พระสนมปลาเค็มทำฮ่องเต้อย่างข้าหวั่นไหว

หิมะตกหนักตลอดทั้งคืน ตำหนักเย็นท้ายวังเงียบงันราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก กำแพงสูงปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง ประตูไม้เก่าผุพังปิดสนิท ไม่มีโคมไฟ ไม่มีเสียงคน ไม่มีแม้แต่กลิ่นอุ่นของถ่านไฟ มีเพียงลมหนาวที่พัดลอดรอยแตกของหน้าต่างเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่าบนเตียงไม้เก่าหลังหนึ่ง หญิงสาวร่างบอบบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มบางซีด สีหน้าของนางขาวราวกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตกจนมีเลือดซึม ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะขาดหายได้ทุกเมื่อ"พระสนม ท่านเป็นอย่างไรบ้างเพคะ" เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้างเตียงชิงเหอคือสาวใช้ประจำตัวของนาง กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ มือทั้งสองประคองถ้วยน้ำเย็นที่แทบไม่มีไอร้อนหลงเหลือ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้"พระองค์ดื่มน้ำสักหน่อยเถิดเพคะ"ซูหว่านหนิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางอยากตอบ แต่ลำคอแห้งผากจนเปล่งเสียงแทบไม่ออกสามเดือนแล้ว… นับตั้งแต่นางถูกส่งเข้าวังมาในฐานะสนมที่ยังไม่ทันได้เข้าเฝ้าก็ถูกส่งมายังตำหนักเย็น นางไม่ทันได้ถวายตัว ไม่ทันได้เห็นหน้าบุรุษผู้เป็นเจ้าเหนือชีวิตของคนทั้งแผ่นดินด้วยซ้ำเพราะในคืนเดียวกันนั้นเอง ข่าวร้ายก็มาถึง ตระกูลซูถูกกล่าวหาว่าขายความลับทางทหารให้แคว้นศัตรู

ชิงเหอมองรอยยิ้มบนใบหน้าของพระสนมแล้วขนลุกวาบ ไม่รู้เพราะเหตุใด แต่จู่ ๆ นางก็มีลางสังหรณ์ประหลาดตำหนักเย็นที่เงียบเหงามานานหลายปี ดูเหมือนกำลังจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแล้วแน่นอนว่า ไม่ใช่เรื่องที่คนปกติควรทำในวังหลวงแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างไม้เก่าที่แตกร้าว เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ตำหนักเย็นมีเสียงหัวเราะดังขึ้น"พระสนม ท่านดื่มโจ๊กอีกสักหน่อยเถิดเพคะ"ชิงเหอยกชามโจ๊กใบเล็กเข้ามา สีหน้าของนางสดใสกว่าสองวันที่ผ่านมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคืนนี้นางแทบไม่ได้นอน เพราะตื่นเต้น พระสนมของนางฟื้นแล้วจริง ๆ แม้จะรู้สึกว่าพระสนมเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ชิงเหอไม่ได้คิดมาก คนที่ผ่านความตายมาได้ ย่อมเปลี่ยนไปบ้างเป็นธรรมดา ขอเพียงพระสนมยังมีชีวิตอยู่ นางก็พอใจแล้ว"อืม"หูลีบอกตัวเองว่าต่อจากนี้ไปนางคือซูหว่านหนิง นางรับชามโจ๊กมา ก่อนจะมองของเหลวสีขาวขุ่นภายในชามเงียบ ๆนี่เรียกว่าโจ๊ก?นอกจากน้ำแล้วแทบมองไม่เห็นเมล็ดข้าวหากโยนลงไปในบ่อปลา ปลาคงร้องไห้ด้วยความสงสาร สุดท้ายนางก็ฝืนดื่มจนหมด เพราะร่างนี้ยังอ่อนแออยู่มาก ต้องรีบฟื้นฟูให้เร็วที่สุด"พระสนม วันนี้สีหน้าท่านดีขึ้นมากเลยเพคะ"

ชิงเหอนั่งยอง ๆ ข้าง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย"พระสนม ท่านกำลังทำอะไรหรือเพคะ""ตกไก่""...""อ้อ... ไม่ใช่"ซูหว่านหนิงแก้คำอย่างจริงจัง"ล่อไก่""..." ฟังแล้วก็ยังแปลกอยู่ดีจากนั้นนางก็เทน้ำในถ้วยลงบนพื้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ แผ่กระจายออกมา เป็นกลิ่นที่มนุษย์แทบไม่ได้สังเกต แต่สำหรับสัตว์แล้ว กลับมีเสน่ห์ร้ายแรงอย่างยิ่ง"เสร็จแล้ว""แล้วต่อจากนี้ล่ะเพคะ""รอ""รออะไร""รอไก่""..."ชิงเหอรู้สึกว่าพระสนมกำลังล้อเล่นกับนาง แต่ก็ไม่กล้าพูดครึ่งชั่วยามต่อมา มีเงาดำบินข้ามกำแพงเข้ามาตุ้บ!ชิงเหอสะดุ้ง ก่อนจะพบว่าเป็นแม่ไก่ป่าตัวอ้วนกลม ตัวเดียวกับที่เคยเห็นเมื่อหลายวันก่อนแม่ไก่เดินวนอยู่รอบลาน จิกดินไปมา จากนั้นก็เดินตรงมายังบริเวณที่ซูหว่านหนิงราดน้ำไว้ ดวงตาของชิงเหอเบิกกว้าง"มา... มาจริง ๆ ด้วยเพคะ เป็นไปได้ยังไงนี่"ซูหว่านหนิงยิ้มมุมปาก แน่นอนว่าต้องมา สัตว์ทุกชนิดชอบพลังวิญญาณ โดยเฉพาะน้ำพุวิเศษของนางแม่ไก่ป่าเดินจิกพื้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงอย่างสบายใจ ราวกับเป็นบ้านของตนเองซูหว่านหนิงพยักหน้า"ดี""ดีตรงไหนเพคะ""อ้วน""...""สมบูรณ์""...""อีกไม่นานคงออกไข่"ชิงเหอรีบก

"เดา"ชิงเหอไม่เชื่ออีกแล้วสองชั่วยามต่อมา ข่าวใหม่ก็สะเทือนไปทั่ววัง ต่างหูไข่มุกถูกพบแล้วจริง ๆ และอยู่ในกล่องไม้ใต้เตียงทุกประการ ไม่มีผิดแม้แต่น้อย คราวนี้ทั้งวังเริ่มแตกตื่นหากครั้งแรกเป็นความบังเอิญ แล้วครั้งที่สองเล่า จะยังเป็นเรื่องบังเอิญได้อีกหรือภายในตำหนักต่าง ๆ นางกำนัลเริ่มซุบซิบ"ได้ยินหรือยัง""เรื่องพระสนมซูหรือ""ใช่!""ข้าได้ยินว่าทำนายแม่นมาก""บางคนบอกว่านางเห็นอนาคตได้""บางคนบอกว่าเป็นศิษย์สำนักเซียน" ข่าวลือยิ่งเล่าก็ยิ่งเกินจริง ส่วนต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กำลังนั่งกินไข่ต้มอยู่ใต้ต้นไม้"พระสนม" ชิงเหอรีบวิ่งเข้ามา"ตอนนี้ทั้งวังกำลังพูดถึงท่านเลยเพคะ"ซูหว่านหนิงหยิบไข่อีกฟอง"พูดอะไรอีกล่ะ""ท่านไม่ดีใจหรือเพคะ""ไม่""เหตุใดล่ะ"ซูหว่านหนิงมองท้องฟ้า ก่อนตอบอย่างจริงใจ"คนเยอะน่ารำคาญ ข้าแค่อยากกินกับนอน แล้วก็ใช้ชีวิตจนหมดอายุขัย ข้าต้องการแค่นั้นจริงๆ" นางทำหน้าเมื่อยเล็กน้อย ก่อนหาวหวอด ๆ“พระสนมไม่มีเรื่องที่อยากทำมากที่สุดหรือเพคะ” นางหมายถึงนอกจากกินกับนอน“มีสิ”“อะไรเพคะ” ชิงเหอถามอย่างตื่นเต้น“อยากนอน""...""และกิน"ชิงเหอหัวเราะออกมา สมแล้วท

ซูหว่านหนิงเอ่ยถาม ลูกมือรีบประสานมือ"ข้า... ข้ามาซื้อไก่ทอด""เอากี่ชิ้น""เอาสิบชิ้น"ชิงเหอรีบห่อให้อย่างคล่องแคล่ว ดูเหมือนทำบ่อยแล้ว ไม่นานนัก ห่ออาหารก็ถูกส่งกลับไปยังห้องเครื่อง ชิงเหอรีบเก็บเงินเอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นมากอดอย่างตื่นเต้น“พระสนมเรารวยแล้ว”“ดี ๆ เดี๋ยวมีเงินเยอะๆ เราหนีออกจากที่นี่กันไหม”“ได้เหรอเพคะ” ชิงเหรอตาโต“ได้สิ โลกกว้างมีอะไรให้เที่ยวชมอีกมาก จะมาติดอยู่ในตำหนักเย็นนี่ทำไม”“แต่ฮ่องเต้จะยอมหรือเพคะ พระองค์เป็นพระสนมของฮ่องเต้นะเพคะ”“ช่างฮ่องเต้สุนัขนั่นสิ ข้าเป็นพระสนมแต่เคยสนใจข้าบ้างไหม อีกอย่างครอบครัวของข้าก็โดนใส่ร้าย ฮ่องเต้โง่นั่นไม่เห็นจะทำอะไรเลย”“แค่ก แค่ก แค่ก” ในห้องทรงพระอักษร ฮ่องเต้สำลักน้ำจาจนไอติดกันหลายครั้ง ขันทีจึงต้องยื่นมือมาช่วยลูบหลังให้อย่างเกร็ง ๆ เพราะหมู่นี้ฮ่องเต้ทรงงานหนักจนพระวรกายซูบผอม แถมยังกินอะไรไม่ได้อีกตกเย็น หัวหน้าพ่อครัวมองห่ออาหารตรงหน้าอย่างลังเล ก่อนตัดสินใจนำขึ้นถวาย อย่างไรเสียก็เป็นความหวังสุดท้ายแล้ว ไทเฮาทรงตรัสว่าหากฮ่องเต้ยังไม่ทรงเสวยอะไรอีก จะตัดหัวทุกคนในห้องเครื่อง ทุกคนจึงได้แต่หวาดกลัวและลนลาน เร