جميع فصول : الفصل -الفصل 10

เสียงประทัดมงคลที่เพิ่งเงียบหายไปไม่นานยังคงทิ้งกลิ่นควันกำยานจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ทั่วจวนแม่ทัพกู้ ผืนผ้าแพรสีแดงชาดถูกประดับแขวนไว้ตามชายคาและระเบียงเรือน อักษรฮี้สีทองอร่ามสะท้อนแสงโคมจนดูงดงามจับตาคืนนี้ควรเป็นคืนที่มีความสุขที่สุดของจวนแม่ทัพและควรเป็นคืนเริ่มต้นชีวิตคู่ของคนสองคนภายในเรือนหอที่ตกแต่งอย่างวิจิตร ‘เฉินหรงอัน’ บุตรสาวคนโตแห่งจวนเสนาบดีกรมพระคลังนั่งนิ่งอยู่บนเตียงมงคลอย่างสำรวมผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองปกปิดใบหน้าอันงดงาม มือน้อยวางซ้อนกันบนตักอย่างเรียบร้อย แม้จะนั่งรอมาเป็นเวลานาน แต่นางยังคงรักษากิริยามารยาทอันงดงามไร้ที่ติสตรีทุกคนล้วนเคยวาดฝันถึงคืนเข้าหอ เฉินหรงอันเองก็ไม่ต่างกัน แม้การแต่งงานครั้งนี้จะเป็นการสมรสที่ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลเห็นชอบ หากนางก็เคยได้ยินชื่อเสียงของกู้เย่ว์เสวียนมานาน แม่ทัพหนุ่มผู้เก่งกาจ วีรบุรุษแห่งแผ่นดินต้าฉู่ บุรุษที่ได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากฮ่องเต้นางไม่ถึงกับหลงรักบุรุษที่ไม่เคยพบหน้ามาก่อน แต่ก็พร้อมจะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีอย่างสุดความสามารถทว่า... เสียงฝีเท้าเร่งรีบที่ดังขึ้นจากด้านนอกกลับทำลายค่ำคืนอันแสนสงบลง

"หลังจากนี้หรือ ก็ปล่อยให้นางเป็นหม้ายไปจนตายอย่างไรเล่า ตามกฎหมาย สตรีที่เป็นหม้ายและไม่มีบุตรสืบสกุล สินเดิมย่อมตกอยู่ในความดูแลของจวนสามี อีกไม่นานทรัพย์สมบัติทั้งหมดของนางจะเป็นของตระกูลกู้"นางหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนกล่าวต่อ"ส่วนเย่ว์เสวียน เมื่อเรื่องเงียบลง เขาจะเปลี่ยนชื่อใหม่ ใช้ชีวิตอยู่กับเมียรักและลูกชายวัยห้าขวบที่ชายแดน เสวยสุขด้วยเงินของนังเฉินหรงอัน ฮ่า ๆ ๆ ๆ"เสียงหัวเราะของคนทั้งสองดังขึ้นภายในห้อง แต่สำหรับเฉินหรงอัน มันไม่ต่างจากเสียงปีศาจหัวเราะอยู่ข้างหู ทุกถ้อยคำที่ได้ยิน ราวกับคมมีดนับพันเล่มกรีดผ่านความอดทนที่นางมีมาตลอดหกปีหกปี... หกปีที่นางค้ำจุนจวนแห่งนี้ หกปีที่นางควักเงินนับแสนตำลึง หกปีที่นางดูแลแม่ผัวราวกับมารดาแท้ ๆ สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับเป็นเพียงคำว่านังแพศยาและแผนการจะปล้นทุกสิ่งจากนาง ดวงตาคู่งามค่อย ๆ เย็นลง เย็นจนไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆสงสัยอยู่แล้วเชียวว่าแต่งงานยังหลอกได้ แล้วเรื่องตายจะจริงหรือบัดนี้ความรู้สึกของนางพังทลายจนหมด ความเมตตาทั้งหมดถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด เหลือเพียงจิตสังหารอันเงียบงัน ริมฝีปากแดงชาดค่อย ๆ ยกขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้

‘ตื่นตระหนกถึงเพียงนี้เชียวหรือ ท่านแม่’‘ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะเยาะข้าอยู่เลยมิใช่หรือ’‘เหตุใดตอนนี้จึงหน้าซีดราวกับเห็นผีเสียเอง’ความสะใจสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจของนาง หกปีที่ผ่านมา พวกมันสูบเลือดสูบเนื้อนางอย่างไร้ยางอาย ใช้เงินของนาง เสวยสุขบนความอดทนของนาง ยังคิดว่านางเป็นเพียงสตรีโง่งมผู้ไร้ที่พึ่ง บัดนี้เพียงถูกนางตอบแทนเล็กน้อย ก็พากันลนลานเหมือนสุนัขจนตรอกแล้วหรือ“งิ้วโรงนี้...”เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปากของเฉินหรงอัน เบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงสะอื้น มีเพียงชิงเฉียวที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดเท่านั้นที่ได้ยิน“พวกเจ้าเป็นคนเริ่มมันขึ้นมาเอง”ชิงเฉียวชะงักไปเล็กน้อย มือที่ประคองนายหญิงพลันเย็นเฉียบ เฉินหรงอันยังคงก้มหน้า ริมฝีปากใต้ผ้าเช็ดหน้าค่อย ๆ ยกขึ้น“แต่อย่าหวัง... ว่าจะจบมันได้ง่าย ๆ” น้ำเสียงนั้นเบาเหลือเกิน แต่เย็นยะเยือกจนชิงเฉียวรู้สึกขนลุกไปทั้งร่าง“รีบเอาฝาโลงมาปิดเดี๋ยวนี้ ยังจะยืนชักช้าอะไรอยู่อีก อย่าให้ลูกสะใภ้ต้องเห็นภาพสะเทือนใจจนคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีก”บ่าวไพร่กลุ่มหนึ่งรีบยกฝาโลงศพธรรมดาเข้ามา ทุกคนไม่กล้าชักช้า เพราะกลัวว่าฮูหยินจะเสียสติพุ่งเข้าไปกอดศพอี

ภายในโลงไม้จันทน์เหล็ก กู้เย่ว์เสวียนเริ่มหายใจลำบากกว่าเดิม แต่ฮูหยินเฒ่ากู้แอบเอาเงินให้คนรับใช้คนหนึ่งแอบให้มีช่องลมผ่านเข้าไปตอนตอกตะปู โดยไม่ให้ลูกสะใภ้จอมวายร้ายรู้ อาศัยช่วงชุลมุนตอนเถียงกัน ตอนโวยวายอาละวาดกันนั่นแหละอากาศภายในร้อนอบอ้าว อึดอัด แต่เขาก็ยังประคองชีวิตอยู่ได้ เหงื่อเย็นไหลอาบทั่วร่าง ความเจ็บปวดจากการถูกเฉินหรงอันทุบตีก่อนหน้านี้ยังไม่จางหายทุกครั้งที่ขยับตัว กระดูกชายโครงจะส่งความเจ็บแล่นไปทั่วร่าง เขาพยายามสูดลมหายใจ ความมืดรอบตัวเริ่มบีบคั้นจิตใจ ความหวาดกลัวค่อย ๆ กัดกินสติทีละน้อย‘ไม่...’‘ข้าจะตายไม่ได้...’‘ท่านแม่...’‘ช่วยข้าด้วย...’กู้เย่ว์เสวียนอยากตะโกน อยากทุบฝาโลง อยากกรีดร้องให้ใครสักคนได้ยิน แต่เสียงทั้งหมดถูกกลืนหายไปในความมืดไม่มีใครได้ยิน ไม่มีใครช่วยเขาได้ และไม่มีใครรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เมื่อขบวนศพมาถึงสุสานตระกูลกู้นอกเมือง หลุมศพขนาดใหญ่ถูกขุดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วกองดินสีดำกองสูงอยู่ด้านข้าง รอเพียงนำโลงลงหลุมเท่านั้นทันทีที่รถม้าหยุด ฮูหยินเฒ่ากู้ก็พุ่งตัวลงมาราวคนเสียสติ“หยุดก่อน!” นางกรีดร้องเสียงดัง“ห้ามฝัง!” หญิงชราวิ่งเ

เมื่อเห็นเฉินหรงอันก้าวเข้ามาในห้องโถง ฮูหยินเฒ่ากู้ก็รีบปรับสีหน้า เปลี่ยนเป็นแววตาอ่อนโยนและห่วงใยอย่างจอมปลอมเฉินหรงอันสวมชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ ใบหน้างดงามหลุบต่ำ ท่วงท่าทุกย่างก้าวแผ่วเบาและสำรวมหากผู้ใดมองจากภายนอก ย่อมเห็นเพียงหญิงหม้ายผู้โศกเศร้าเพราะเพิ่งสูญเสียสามีนางเดินเข้ามาหยุดกลางห้อง แล้วย่อกายคำนับอย่างงดงาม“ลูกสะใภ้คารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”ฮูหยินเฒ่ากู้รีบยกมือขึ้น“ลูกสะใภ้ลุกขึ้นเถิด รีบนั่งลงก่อน” น้ำเสียงของนางฟังดูอ่อนโยน แต่เฉินหรงอันมองเห็นความร้อนรนที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้นอย่างชัดเจนนางนั่งลงอย่างสงบ มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก กิริยามารยาทไร้ที่ติ ฮูหยินเฒ่ากู้โบกมือให้บ่าวไพร่ส่วนใหญ่ถอยออกไป เหลือเพียงแม่นมจางกับคนสนิทไม่กี่คนอยู่ในห้องความเงียบเข้าปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหญิงชราจึงถอนหายใจยาว ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับหางตาที่แห้งสนิทไร้น้ำตา“เย่ว์เสวียนจากไปกะทันหันเช่นนี้ จวนแม่ทัพกู้ของเราก็เหมือนฟ้าถล่มลงมา” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย“ข้าเป็นแม่ ย่อมเจ็บปวดที่สุด”เฉินหรงอันหลุบตาลง ไม่ตอบรับ ไม่แย้ง เพียงนั่งฟังอย่างสงบ ฮูหยินเฒ่ากู้เหลือบมองลูกสะ