ว์เสวียนมากที่สุด” ชิงเฉียวมองอย่างตั้งใจ เฉินหรงอันหัวเราะเบา ๆ“ในเมื่อมันรักนักแถมยังมีทายาทด้วยกันอีก ข้าก็จะช่วยให้มันไม่มีทายาทเพิ่มได้อีกตลอดชีวิต”ห้องทั้งห้องเงียบลง มีเพียงเสียงเปลวเทียนลุกไหม้เบา ๆ เฉินหรงอันเลื่อนกระปุกยาไปตรงหน้าชิงเฉียว“คืนนี้นำไปใส่ในหม้

ฮูหยินเฒ่ากู้เงยหน้าขึ้นทันที“อะไรนะ!” เฉินหรงอันไม่สนใจสีหน้าของนาง หันไปสั่งชิงเฉียว“ชิงเฉียว”“เจ้าค่ะฮูหยิน”“คุมตัวท่านแม่และน้องรอง เชิญพวกเขานำทางไปเปิดหอคลังลับของตระกูลกู้เดี๋ยวนี้”คำว่า “หอคลังลับ” ทำให้สีหน้าของฮูหยินเฒ่ากู้เปลี่ยนจากซีดเป็นเขียว นางเกือบถลาเข้ามาขัดขวาง แต่บ่าวไพร่ตระกูลเฉินหลายคนก้าวขึ้นมาขวางไว้ทันที สถานการณ์บังคับให้คนตระกูลกู้ไม่มีทางเลือกอีกต่อไปไม่นานนัก ประตูหอคลังลับซึ่งตั้งอยู่ลึกสุดในจวนก็ถูกเปิดออกด้วยกุญแจในมืออันสั่นเทาของฮูหยินเฒ่ากู้บานประตูไม้หนาค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นทรัพย์สินที่ตระกูลกู้ซุกซ่อนไว้ตลอดหลายปีหีบทองคำแท่ง เครื่องเงิน โฉนดที่ดิน ตราสัญญาร้านค้า เครื่องประดับหยกและสมบัติก้นถุงจำนวนไม่น้อยเฉินหรงอันเพียงปรายตามอง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ“ขนออกมา” บ่าวไพร่ตระกูลเฉินเกือบยี่สิบคนรีบกรูกันเข้าไปด้านใน หีบแล้วหีบเล่าถูกยกออกมาวางเรียงกลางลานบ้าน เสียงฝาหีบเปิดดังขึ้นต่อเนื่องแสงทองส่องประกายวาววับกระทบแสงแดดยามบ่าย แต่ในสายตาของฮูหยินเฒ่ากู้ แสงทองเหล่านั้นไม่ต่างจากเลือดเนื้อของตนเองที่ถูกเฉือนออกไปทีละชิ้น“เบามือหน่อย!” นา

ไม่นานนัก คนทั้งกลุ่มก็ถูกผลักไสออกไปนอกประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพกู้เย่ว์เสวียนยังไม่ตาย” ฮูหยินเฒ่ากู้ชี้หน้าเอ่ยถามเสียงสั่นระริก“แก... แกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเย่ว์เสวียนยังไม่ตาย”“รู้นานแล้ว หน้าต่างมีหูประตูมีตา ท่านพูดอะไรก็หัดเบาเสียงหน่อย” ประโยคนั้นทำให้หญิงชราล้มทั้งยืน ที่แท้ตลอดมาคือการเล่นละครของอีกฝ่าย ไม่ใช่แค่นางและลูกชายที่เล่นละคร แต่ลูกสะใภ้คนนี้ก็เล่นละครเก่งยิ่งกว่าสายฝนต้นฤดูสารทเริ่มโปรยปรายลงมา เม็ดฝนเย็นเฉียบตกกระทบพื้นดิน กลายเป็นโคลนเละเหนียวเหนอะฮูหยินเฒ่ากู้ล้มกองอยู่บนพื้น หลิ่วเมยเนียงประคองกู้เป่าเอ๋อร์ร้องไห้เสียงสั่น กู้เย่ว์เสวียนนั่งอยู่บนรถเข็นเก่า ๆ ท่ามกลางสายฝน เนื้อตัวเปียกปอน ใบหน้าซีดเขียว ไร้เงินทอง ไร้อำนาจ ไร้ศักดิ์ศรี ไม่ต่างจากสุนัขขี้เรื้อนข้างถนนเฉินหรงอันยืนอยู่ใต้ชายคาประตูจวน ชายเสื้อพลิ้วไหวท่ามกลางลมฝน ใบหน้างดงามปานล่มเมืองทอดมองภาพความพินาศของคนตระกูลกู้ด้วยแววตาสงบนิ่ง มุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้น‘นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้นกู้เย่ว์เสวียน’‘ชีวิตที่เหลือของพวกเจ้า’‘ข้าจะคอยเฝ้ามองพวกเจ้ากัดก้อนเกลือกิน’‘ทรมานจนอยากตายแต่ไม

กู้เย่ว์เสวียนที่เคยคิดฮุบสินเดิมของนาง เคยคิดยัดเยียดลูกชู้ให้เป็นบุตรบุญธรรม บัดนี้กลับพิการ สิ้นไร้ทายาท และจมปลักอยู่ในนรกบนดินจนวันตายส่วนเฉินหรงอันในวันนี้ มีทั้งพระสวามีที่รักนางดุจชีวิต มีบุตรสาวน่ารัก และมีชีวิตใหม่ที่นางเป็นผู้เลือกด้วยตนเองเมื่อยามราตรีคืบคลานเข้ามา ท้องฟ้าเหนือวังหลวงมืดสนิท ทว่าดารานับพันกลับส่องประกายระยิบระยับ แสงจันทร์นวลกระจ่างสะท้อนผิวน้ำในสระบัวของตำหนักบูรพา เกิดเป็นภาพงดงามเงียบสงบหลังส่งพระธิดาน้อยเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เฉินหรงอันก็มานั่งเอนกายอยู่ริมระเบียงเพื่อชมจันทร์ชิงเฉียวรู้ความยิ่งนัก นางจัดแจงรินชาอุ่นกลิ่นเกสรเหมยถวาย ก่อนพานางกำนัลทั้งหมดถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เปิดโอกาสให้พระชายาได้อยู่ตามลำพังกับเจ้าของตำหนัก ไม่นาน กลิ่นอายไม้กฤษณาจาง ๆ อันคุ้นเคยก็แผ่เข้ามาใกล้ร่างสูงสง่างามขององค์รัชทายาทเสด็จเข้ามาประทับเคียงข้าง พระหัตถ์หนาเอื้อมมากุมมือบางของนางไว้อย่างนุ่มนวล สายพระเนตรที่เคยเย็นชาเมื่อต่อหน้าขุนนางนับร้อย บัดนี้กลับอ่อนโยนล้ำลึกยิ่งกว่าสายน้ำฤดูใบไม้ผลิเฉินหรงอันซบศีรษะลงบนพระอังสากว้างของพระสวามี สูดกลิ่นอายอบอุ่นจากฉลอง