Mag-log inShare
11
Petsa ng paglalathala:
2026-10-20 22:16:57
Pinakabagong kabanata
ฮูหยินอำมหิต 23
ภายใต้แสงแดดอบอุ่นที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในห้อง บรรยากาศอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะ สายใยรักที่เหนียวแน่น และความอบอุ่นพรั่งพร้อมหน้าตาของครอบครัวสุขสันต์ มังกร พญาหงส์ และกลีบกุ้ยฮวาแรกแย้มทั้งสอง ชะตาชีวิตของเฉินหรงอันนับจากนี้และตลอดไป จะมีเพียงวาสนาอันรุ่งโรจน์และความรักอันเป็นนิรันดร์ในสรวงสวรรค์ที่แท้จริงกลิ่นอายฤดูร้อนแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นละมุนละไมของต้นฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้เริ่มผลัดสีเป็นสีส้มทองล้อไปกับแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมายังระเบียงไม้ฉลุของตำหนักบูรพาภายในห้องรับรองส่วนพระองค์ที่ถูกปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่ม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่เปี่ยมสุข ยามนี้ ‘พระโอรสตัวน้อย’ มีพระชนมายุได้ราวสามเดือนเศษ ร่างจ้ำม่ำขาวราวกับก้อนแป้งนอนหงายอยู่บนฟูกนุ่ม ดวงตากลมโตใสแป๋วสีดำขลับถอดแบบมาจากผู้เป็นบิดากำลังกวาดมองไปมาอย่างอารมณ์ดี มือน้อย ๆ ทั้งสองข้างชูขึ้นกลางอากาศและขยับไปมาคล้ายกำลังไขว่คว้าสายลม“น้องชาย... เจ้าดูนี่สิ ข้าทำโมบายล์นกกระดาษมาให้เจ้าด้วยนะ”เสียงกังวานใสของพระธิดาน้อยซิงเอ๋อร์ดังขึ้นแผ่วเบา เด็กหญิงวัยสามขวบเศษนั่งคุกเข่าอยู่ข้างฟูกของน้องชายอย่างระมั
ฮูหยินอำมหิต 22
เมื่อถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง องค์รัชทายาทไม่ได้ทรงรุกคืบต่อทันที ทว่ากลับซบหน้าผากชนกับหน้าผากของนาง สายตาคมทอดมองลึกเข้ามาด้วยความเว้าวอนอย่างที่ไม่มีผู้ใดในแผ่นดินเคยได้พบเห็น“หรงอัน... เจ้าดูซิงเอ๋อร์สิ นางวิ่งเล่นคนเดียวช่างเหงายิ่งนัก ตำหนักบูรพาอันกว้างใหญ่แห่งนี้ก็ยังดูเงียบเหงาเกินไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลชวนฝันออดอ้อนอยู่ชิดริมฝีปาก“เจ้าไม่คิดจะสร้างเพื่อนเล่นให้นางอีกสักคนหรือ ข้าอยากได้พระโอรสตัวน้อยหรือจะเป็นพระธิดาอีกคนก็ได้ หน้าตาจิ้มลิ้มดื้อรั้นเหมือนเจ้า ข้าจะคอยตามใจให้ถึงที่สุด” คำขอลูกอันตรงไปตรงมาทำเอาเฉินหรงอันเขินอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี นางทุบกำปั้นน้อยลงบนอกแกร่งเบา ๆ แก้เขิน“เสด็จพี่! ซิงเอ๋อร์เพิ่งจะสามขวบเศษเองนะเพคะ ท่านนี่ช่างละโมบนัก”“เพื่อเจ้าแล้ว ต่อให้ต้องละโมบกว่านี้ข้าก็ยอม” องค์รัชทายาททรงสรวลแผ่วเบาในพระศอ แววตาประกายพราวระยับระคนเอ็นดู“ให้ข้าเถอะนะหรงอัน ข้าอยากอุ้มชูสายเลือดที่เกิดจากความรักของพวกเราอีกคน ข้าอยากชดเชยช่วงเวลาในอดีตที่ข้าทำได้เพียงเฝ้ามองเจ้าห่าง ๆ จากนี้ไปข้าจะดูแลเจ้าและลูก ๆ ด้วยชีวิตทั้งหมดของข้า”สายตาที่แฝงไปด้วย
ฮูหยินอำมหิต 21
“เสด็จพี่ช่างโง่เขลานัก” องค์รัชทายาทเลิกพระขนง “หืม” น้ำเสียงของเฉินหรงอันสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความรัก“ยามที่หม่อมฉันก้าวออกจากจวนกู้ หม่อมฉันคิดว่าหัวใจของตนเองคงปิดตายไปชั่วชีวิต หม่อมฉันเข็ดขยาดต่อคำว่ารัก และไม่คิดจะเชื่อใจบุรุษใดในใต้หล้าอีก”นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร“แต่เหตุใดหม่อมฉันจึงยอมรับราชโองการสมรสพระราชทาน ยอมก้าวเข้าตำหนักบูรพาอย่างเต็มใจน่ะหรือเพคะ เพราะบุรุษคนเดียวที่ยืนเคียงข้างหม่อมฉันเสมอมา คือเสด็จพี่” รอยยิ้มงดงาม บริสุทธิ์ และอ่อนโยนแต้มขึ้นบนใบหน้าของพระชายาเอก“ในอดีต หม่อมฉันอาจเยาว์วัยจนมองเสด็จพี่เป็นเพียงสหายวัยเด็กผู้ชอบกลั่นแกล้ง แต่หลังผ่านความเป็นความตายและกองเพลิงแค้นมา หม่อมฉันจึงรู้ใจตนเองอย่างแท้จริง” นางเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ“หม่อมฉันแต่งกับเสด็จพี่ ไม่ใช่เพราะฐานะพระชายาเอก ไม่ใช่เพราะอำนาจของตำหนักบูรพา แต่เพราะหม่อมฉันรักเสด็จพี่ รักบุรุษคนเดิมที่เคยแอบส่งลูกกวาดให้หม่อมฉันในวันวาน และคอยกางปีกปกป้องหม่อมฉันจากเงามืดในวันนี้เพคะ” คำสารภาพนั้นทำให้องค์รัชทายาทนิ่งงันไปชั่วครู่จากนั้นพระองค์ก็กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ประทับจุมพิตลงบนหน้
ฮูหยินอำมหิต 20
กู้เย่ว์เสวียนที่เคยคิดฮุบสินเดิมของนาง เคยคิดยัดเยียดลูกชู้ให้เป็นบุตรบุญธรรม บัดนี้กลับพิการ สิ้นไร้ทายาท และจมปลักอยู่ในนรกบนดินจนวันตายส่วนเฉินหรงอันในวันนี้ มีทั้งพระสวามีที่รักนางดุจชีวิต มีบุตรสาวน่ารัก และมีชีวิตใหม่ที่นางเป็นผู้เลือกด้วยตนเองเมื่อยามราตรีคืบคลานเข้ามา ท้องฟ้าเหนือวังหลวงมืดสนิท ทว่าดารานับพันกลับส่องประกายระยิบระยับ แสงจันทร์นวลกระจ่างสะท้อนผิวน้ำในสระบัวของตำหนักบูรพา เกิดเป็นภาพงดงามเงียบสงบหลังส่งพระธิดาน้อยเข้านอนเรียบร้อยแล้ว เฉินหรงอันก็มานั่งเอนกายอยู่ริมระเบียงเพื่อชมจันทร์ชิงเฉียวรู้ความยิ่งนัก นางจัดแจงรินชาอุ่นกลิ่นเกสรเหมยถวาย ก่อนพานางกำนัลทั้งหมดถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ เปิดโอกาสให้พระชายาได้อยู่ตามลำพังกับเจ้าของตำหนัก ไม่นาน กลิ่นอายไม้กฤษณาจาง ๆ อันคุ้นเคยก็แผ่เข้ามาใกล้ร่างสูงสง่างามขององค์รัชทายาทเสด็จเข้ามาประทับเคียงข้าง พระหัตถ์หนาเอื้อมมากุมมือบางของนางไว้อย่างนุ่มนวล สายพระเนตรที่เคยเย็นชาเมื่อต่อหน้าขุนนางนับร้อย บัดนี้กลับอ่อนโยนล้ำลึกยิ่งกว่าสายน้ำฤดูใบไม้ผลิเฉินหรงอันซบศีรษะลงบนพระอังสากว้างของพระสวามี สูดกลิ่นอายอบอุ่นจากฉลอง
ฮูหยินอำมหิต 19
เกี้ยวหลังนั้นปักดิ้นทองคำบริสุทธิ์เป็นรูปพญาหงส์เหินทะยานฟ้า พู่ไหมสีแดงแกว่งไกวตามแรงลม ม่านมุกเรียงร้อยละเอียดสะท้อนแสงตะวันจนระยิบระยับจับตาทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยเสียงชื่นชมยินดี“พระชายารัชทายาทช่างมีวาสนา!”“ไม่ใช่เพียงวาสนา นางฉลาดและเด็ดขาดต่างหาก จึงหลุดพ้นจากตระกูลกู้ได้”“คนชั่วย่อมได้รับผลกรรม คนดีจึงได้ขึ้นสู่ที่สูง เห็นว่าแกล้งตาย พอแกล้งตายแล้วก็ปลอมตัวกลับมาเป็นน้องชายฝาแฝดพิการอีก ตัวเองเป็นลูกคนเดียว ยังจะหลอกคนอื่นอีก คิดว่าคนอื่นเขาโง่หรืออย่างไรนะ” เสียงเหล่านั้นลอยกระทบหูกู้เย่ว์เสวียนราวเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจเขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาแห้งผากจับจ้องเกี้ยวเจ้าสาวสีแดงทองที่กำลังเคลื่อนผ่าน“หลบไป!”“หลบให้พ้นทางขบวนเสด็จของพระชายารัชทายาท!” ทหารรักษาพระองค์ตะคอกเสียงดังด้ามไม้ในมือหวดซัดใส่ร่างของฮูหยินเฒ่ากู้ กู้เย่ว์เสวียน หลิ่วเมยเนียง และกู้เป่าเอ๋อร์โดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะเจ็บปวดเพียงใดร่างของคนทั้งกลุ่มล้มคว่ำลงไปคลุกโคลนและเศษขยะสกปรก ไม่มีผู้ใดจำได้ว่าอดีตคนเหล่านี้เคยเป็นใคร ในสายตาทหาร พวกเขาเป็นเพียงขอทานสกปรกที่ขวางทางขบวนมงคลเท่านั้น
ฮูหยินอำมหิต 18
ไม่นานนัก คนทั้งกลุ่มก็ถูกผลักไสออกไปนอกประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพกู้เย่ว์เสวียนยังไม่ตาย” ฮูหยินเฒ่ากู้ชี้หน้าเอ่ยถามเสียงสั่นระริก“แก... แกรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าเย่ว์เสวียนยังไม่ตาย”“รู้นานแล้ว หน้าต่างมีหูประตูมีตา ท่านพูดอะไรก็หัดเบาเสียงหน่อย” ประโยคนั้นทำให้หญิงชราล้มทั้งยืน ที่แท้ตลอดมาคือการเล่นละครของอีกฝ่าย ไม่ใช่แค่นางและลูกชายที่เล่นละคร แต่ลูกสะใภ้คนนี้ก็เล่นละครเก่งยิ่งกว่าสายฝนต้นฤดูสารทเริ่มโปรยปรายลงมา เม็ดฝนเย็นเฉียบตกกระทบพื้นดิน กลายเป็นโคลนเละเหนียวเหนอะฮูหยินเฒ่ากู้ล้มกองอยู่บนพื้น หลิ่วเมยเนียงประคองกู้เป่าเอ๋อร์ร้องไห้เสียงสั่น กู้เย่ว์เสวียนนั่งอยู่บนรถเข็นเก่า ๆ ท่ามกลางสายฝน เนื้อตัวเปียกปอน ใบหน้าซีดเขียว ไร้เงินทอง ไร้อำนาจ ไร้ศักดิ์ศรี ไม่ต่างจากสุนัขขี้เรื้อนข้างถนนเฉินหรงอันยืนอยู่ใต้ชายคาประตูจวน ชายเสื้อพลิ้วไหวท่ามกลางลมฝน ใบหน้างดงามปานล่มเมืองทอดมองภาพความพินาศของคนตระกูลกู้ด้วยแววตาสงบนิ่ง มุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้น‘นี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้นกู้เย่ว์เสวียน’‘ชีวิตที่เหลือของพวกเจ้า’‘ข้าจะคอยเฝ้ามองพวกเจ้ากัดก้อนเกลือกิน’‘ทรมานจนอยากตายแต่ไม
ฮูหยินอำมหิต 5
‘ตื่นตระหนกถึงเพียงนี้เชียวหรือ ท่านแม่’‘ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะเยาะข้าอยู่เลยมิใช่หรือ’‘เหตุใดตอนนี้จึงหน้าซีดราวกับเห็นผีเสียเอง’ความสะใจสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจของนาง หกปีที่ผ่านมา พวกมันสูบเลือดสูบเนื้อนางอย่างไร้ยางอาย ใช้เงินของนาง เสวยสุขบนความอดทนของนาง ยังคิดว่านางเป็นเพียงสตรีโง่งมผู้ไร้ที่
ฮูหยินอำมหิต 4
ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงกลางทรวงอกของร่างในผ้าห่อศพอย่างรุนแรง เสียงกระแทกดังสะท้านไปทั่วห้องโถงกู้เย่ว์เสวียนที่นอนนิ่งอยู่ในโลงถึงกับดวงตาเบิกโพลงใต้ผ้าขาว ความเจ็บปวดแล่นจากกลางอกทะลุไปถึงแผ่นหลัง ลมหายใจที่พยายามกลั้นไว้แทบสะดุดเขาเกือบส่งเสียงครางออกมา แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เฉินหรงอันก็ร้องไห้โฮ
ฮูหยินอำมหิต 3
"หลังจากนี้หรือ ก็ปล่อยให้นางเป็นหม้ายไปจนตายอย่างไรเล่า ตามกฎหมาย สตรีที่เป็นหม้ายและไม่มีบุตรสืบสกุล สินเดิมย่อมตกอยู่ในความดูแลของจวนสามี อีกไม่นานทรัพย์สมบัติทั้งหมดของนางจะเป็นของตระกูลกู้"นางหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนกล่าวต่อ"ส่วนเย่ว์เสวียน เมื่อเรื่องเงียบลง เขาจะเปลี่ยนชื่อใหม่ ใช้ชีวิตอยู่ก
ฮูหยินอำมหิต 2
จากนั้นจึงทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง แขนเสื้อยาวถูกยกขึ้นปิดใบหน้า เสียงร้องไห้โฮดังขึ้นอย่างเจ็บปวด“ท่านแม่ทัพ...”“เหตุใดท่านจึงจากไปเช่นนี้...”น้ำเสียงสะอื้นนั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียจนบ่าวไพร่รอบด้านต่างพากันน้ำตาคลอ ฮูหยินช่างน่าสงสารเหลือเกินแต่งงานมาหกปี สามีไม่เคยกลับบ้าน แม้แต่ห้อง
Maaari mong magustuhan
ยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง45.2K viewsเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey29.0K viewsลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.9K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsขย่มรักอาจารย์ฮอตเนิร์ด
ซีไซต์441 viewsเนตรอัปมงคล
หิมะที่ปลิดปลิว150 viewsเกิดใหม่เป็นสตรีอ้วนไม่พอข้ายังถูกหย่าด้วยหรือนี่!
หรงเย่า / นาย่า3.6K viewsกลวิธีหลบหนีสามีตัวร้าย
เทียนสื่อ253 views
