สิบปีผ่านไป พระราชวังยังคงสง่างามเหมือนเดิม แต่บางสิ่งเปลี่ยนไป เด็กทารกตัวเล็กที่เคยร้องไห้ในอ้อมแขนของฮองเฮา ตอนนี้กลายเป็นเด็กชายวัยสิบปี องค์รัชทายาทเซียวอวี้ยามเช้าในตำหนักหงส์ฟ้า แสงแดดยามเช้าส่องผ่านสวนดอกเหมย ซูเยว่หลันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในศาลา ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนในอดีตแม้เวลาจะผ่านไป แต่นางยังเป็นสาวใช้คนสนิทที่สุดของฮองเฮาทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น“เสด็จแม่!”เซียวอวี้วิ่งเข้ามา ซูเยว่หลันยิ้ม“อวี้เอ๋อร์”เด็กชายหยุดตรงหน้า“วันนี้อาจารย์ให้ข้ามาพักครึ่งวัน”ชิงเอ๋อร์หัวเราะ“องค์ชายหนีเรียนหรือเจ้าคะ”เซียวอวี้รีบตอบ“ข้าไม่ได้หนี!”ซูเยว่หลันลูบหัวลูกชาย“แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่”เซียวอวี้ยิ้ม“ข้ามาหาเสด็จแม่”ทันใดนั้น ขันทีประกาศ“ฝ่าบาทเสด็จ!”เซียวอวี้ทำหน้าเหนื่อย“เสด็จพ่อมาแล้ว”ซูเยว่หลันหัวเราะ เซียวเหยียนเดินเข้ามา แม้เวลาจะผ่านไปสิบปีแต่สายตาของเขาที่มองฮองเฮายังคงเหมือนเดิม“เยว่หลัน”เซียวอวี้ทำหน้ามุ่ย“เสด็จพ่อไม่เรียกหาข้าก่อนเลย”เซียวเหยียนตอบทันที“เพราะข้าเห็นเจ้าอยู่ทุกวัน แต่แม่ของเจ้า ข้าอยากเห็นตลอด”ชิงเอ๋อร์หัวเราะเบ
Leer más