“เสด็จพี่ช่างโง่เขลานัก” องค์รัชทายาทเลิกพระขนง “หืม” น้ำเสียงของเฉินหรงอันสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความรัก“ยามที่หม่อมฉันก้าวออกจากจวนกู้ หม่อมฉันคิดว่าหัวใจของตนเองคงปิดตายไปชั่วชีวิต หม่อมฉันเข็ดขยาดต่อคำว่ารัก และไม่คิดจะเชื่อใจบุรุษใดในใต้หล้าอีก”นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร“แต่เหตุใดหม่อมฉันจึงยอมรับราชโองการสมรสพระราชทาน ยอมก้าวเข้าตำหนักบูรพาอย่างเต็มใจน่ะหรือเพคะ เพราะบุรุษคนเดียวที่ยืนเคียงข้างหม่อมฉันเสมอมา คือเสด็จพี่” รอยยิ้มงดงาม บริสุทธิ์ และอ่อนโยนแต้มขึ้นบนใบหน้าของพระชายาเอก“ในอดีต หม่อมฉันอาจเยาว์วัยจนมองเสด็จพี่เป็นเพียงสหายวัยเด็กผู้ชอบกลั่นแกล้ง แต่หลังผ่านความเป็นความตายและกองเพลิงแค้นมา หม่อมฉันจึงรู้ใจตนเองอย่างแท้จริง” นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ“หม่อมฉันแต่งกับเสด็จพี่ ไม่ใช่เพราะฐานะพระชายาเอก ไม่ใช่เพราะอำนาจของตำหนักบูรพา แต่เพราะหม่อมฉันรักเสด็จพี่ รักบุรุษคนเดิมที่เคยแอบส่งลูกกวาดให้หม่อมฉันในวันวาน และคอยกางปีกปกป้องหม่อมฉันจากเงามืดในวันนี้เพคะ” คำสารภาพนั้นทำให้องค์รัชทายาทนิ่งงันไปชั่วครู่จากนั้นพระองค์ก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ประทับจุมพิตลงบนหน้
Read more
LOGIN
