All Chapters of พระสนมปลาเค็มทำฮ่องเต้อย่างข้าหวั่นไหว: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา ตำหนักเย็นต้อนรับแขกอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่นางกำนัล ไม่ใช่พระสนม และไม่ใช่คนมาซื้อไก่ทอด หากเป็นหมอหลวง"หมอหลวง!"ชิงเหอแทบทำตะกร้าไข่หล่น รีบวิ่งไปเปิดประตูทันที ด้านนอกมีชายชราสวมชุดขุนนางกรมแพทย์ยืนอยู่ ข้างหลังยังมีเด็กฝึกงานหอบหีบยาอีกสองคน"คารวะพระสนมซู" หมอหลวงประสานมือ ชิงเหอรีบเบี่ยงตัว"เชิญเข้ามาก่อน" ระหว่างเดินเข้ามา หมอหลวงก็มองไปรอบ ๆ แล้วเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องตำหนักเย็น?แน่ใจหรือว่านี่คือตำหนักเย็น?เพราะนอกจากจะไม่รกร้างแล้ว ยังเต็มไปด้วยชีวิตชีวาผักเขียวขจีเต็มสวน ไก่เดินกันขวักไขว่ ตรงมุมหนึ่งยังมีคนต่อคิวซื้ออาหารอยู่ด้วยหมอหลวงเริ่มสงสัยว่าตนมาผิดที่ ด้านหลังสวนผัก ซูหว่านหนิงกำลังนั่งกินไข่ต้ม ในมืออีกข้างถือแตงโม ส่วนอาหวางซึ่งเป็นหัวหน้าไก่ในตำหนักเย็น กำลังยืนจ้องไข่ในมืออย่างไม่ละสายตา"อย่าคิด" ซูหว่านหนิงพูด"กุ๊ก..."อาหวางร้องอย่างน่าสงสาร"นี่ของข้า""กุ๊ก...""ของเจ้ามีอยู่ในชาม""กุ๊ก..."ชิงเหอรีบวิ่งเข้ามา"พระสนมเพคะ!""ว่า""หมอหลวงมาเพคะ!"ซูหว่านหนิงกะพริบตาหมอหลวง มาด้วยเหตุอันใด หรือใครป่วย นางหันไปมอง พอดีกับท

วันรุ่งขึ้นที่ตำหนักเย็น ซูหว่านหนิงกำลังนั่งถอนหญ้า ชิงเหอกำลังเก็บไข่ อาหวางและผัวรักของมันกำลังไล่จิกผีเสื้อ และต้อนไก่ตัวอื่นที่กลายเป็นลุกสมุนเรียบร้อยให้อยู่กับร่องกับรอย จิกกินในส่วนของตัวเอง อย่าไปเพ่นพ่านทำลายข้าวของหรือขี้ไม่เป็นที่ทางทุกอย่างสงบสุขเหมือนเดิม จนกระทั่ง"ท่านองครักษ์สุดหล่อ" ดวงตาของซูหว่านหนิงสว่างขึ้นทันที เซียวจิ่นเหยียนเพิ่งก้าวเข้าประตู ก็เห็นหญิงสาววิ่งมาหา รอยยิ้มสดใสเต็มใบหน้า ไม่รู้ทำไม เขากลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด"เจ้ามาแล้ว""อืม""กินข้าวหรือยัง""ยัง""ดี"เซียวจิ่นเหยียนมองนางนิ่ง เหตุใดฟังดูเหมือนกำลังรอเขาอยู่ไม่นาน ทั้งสองก็นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ บนโต๊ะมีไก่อบ ผัดผัก และซุปไก่ ซูหว่านหนิงกินอย่างมีความสุข ส่วนฮ่องเต้ก็กินอย่างเอร็ดอร่อย จนชิงเหอที่ยืนอยู่ไกล ๆ เริ่มงุนงง เหตุใดองครักษ์ผู้นี้ถึงมากินข้าวที่นี่ทุกครั้ง ยิ่งกว่านั้น พระสนมยังดูสนิทกับเขาขึ้นทุกวันหลังจากกินอิ่ม เซียวจิ่นเหยียนจึงถามขึ้น"เจ้าอยากได้อะไรหรือไม่"ซูหว่านหนิงเงยหน้าทันที"อะไร""วัตถุดิบ"ดวงตาของนางค่อย ๆ โตขึ้น"วัตถุดิบ?""อืม""แบบไหนก็ได้?""อืม""จริงหรือ"

"อร่อย" ดวงตาของซูหว่านหนิงสว่างขึ้นทันที เหมือนเด็กที่ได้รับคำชมขณะกิน จู่ ๆ ซูหว่านหนิงก็ถามขึ้น"ท่านองครักษ์""หืม""เจ้าดีกับข้าจัง"มือของเซียวจิ่นเหยียนชะงักเล็กน้อย"จริงหรือ""จริงสิ"ซูหว่านหนิงนับนิ้ว"เอาของกินมาให้""อืม""เอาวัตถุดิบมาให้ เอาของดี ๆ มาให้ เจ้าดีมาก"หัวใจของฮ่องเต้เต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะถามเบา ๆ"แล้วเจ้าเล่า""อะไร""เจ้าคิดว่าข้าเป็นอย่างไร"ซูหว่านหนิงครุ่นคิดจริงจังอยู่พักหนึ่งก่อนตอบ"เป็นคนดี" ลมหายใจของเซียวจิ่นเหยียนแผ่วลงเล็กน้อย แต่ประโยคถัดมาก็ตามมาอย่างรวดเร็ว"เพราะเอาของกินมาให้"เขาควรรู้สึกอย่างไรดีกับประโยคของนาง นางแค่เห็นว่าเขาดีเพราะมีของกินนี่นะ!ฟ้าเริ่มมืด เซียวจิ่นเหยียนจึงลุกขึ้น"ข้ากลับก่อน""อืม..." ซูหว่านหนิงพยักหน้า ก่อนวิ่งหายเข้าไปในห้อง ครู่หนึ่งก็กลับออกมา พร้อมห่อผ้าสีฟ้าเล็ก ๆ"นี่" นางยื่นให้ เซียวจิ่นเหยียนรับมาอย่างงุนงง"อะไร""ของตอบแทน""ของตอบแทน?""อืม""เปิดดูสิ"เมื่อเปิดห่อผ้าออก ด้านในคือหมั่นโถวสองลูกแต่ไม่ใช่หมั่นโถวธรรมดา ลูกหนึ่งปั้นเป็นกระต่าย อีกลูกปั้นเป็นไก่ หน้าตาตลกจนชวนหัวเราะ"ข้าทำเอง

“เฝ้านางเอาไว้ อย่าให้หนีไปไหนได้ ในเมื่อนางเป็นผู้หญิงของข้า ก็ต้องเป็นตลอดไป” ประโยคของฮ่องเต้ดูอารมณ์ดีมากกว่าจะโกรธเคือง เหล่าองครักษ์แอบมองสบตากัน ก่อนจะรับคำ ดูเหมือนว่าพระสนมซูจะไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นคนในใจของฝ่าบาทซูหว่านหนิงใช้เวลาสามวันเต็ม ๆ นอนเอาหัวโขกหมอน ไม่ก็เอาหัวโขกโต๊ะ ไม่ก็เอาหัวโขกต้นไม้ จนชิงเหอต้องคอยห้าม"พระสนมเพคะ อย่าโขกอีกเลยเพคะ จริง ๆ คนที่ทำให้พระองค์รู้เรื่องฮ่องเต้ก็คือพระสนมลี่นะเพคะ" ซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้น"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" ชิงเหอรีบปิดปากทันที“ข้าควรขอบใจนางหรือ”“เปล่าเพคะ พระสนมลี่เกือบทำให้พระองค์โดนโบย จะไปขอบใจทำไมกันล่ะเพคะ”ใช่ อีกฝ่ายเกือบทำให้นางถูกโบย เกือบทำให้นางถูกตัดหัวและที่สำคัญ ทำให้อาหารมื้อเที่ยงวันนั้นไม่ได้กิน เรื่องนี้ให้อภัยไม่ได้เด็ดขาด"พระสนม" ชิงเหอมองขวดเล็ก ๆ บนโต๊ะ"นี่คืออะไรเพคะ"ซูหว่านหนิงยิ้มหวานปานน้ำผึ้ง แต่รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากดวงตาที่มีไอสังหาร"ผงคัน ข้าทำขึ้นมาเอง ส่วนอันนี้" นางชี้อีกขวด"ผงทำให้ผมร่วงสูตรเด็ดของข้าเลย" ตอนที่นางอยู่ถ้ำจิ้งจอก ใครแกล้งนาง ทำให้ไม่พอใจ นางก็จัดการอีกฝ่ายอย่างเจ็

"ทำอาหาร!""หา?""วันนี้ทำอาหารที่อร่อยที่สุดให้ฮ่องเต้"ชิงเหองุนงง ชวนไปทำอาหาร แต่เหตุใดแก้มถึงแดงขนาดนั้นภายในห้อง เซียวจิ่นเหยียนมองประตูที่เพิ่งปิดลง ก่อนยกมือแตะริมฝีปากหยักหนาได้รูปของตัวเอง รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้านับวันนางยิ่งน่าสนใจขึ้นเรื่อย ๆ และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่เขารู้สึกเฝ้ารอวันพรุ่งนี้ เพียงเพื่อจะได้กลับมากินข้าวที่ตำหนักเย็นอีกครั้งเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงกรีดร้องดังสนั่นไปทั่วตำหนักของพระสนมลี่"กรี๊ด!""หมอหลวง เรียกหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้ ทำไมอาการของข้าถึงไม่ดีขึ้นเลย"เหล่านางกำนัลวิ่งกันวุ่นวาย บางคนถือผ้า บางคนถือยา บางคนเกือบร้องไห้ เพราะสภาพของพระสนมลี่ในตอนนี้น่าสยดสยองเกินไปทั่วใบหน้าเต็มไปด้วยผื่นแดง คอ แขน ลำตัว ผื่นขึ้นเต็มไปหมด แถมยังคันอย่างรุนแรง ที่หนักที่สุดคือเส้นผม เพียงหวีเบา ๆ ก็ร่วงออกมาเป็นกำ"กรี๊ด!" พระสนมลี่มองเส้นผมในมือ แทบเป็นลมในขณะเดียวกัน ตำหนักเย็น กลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ"จริงหรือ!" ซูหว่านหนิงตบโต๊ะดังปัง หัวเราะจนตัวโยน"จริงเพคะ!" ชิงเหอหัวเราะจนปวดท้อง"ผมร่วงเป็นกำเลยเพคะ!""ฮ่า ๆ ๆ อยากหาเรื่องข้าดีนัก สมัยก่อ